فیلم Two for the Road 1967

تا کی می‌خواهی از گذشته دلخور باشی؟ Two for the Road به کارگردانی استنلی دونن و با فیلمنامه‌ای از فردریک رافائل ساخته شده است. آلبرت فینی و آدری هپبورن در نقش‌های اصلی حضور دارند، موسیقی اثر هنری منکینی و فیلم‌برداری برعهده کریستوفر چالیس است. فیلم به‌صورت غیرخطی رابطه جوآنا (هپبِرن) و مارک والاس (فینی) را واکاوی می‌کند؛ رابطه‌ای که در قالب یک سفر جاده‌ای با ملاقات‌ها،...

تا کی می‌خواهی از گذشته دلخور باشی؟ Two for the Road به کارگردانی استنلی دونن و با فیلمنامه‌ای از فردریک رافائل ساخته شده است. آلبرت فینی و آدری هپبورن در نقش‌های اصلی حضور دارند، موسیقی اثر هنری منکینی و فیلم‌برداری برعهده کریستوفر چالیس است. فیلم به‌صورت غیرخطی رابطه جوآنا (هپبِرن) و مارک والاس (فینی) را واکاوی می‌کند؛ رابطه‌ای که در قالب یک سفر جاده‌ای با ملاقات‌ها، تعطیلات، دلخوری‌ها و آشتی‌ها در طول دوازده سال روایت می‌شود. دونن و رافائل تصویری ساخته‌اند که رشته‌های احساسی رابطه مرد و زن را بی‌پرده بیرون می‌کشد و در معرض دید قرار می‌دهد. این رویکرد صادقانه، همراه با حضور دو بازیگر جذاب و تماشایی، تماشاگر را عمیقاً درگیر می‌کند. لحظاتی از طنز و کمدی فیزیکی در فیلم دیده می‌شود، اما این لحظات اغلب با غم یا پشیمانی همراه‌اند؛ نتیجه فیلمی است که نه صرفاً کمدی است و نه صرفاً درام، بلکه ترکیبی تقریباً بی‌نقص و تلخ‌وشیرین از هر دو است. موسیقی منکینی نرم و دلپذیر است و قطعه عنوان فیلم ظاهراً از آثار مورد علاقه او بوده؛ تصویربرداری پاناوِیزنِ چالیس نیز اغلب زیباست. شاید تا حدی باورپذیری زیر سؤال برود—مثلاً هپبِرن نقش جوان‌تر خود را بازی می‌کند—و یک شوخی مکرر در فیلم کمی بیش از حد کش‌دار شده، اما Two for the Road برای آن‌هایی که حاضرند تماماً در مضامین زندگی زناشویی سرمایه‌گذاری کنند، همچنان تازه و جذاب باقی می‌ماند. فیلم با یک دیالوگ برجسته از شخصیت‌ها به پایان می‌رسد که فراموش‌نشدنی است. (۸/۱۰) جوآنا (آدری هپبِرن) و همسرش مارک (آلبرت فینی) در سفری جاده‌ای به جنوب فرانسه هستند تا در افتتاح خانه‌ای که مارک برای موریس و فرانچواز طراحی کرده شرکت کنند. از همان ابتدا روشن است که روزهای خوش و آفتابی این زوج گذشته و اکنون بیشتر درگیر مناسک روزمره زناشویی‌اند. در طول مسیر، دونن با استفاده از فلش‌بک‌ها ما را به روزهای خوش‌تری می‌برد—از آشنایی‌شان گرفته تا تصاحب یک خودروی کهنه و عشق‌بازی زیر ستارگان—و هم‌زمان سناریوهایی را نشان می‌دهد که باعث ایجاد ترک‌ها در رابطه، از بین رفتن اعتماد و رفتارهای خودخواهانه هر دو می‌شود و نهایتاً ما را به این پرسش می‌رساند که آیا همه چیز غیرقابل جبران است؟ اما واقعیت این است که آنچه در اینجا می‌بینیم، رابطه‌ای پرانرژی است که توسط دو ستاره با شیمی طبیعی و واقعی اجرا شده است. فینی به‌ویژه به‌نظر می‌آید که از نقش خود لذت می‌برد و هپبِرن سرشار از شادمانی و طراوت است؛ خصوصیاتی که داستان عشق را تماشایی و دل‌نشین می‌کنند. با پیشرفت داستان، هر دو شخصیت رشد می‌کنند و ما نیز ناچاریم همراهشان بالغ شویم—تجربه‌ای که همه ما، هرچقدر هم بی‌تمایل، زمانی باید آن را پشت سر بگذاریم و نتیجه‌اش همیشه غیرقابل‌پیش‌بینی است. دیالوگ‌های خوب و ساختارمند فیلم باورپذیر و اغلب طنازانه‌اند، و این گفتگوها با اعتمادبه‌نفس توسط دو بازیگری که در کنار هم راحت‌اند اجرا می‌شود. موسیقی هنری منکینی همراهی‌ای شایان و لذت‌بخش برای این روایت از زندگی و عشق دو آدم ارائه می‌دهد؛ دو نفری که شاید خودشان هم ندانند چگونه یا چرا به این نقطه در زندگی‌شان رسیده‌اند، اما حتی در سال‌های بعدی هم هنوز طعم زندگی را از دست نمی‌دهند.