بیوگرافی
آدری هپبورن (متولد Audrey Kathleen Ruston؛ 4 مه 1929 – 20 ژانویه 1993) بازیگر بریتانیایی و انساندوست بود. او که بهعنوان نمادی هم در سینما و هم در مد شناخته میشد، توسط مؤسسهٔ فیلم آمریکا بهعنوان سومین اسطورهٔ زن بزرگ پردهٔ سینما در دورهٔ کلاسیک هالیوود رتبهبندی شد و به...
آدری هپبورن (متولد Audrey Kathleen Ruston؛ 4 مه 1929 – 20 ژانویه 1993) بازیگر بریتانیایی و انساندوست بود. او که بهعنوان نمادی هم در سینما و هم در مد شناخته میشد، توسط مؤسسهٔ فیلم آمریکا بهعنوان سومین اسطورهٔ زن بزرگ پردهٔ سینما در دورهٔ کلاسیک هالیوود رتبهبندی شد و به تالار مشاهیر فهرست بینالمللی خوشپوشترینها راه یافت.
هپبورن در Ixelles، بروکسل، در خانوادهای اشرافی متولد شد و بخشهایی از دوران کودکیاش را در بلژیک، انگلستان و هلند گذراند. او از سال 1945 در آمستردام نزد سونیا گَسکل باله خواند و از 1948 در لندن نزد ماری رامبرت به تحصیل باله پرداخت. او کارش را بهعنوان دختر گروه کُر در تولیدات تئاتر موزیکال وست اند آغاز کرد و سپس در چند فیلم نقشهای کوچک داشت. او با کمدی رمانتیک Roman Holiday (1953) در کنار گریگوری پک به شهرت رسید؛ برای آن اجرا او اولین بازیگری شد که برای یک نقش واحد همزمان جایزهٔ اسکار، گلدن گلوب و بفتا را دریافت کرد. در همان سال، او همچنین برای اجرای خود در Ondine جایزهٔ تونی بهترین بازیگر زن نقش اول در یک نمایش را برد.
او سپس در تعدادی از فیلمهای موفق بازی کرد از جمله Sabrina (1954) که در آن هامفری بوگارت و ویلیام هولدن برای جلب مهر او رقابت میکنند؛ Funny Face (1957)، یک موزیکال که آوازهایش را خودش خواند؛ درام The Nun's Story (1959)؛ کمدی رمانتیک Breakfast at Tiffany's (1961)؛ تریلر-رمانس Charade (1963) در مقابل کری گرانت؛ و موزیکال My Fair Lady (1964). در 1967 در تریلر Wait Until Dark بازی کرد و نامزد دریافت جایزهٔ آکادمی، گلدن گلوب و بفتا شد. پس از آن، او تنها گهگاه در فیلمها ظاهر شد، از جمله Robin and Marian (1976) در کنار شان کانری. آخرین اجراهای ضبطشدهٔ او در مجموعهٔ مستند تلویزیونی سال 1990 Gardens of the World with Audrey Hepburn بود که برای آن جایزهٔ امی ساعات پربیننده برای دستاورد فردی برجسته — برنامههای اطلاعرسانی را دریافت کرد.
هپبورن سه بار جایزهٔ بفتا برای بهترین بازیگر زن بریتانیایی در نقش اول را برد. به پاس کارنامهٔ سینماییاش، جایزهٔ عمر دستاورد بفتا، جایزهٔ سسیل بی. دمیل گلدن گلوب، جایزهٔ عمر دستاورد انجمن بازیگران فیلم و جایزهٔ ویژهٔ تونی را دریافت کرد. او یکی از تنها هفده نفری است که جوایز آکادمی، امی، گرمی و تونی را برنده شدهاند. او در سالهای پایانی زندگی بخش زیادی از وقت خود را به یونیسف اختصاص داد، سازمانی که از 1954 به آن کمک میکرد. بین 1988 و 1992 او در برخی از فقیرترین جوامع آفریقا، آمریکای جنوبی و آسیا کار کرد. در دسامبر 1992، نشان آزادی رئیسجمهوری ایالات متحده را به پاس فعالیتهایش بهعنوان سفیر حسننیت یونیسف دریافت کرد. یک ماه بعد، در خانهاش در Tolochenaz، کانتون وود، سوئیس، در سن 63 سالگی بر اثر سرطان آپاندیس درگذشت.
نمایش بیشتر
