فیلم Red Heat 1988

فیلم دو هم‌قطاری سرگرم‌کننده‌ای است که صحنه‌های اکشن جالبی دارد (تعقیب اتوبوس فوق‌العاده بود). تنها چیزی که مانع از بهتر شدن آن می‌شود، جفت‌شدن شوارتزنگر و بلیوشی است که برای من هرگز کاملاً کار نکرد. با این حال این فیلمِ والتر هیل فیلم خوب و قابل‌قبولی است، هرچند نسبت به دیگر آثار هم‌دوره شاید در رده‌های بالاتر قرار نگیرد. ۳.۵/۵ مراقب باش، شیکاگو—آرنی و جیمی در...

فیلم دو هم‌قطاری سرگرم‌کننده‌ای است که صحنه‌های اکشن جالبی دارد (تعقیب اتوبوس فوق‌العاده بود). تنها چیزی که مانع از بهتر شدن آن می‌شود، جفت‌شدن شوارتزنگر و بلیوشی است که برای من هرگز کاملاً کار نکرد. با این حال این فیلمِ والتر هیل فیلم خوب و قابل‌قبولی است، هرچند نسبت به دیگر آثار هم‌دوره شاید در رده‌های بالاتر قرار نگیرد. ۳.۵/۵ مراقب باش، شیکاگو—آرنی و جیمی در خیابان‌ها آزاد شده‌اند. کاپیتان ایوان دانکو (آرنولد شوارتزنگر) یک پلیس قاطعِ شوروی است که برای بازگرداندن یک قاچاقچی مواد مخدر قاتل به شیکاگو فرستاده می‌شود. پس از رسیدن به شهر بادگیر، دانکو با آرت ریدزیک (جیم بلیوشی)، یک مأمور خیابانی بذله‌گو که به خاطر کوتاه آمدن‌ها برای به سرانجام رساندن کارها مشهور است، جفت می‌شود. این دو که کاملاً در نقطه‌های مقابل هم قرار دارند، اتحاد نامحتملی تشکیل می‌دهند و روش‌های سخت‌گیرانهٔ دانکو با تکنیک‌های بزدلانه و خیابانی ریدزیک آمیخته می‌شود. در دههٔ ۱۹۸۰ فیلم‌های دوپلیسی زیادی ساخته شد و ایدهٔ زوج نامتجانس پلیس چیز تازه‌ای نبود، اما با وجود تکیهٔ آشکار بر کلیشه‌ها و شوخی‌های مندرسِ روسی-آمریکایی، Red Heat فیلمی پرهیجان، خشن و خنده‌دار است. ترکیب «درخت‌پرورده»ٔ اتریشیِ شوارتزنگر با امریکنایزِ جیم بلیوشی جواب می‌دهد. بله گاهی زمخت است، اما رفتار متکبرانهٔ بلیوشی در برابر قامت مکانیکی شوارتزنگر جلوهٔ کمدی لذت‌بخشی ایجاد می‌کند. همهٔ این‌ها در میان قتل و نابسامانی‌ای جریان دارد که کارگردان والتر هیل آفریده است — کسی که خودِ او در واقع دارد فرمولی را ادامه می‌دهد که از ۱۹۸۲ با 48 Hrs آغاز کرده بود. بازیگران فرعی هم قابل‌توجه‌اند: پیتر بویل، اد او’راس، لارنس فیشبورن، پرویت تیلور وینس، بریون جیمز و جینا گرشون که همگی به تقویت انرژی آرنی و جیمی کمک می‌کنند. اینکه هیل در ایلینوی و مسکو فیلمبرداری کرده هم به فیلم جلوهٔ بصری می‌دهد و موسیقی جیمز هورنر هم مناسب و پرشکوه است. تماشای چنین فیلمی به‌خوبی نشان می‌دهد که این اثر از آن نوع فیلم‌های ساده و سرگرم‌کنندهٔ پاپ‌کُرن‌خور است؛ اما در چارچوبِ زوجِ پلیسی، فیلمی پرجُست‌وخیز و قابل‌استناد برای طرفداران آرنی و جیمی است. گاهی همین برای لذت بردن از فیلم کافی است. ۷/۱۰ مشخص نیست شوارتزنگر در این ماجرای جنایی تا چه حد مجبور به بازیگری واقعی بوده است. شبیه به نقش جان وین در Brannigan (۱۹۷۵)، او برای همراهی با یک پلیس خارجی فرستاده می‌شود تا یک مجرم خطرناک را بازگرداند. با این تفاوت که این‌جا او نقش یک شوروی را دارد و باید فاصلهٔ فرهنگی را با ریدزیکِ بذله‌گو (جیم بلیوشی) پر کند تا بتوانند یک قاچاقچی قاتل را که هم‌قطارش را به قتل رسانده و فرار کرده، دستگیر کنند. به انصافِ آرنی، او این‌جا با نیشخند بازی می‌کند، اما بلیوشی در این ماجراجویی نسبتاً بی‌دقت بارها خطا می‌کند. رخدادها تا حد زیادی قابل‌پیش‌بینی‌اند و شوخی/سناریوی زیرین خیلی زود رنگ می‌بازد. شاید اندکی به گرمی روابط پسا-ریگان بین آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی اشاره کند، اما اجرا گاهی به لبهٔ دلقک‌بازی نزدیک می‌شود و من هرگز طرفدار نوع نسبتاً کودکانهٔ کمدیِ بلیوشی نبوده‌ام — چیزی که این‌جا با دستِ پرِ سه نویسنده، از جمله تروی کندی مارتین که معمولاً قابل‌اطمینان‌تر است، تقویت شده. فیلم به‌راحتی اوقات فراغت را پر می‌کند و برای کسانی که آن دوره را به یاد دارند یادآور مدها و لباس‌های نه‌چندان جالبِ آن زمان است، اما در کل اثر متوسطی بیش نیست.