فیلم The Uninvited 2009

رازهای دلهره‌آور در سواحل مِین با امیلی براونینگ و الیزابت بنکس پس از مرگ مادرش در یک حادثه، دختری نوجوان (امیلی براونینگ) به یک بیمارستان روانی فرستاده می‌شود. پس از بازگشت به عمارت پدرش در ساحل مِین، با خواهر بزرگ‌ترش (آریل کبِل) دیدار می‌کند و تلاش می‌کند با نامزد جدید پدرش (الیزابت بنکس)، که پرستار سابق مادرش بوده و به‌نظر می‌رسد در حال تسلط یافتن است،...

رازهای دلهره‌آور در سواحل مِین با امیلی براونینگ و الیزابت بنکس پس از مرگ مادرش در یک حادثه، دختری نوجوان (امیلی براونینگ) به یک بیمارستان روانی فرستاده می‌شود. پس از بازگشت به عمارت پدرش در ساحل مِین، با خواهر بزرگ‌ترش (آریل کبِل) دیدار می‌کند و تلاش می‌کند با نامزد جدید پدرش (الیزابت بنکس)، که پرستار سابق مادرش بوده و به‌نظر می‌رسد در حال تسلط یافتن است، کنار بیاید. دیوید استراتهاِرن نقش پدر، نویسنده‌ای موفق، را بازی می‌کند. «The Uninvited» (۲۰۰۹) معجونی از معما و وحشت است که عناصری از «حس ششم» (۱۹۹۹)، «نیمه‌روشن» (۲۰۰۶) و «حلقه» (۲۰۰۲) را در خود دارد، گرچه در مقایسه با دومی کمی آرام‌تر است. اگر از فضای آزاردهندهٔ آن فیلم‌ها و مکان‌های چشم‌نواز دو فیلم آخر خوشتان می‌آید، از این فیلم هم لذت خواهید برد. امیلی براونینگ با چهرهٔ بسیار جوانش در زمان فیلم‌برداری ۲۰ سال داشت اما کاملاً شبیه ۱۴ ساله‌ها به نظر می‌رسید. در مقابل، بنکس به‌خوبی نقش زن طماع و فرصت‌طلب را ایفا می‌کند و استراتهاِرن هم نقش پدر درمانده را باورپذیر بازی می‌کند. داستان تا حدودی قابل‌پیش‌بینی پیش می‌رود؛ اگر تریلر را دیده باشید، عملاً بسیاری از چیزها لو داده می‌شود. اما نه کاملاً: ۱۵ دقیقهٔ پایانی با افشاگری‌هایی غافلگیرکننده، پای کار را می‌کشد. شنیده بودم قبل از دیدن فیلم که یک پیچش دارد و در طول تماشا هم سناریوهای مختلفی را در ذهنم مرور می‌کردم، اما فیلم مرا فریب داد؛ در این بخش واقعاً موفق عمل کرده است. همه‌چیز آن‌طور که به‌نظر می‌رسد نیست — بیشتر چیزی نمی‌گویم تا خرابش نکرده باشم. امتیاز نسبتاً بالای من ناشی از قدرت ماندگار پیام فیلم دربارهٔ ادراک فردی است. این موضوع قوی و قابل‌تطبیق است و اجرا شده به‌صورت ماهرانه. فیلم با مدت تنها یک ساعت و بیست و هفت دقیقه طولانی نیست. اگرچه داستان در سواحل مِین می‌گذرد، فیلم‌برداری در شمال شرق آمریکا انجام نشده و در عمل در بریتیش کلمبیا (جزیره بون) فیلم‌برداری شده است. این اثر بازسازی آمریکایی فیلم کره‌ای «قصهٔ دو خواهر» (۲۰۰۳) است. نمره: B+/A- ما با یادآوری زنده می‌مانیم. اما گاهی با فراموشی نیز زنده می‌مانیم. «The Uninvited» را کارگردانان گارد برادرز ساخته و نوشته‌های فیلم‌نامه را کریگ روزنبرگ، داگ میرو و کارلو برنارد به‌عهده داشته‌اند. در این فیلم امیلی براونینگ، الیزابت بنکس، آریل کبِل و دیوید استراتهاِرن بازی می‌کنند. موسیقی اثر از کریستوفر یانگ و فیلم‌برداری از دنیل لندین است. بازسازی دیگری از فیلم کره‌ای «A Tale of Two Sisters»: داستان دربارهٔ آنا (براونینگ) است که پس از تلاش برای خودکشی و مرگ مادر بیمارِش در آتش‌سوزی یک قایق، از بستری روانی مرخص می‌شود. وقتی به خانه بازمی‌گردد، کابوس‌ها و دیدن‌های ماورایی او آغاز می‌شود... این هم یکی دیگر از بازسازی‌های آمریکایی از فیلم‌های ترسناک آسیایی در دوره‌ای که این کار مرسوم بود، اما متأسفانه یکی از ضعیف‌ترین نمونه‌هاست. فیلم دقیقاً افتضاح نیست، اما بسیار بی‌اصل و بدون تعلیق یا اتمسفر مرعوب‌کننده است. در واقع بیشتر شبیه یک معمای قتل است که چند صحنهٔ ارعابی بینش گنجانده‌اند. بخش اعظم فیلم توسط پایان‌بندی‌اش نجات پیدا می‌کند، جایی که داستان با چند غافلگیری واقعی باز می‌شود. بازیگران همگی خوب‌اند، اگرچه نقش استراتهاِرن بسیار کم‌نوشته شده و از او استفادهٔ زیادی نشده است. ۵/۱۰ تریلری روان‌شناختی قابلِ قبول با اجرای خوب امیلی براونینگ. فیلمی است که در ۲۰۰۹ دیدم و احساسم نسبت به آن تغییر چندانی نکرده است. چیز فوق‌العاده‌ای نیست اما ارزش تماشا را دارد، فکر می‌کنم. ۳٫۰/۵ هممم. واقعاً چیز زیادی برای گفتن دربارهٔ این تلاش متوسطِ ژانر وحشت نیست. «آنا» (امیلی براونینگ) پس از مرگ مادرش در آتش وضع خوبی ندارد. بعد از تلاش برای خودکشی، او به مؤسسه‌ای منتقل می‌شود و پس از ده ماه طولانی، به مراقبت پدر بازگردانده می‌شود. «استیون» (دیوید استراتهاِرن) چندان مجهز به مدیریت این وضعیت نیست، و اوضاع با این واقعیت که در این مدت با پرستار سابق همسر مرحومش، «ریچل» (الیزابت بنکس)، ازدواج کرده، بهتر نمی‌شود. رابطهٔ جدیدِ نامادری و دختر چندان موفقیتی به همراه ندارد و پس از مدتی «آنا» و خواهرش «الکس» (آریل کبِل) شروع به ظنین‌شدن می‌کنند که شاید مرگ مادرشان آن‌قدرها هم تصادفی نبوده است. باورهای آنا با آنچه او گمان می‌کند دیدارهایی ماورایی از جانب مادر ظلم‌دیده‌شان است تقویت می‌شود. این فیلم نوعی ترکیب زمخت از داستان کارآگاهی و ترسِ اسرارآمیز را ارائه می‌دهد و تا حدی ملودرام خانوادگی نیز در آن گنجانده شده. بازی‌ها سرراست و مطابق دستورالعمل‌اند، دیالوگ‌ها بیش از حد کلامی است و به‌اندازهٔ کافی تهدید و هول‌انگیزی در فیلم وجود ندارد تا پیش از پایانی که چندان مطابق انتظارم نبود، فضا را پر کند. به‌هرحال باید یک چیز کمی عجیب دربارهٔ این اثر وجود می‌داشت تا ارزش اقتباس از نسخهٔ کره‌ای «A Tale of Two Sisters» (۲۰۰۳) را داشته باشد، والا چرا دوباره اقتباسش می‌کردند؟ تولید نسبتاً خوب است، جلوه‌ها کافی‌اند و ریتمی دارد که مانع ایستا شدن می‌شود، اما واقعاً نیاز به تأکید بیشتر روی شخصیت‌پردازی و اجرای تیره‌تر و شرورانه‌تری از قصه داشته است.