فیلم Ghosts of War 2020

نمی‌دانستم دقیقاً چه انتظاری داشته باشم، اما فیلم کمی متفاوت بود: بیلی زِین در آن حضور دارد و کارگردانی فیلم را اریک بریس برعهده داشته است. در مجموع از آن بهتر از انتظارم بود. فیلم با گروه کوچکی از soldados آمریکایی در پایان جنگ جهانی دوم آغاز می‌شود که برای نگهبانی از یک عمارت سابقاً تحت کنترل نازی‌ها در فرانسه اعزام می‌شوند تا جای گروه دیگری...

نمی‌دانستم دقیقاً چه انتظاری داشته باشم، اما فیلم کمی متفاوت بود: بیلی زِین در آن حضور دارد و کارگردانی فیلم را اریک بریس برعهده داشته است. در مجموع از آن بهتر از انتظارم بود. فیلم با گروه کوچکی از soldados آمریکایی در پایان جنگ جهانی دوم آغاز می‌شود که برای نگهبانی از یک عمارت سابقاً تحت کنترل نازی‌ها در فرانسه اعزام می‌شوند تا جای گروه دیگری را بگیرند. وقتی می‌رسند، با یک عمارت عظیم روبه‌رو می‌شوند و می‌بینند سربازانی که قبلاً آنجا بوده‌اند، هیچ‌کدام حاضر نیستند در اتاق‌های بزرگ بخوابند؛ همه روی طبقه اصلی و در یک اتاق گرد هم آمده‌اند. آنها بی‌درنگ و بدون توضیح زیاد عمارت را ترک می‌کنند — دلیلش هم این است که آنجا تسخیر شده است. از اینجا به بعد، اعضای گروه برای جانشان می‌جنگند. بازیگران، از جمله برنتون ثویتس (کریس) و کایل گالنِر (تاپرت)، نقش‌های خود را خوب ایفا می‌کنند و در بردن گروه به سمت کشف حقیقت موفق‌اند. در مقاطعی داستان خوش‌ساخت و ضرب‌آهنگ‌دار است و جلوه‌های ویژه‌ای بالاتر از متوسط دارد؛ اما متأسفانه بعد از حدود یک ساعت مسیر فیلم تغییر می‌کند و عناصر علمی، افغانستان و حضور بیلی زِین وارد روایت می‌شوند که همه‌چیز را به سمت عجیب‌وغریب و گاهی خنده‌دار می‌کشاند. پایان فیلم تا وقتی ندانید کارگردان قبلاً فیلم «اثر پروانه» را ساخته، چندان قابل‌فهم نیست — حتی با آن دانستن هم همه‌چیز معنای کامل پیدا نمی‌کند. در نهایت «شبح‌های جنگ» شبیه پنج نفری است که در پیشرفته‌ترین نسخهٔ بازی Call of Duty شرکت کرده‌اند و می‌توانند بازی را از آخرین نقطهٔ ذخیره شده دوباره شروع کنند. این فیلم ارزش یک بار دیدن را دارد اما احتمال تماشای دوباره‌اش برایم کم است؛ فیلمی خوب برای یک‌بار، اما نه بیشتر. در مجموع فیلم نسبتاً خوب ساخته و کارگردانی شده و اگر از ژانرهای جنگی و داستان‌های ارواح خوشتان می‌آید، ارزش دیدن دارد.