فیلم Rush Hour 2 2001

تا امروز نمی‌دانستم کدام فیلمِ مجموعه Rush Hour را بیشتر از بقیه دوست دارم. ظاهراً یکی هست — و آن همین فیلم است. با این حال همچنان نسبتاً ضعیف است. امتیاز نهایی: ★★ — قطعاً به‌درد من نمی‌خورد، اما تا حدی می‌فهمم که چرا بعضی‌ها آن را می‌پسندند. Rush Hour 2 حالا بیست ساله شده و من این فیلم را برای اولین بار دیدم. قسمت اول را...

تا امروز نمی‌دانستم کدام فیلمِ مجموعه Rush Hour را بیشتر از بقیه دوست دارم. ظاهراً یکی هست — و آن همین فیلم است. با این حال همچنان نسبتاً ضعیف است. امتیاز نهایی: ★★ — قطعاً به‌درد من نمی‌خورد، اما تا حدی می‌فهمم که چرا بعضی‌ها آن را می‌پسندند. Rush Hour 2 حالا بیست ساله شده و من این فیلم را برای اولین بار دیدم. قسمت اول را هم ده سال پس از انتشارش دیده بودم و حالا کنجکاوم که ببینم آیا دیدن قسمت سوم هم سه دهه بعد رخ خواهد داد یا نه. درباره Rush Hour 2: در حالی که در قسمت اول هماهنگیِ کریس تاکر و جکی چان عالی بود، این هماهنگی در دنباله تا حدی از بین رفته است. همه‌چیز کمی شبیه دوباره‌پخت‌شده به‌نظر می‌رسد و اکشن هم نسبت به قبلی کمتر تماشایی است. نکته‌ای که بیش از همه توی ذوق می‌زند، برخورد تحقیرآمیز فیلم با شخصیت‌های زن است: شوخی‌های مردسالارانه پشت سر هم آمده‌اند که نه تنها پس از جنبش MeToo پذیرفتنی نیستند، بلکه حتی در سال 2001 هم بیش از حد تند بودند. اگر این نکته را کنار بگذاریم، فیلم یک کمدی‌اکشن نسبتاً محکم است که تمام کلیشه‌های متعارفِ «بادی‌مووی» را دارد، اما به‌خاطر نمی‌ماند مثل بعضی نمونه‌های موفقِ ژانر. اگر از قسمت اول خوشتان آمده، لطفاً خودتان را از دیدن این یکی محروم کنید. در واقع این فیلم شبیه Lethal Weapon 4 است که به جای لس‌آنجلس در هنگ‌کنگ رخ می‌دهد — و ترکیب کارساز از آب درنیامده. آنچه (به‌جز بازیگران) قسمت اول را خنده‌دار می‌کرد، اینجا گم و فراموش شده است. موقعیت «ماهی از آب بیرون» در Rush Hour قبلاً خوب جواب می‌داد، اما قرار دادن آن در هنگ‌کنگ باعث شده تاکر بیشتر آزاردهنده به‌نظر برسد تا بامزه. واقعاً ناامیدکننده است.