فیلم San Andreas 2015

فیلم San Andreas خوب است، اما راستش از فیلمنامه خوشم نیامد. چرا؟ چون داستان یکنواخت و خودمحور به نظر می‌رسد. قربانیان زیادی هستند اما چرا ری و اِما تنها روی نجات دخترشان—بلیک—تمرکز می‌کنند؟ ری که نقش ناجی را دارد، فیلم در انتقال پیام انسانی و همدردی ضعیف عمل می‌کند. کلی سنگ و خراب‌کاری… این بار وقتِ تخریب‌های CGI است؛ دوِین جانسون با زمین‌لرزه‌ها و سونامی می‌جنگد...

فیلم San Andreas خوب است، اما راستش از فیلمنامه خوشم نیامد. چرا؟ چون داستان یکنواخت و خودمحور به نظر می‌رسد. قربانیان زیادی هستند اما چرا ری و اِما تنها روی نجات دخترشان—بلیک—تمرکز می‌کنند؟ ری که نقش ناجی را دارد، فیلم در انتقال پیام انسانی و همدردی ضعیف عمل می‌کند. کلی سنگ و خراب‌کاری… این بار وقتِ تخریب‌های CGI است؛ دوِین جانسون با زمین‌لرزه‌ها و سونامی می‌جنگد تا دخترش را نجات دهد—البته همسر بیگانه‌شده‌اش هم همراه است. فیلم‌های فاجعه‌ای به‌راحتی نقد می‌شوند چون اغلب چیزی جز صحنه‌های چشم‌نواز و فیلمنامه‌ای ساده‌تر از حد انتظار نیستند. سان آندریاس هم تا حدی چنین است. در واقع می‌توان آن را نسخه‌ای کوتاه‌تر از 2012 رولاند امریش دانست؛ با زمان‌بندی فشرده‌تر. فیلم همان چیزی را ارائه می‌دهد که تبلیغات وعده داده بود: کلی صحنهٔ برخورد و انفجار، اما درست مثل اثر عظیم امریش، از ثلث پایانی کسل‌کننده می‌شود؛ فیلمنامه آن‌قدر خوب نیست که وقتی سروصدا و تخریب فروکش می‌کند، مخاطب را نگه دارد. تعلیق کم است، سرمایه‌گذاری عاطفی روی شخصیت‌ها ناچیز است و غافلگیری خاصی در کار نیست. با این حال جانسون آدم دوست‌داشتنی‌ای است و تا پایان فیلم ما را همراهی می‌کند؛ اگر انتظارتان را روی سرگرمی سطحی بگذارید، فیلم مفرح است. 6/10 من هرگز طرفدار ژانر فاجعه نبوده‌ام؛ از این نوع فیلم‌ها بیش از سر و صدای بصری چیز دیگری عایدم نمی‌شود. امیدوار بودم ترکیب الکساندرا داداریو و دِ راک مرا قانع کند، اما نشد. امتیاز نهایی: ★★ — نکات جذابی داشت، اما محصول نهایی ضعیف بود. این یک فیلم کلاسیک هالیوودی است؛ قصه‌ای نازک و پر از جلوه‌های ویژه. با این حال این بار از آن خوشم آمد—در واقع خیلی خوشم آمد. هرچند داستان کم‌عمق است اما تا حدودی منسجم است و در چارچوب فیلم فاجعه‌ای سنتی چندان هم بد نیست. شاید همین مسأله را دوست داشتم: یک فیلم فاجعه‌ای سنتی خوب. وقتی نخستین‌بار خلاصهٔ فیلم را خواندم نگران بودم که ابتدای فیلم یک آخرالزمان بزرگ باشد و بعد جست‌وجوی «کند» برای دختر ری آغاز شود، اما چنین نیست. فیلم از ابتدا تعلیق مناسبی ایجاد می‌کند و چندین صحنه نسبتاً تماشایی از زمین‌لرزه دارد و بعد هم ادامه می‌یابد. خوشحال شدم که حادثهٔ اولیه تنها رویداد بزرگ نیست. همان‌طور که گفتم، داستان نسبتاً نازک است، اما جلوه‌های ویژه خوب کار شده‌اند. خانه‌ها به‌طرز قابل‌قبولی فرو می‌ریزند و صحنه‌هایی مانند لرزش زمین زیر بالگرد ری و همسرش جذاب است. البته چند لحظه هست که چندان منطقی نیست؛ مثلاً ساختمانی درست در زمانی فرو می‌ریزد که قهرمانان بتوانند کارشان را انجام دهند، یا عبور از آب‌های لس‌آنجلس پر از زباله‌ای که به‌نظر می‌رسد پس از چندصد متر پروانهٔ قایق را از کار می‌انداخت. شاید من بیش از حد مهندس‌مآب هستم. در مورد همسر ری، این نکته‌ای بود که واقعاً خوشایند نبود. شاید سازندگان هالیوود آن‌قدر با طلاق آشنا شده‌اند که آن را به‌عنوان عنصر «استاندارد» به‌کار می‌گیرند، اما برای آدم‌های معمولی این یک تراژدی است—به‌ویژه برای کسانی خارج از آمریکا. راستش وسوسه شدم برای همین موضوع امتیاز فیلم را یکی دو ستاره کم کنم، اما در کل فیلم خوبی است و من دِ راک را دوست دارم. پس از آن دیدگاه، باید بگویم این فیلم واقعاً لذت‌بخش بود؛ یکی از معدود فیلم‌هایی که اخیراً از دیدنشان لذت بردم. فیلمی کلاسیک و فاجعه‌ای با شروع خوب، جلوه‌های ویژهٔ مطلوب و پایانی خوش (برای شخصیت‌های اصلی) که من همیشه با پایان‌های خوش موافقم. فیلم نسبتاً محکمی است و نه چندان طولانی. دوِین جانسون همان شخصیتی است که می‌شناسیم اما کاریزمای کافی برای هدایت فیلم دارد و حضور کارلا گوگینو و الکساندرا داداریو هم به فیلم کمک کرده است. برخی جلوه‌ها خیلی خوب‌اند و برخی کمی ضعیف، اما من از این نوع فیلم‌ها لذت می‌برم؛ هرچند به پای The Poseidon Adventure یا The Towering Inferno نمی‌رسد، اما سرگرم‌کننده است. 3.5/5