فیلم هندی Lincoln 2012

سفری قدرتمند به دل تاریخ فیلم ضرب‌آهنگ خوبی نداشت، اما بازخوانی تاریخ و به‌ویژه اجرای فوق‌العاده دانیل دی-لوئیس، آن را تماشایی می‌کند. باید یادآوری کنم که فیلم ساختهٔ اسپیلبرگ است و براساس بخشی از کتاب غیر داستانی برجستهٔ دوریس کرنز گودوین، Team of Rivals، شکل گرفته؛ همین موضوع از ابتدا سطح توقع را بالا می‌برد. بازیگران در مجموع عالی‌اند: دانیل دی-لوئیس به‌طرزی تحسین‌برانگیز نقش آبراهام لینکلن را...

سفری قدرتمند به دل تاریخ فیلم ضرب‌آهنگ خوبی نداشت، اما بازخوانی تاریخ و به‌ویژه اجرای فوق‌العاده دانیل دی-لوئیس، آن را تماشایی می‌کند. باید یادآوری کنم که فیلم ساختهٔ اسپیلبرگ است و براساس بخشی از کتاب غیر داستانی برجستهٔ دوریس کرنز گودوین، Team of Rivals، شکل گرفته؛ همین موضوع از ابتدا سطح توقع را بالا می‌برد. بازیگران در مجموع عالی‌اند: دانیل دی-لوئیس به‌طرزی تحسین‌برانگیز نقش آبراهام لینکلن را بازی کرده است. لینکلن در این فیلم باورپذیر و انسانی است و جنبه‌های مختلفی از شخصیتش نشان داده می‌شود — گاهی بامزه، گاهی حکیم، گاهی همدل، گاهی زمخت و عذاب‌کشیده؛ دقیقا آنچه پس از سال‌ها خواندن درباره‌اش انتظار دارید. فیلم وقتی به مناظرات و مانورهای سیاسی مربوط به کسب آراء برای تصویب متمم سیزدهم می‌رسد، کمی از انرژی‌اش را از دست می‌دهد، اما این بخش برای روایت ضروری است؛ نشان می‌دهد که لینکلن آدمی عمل‌گرا بود و حاضر بود بازی سیاسی را برای رسیدن به هدفش بلد باشد. تمرکز فیلم بر ماه‌های پایانی زندگی رییس‌جمهور اجازه داده تا از زوایای گوناگون به مسئلهٔ برده‌داری و جنگ بپردازد. خلاصهٔ داستان این است که با نزدیک شدن به پایان جنگ داخلی، تمرکز لینکلن بر تصویب متمم سیزدهم قانون اساسی است تا رسما مالکیت انسان بر انسان را ممنوع کند. او با کمک وزیر امور خارجه‌اش ساوِرد و همسر توانایش مری، با مخالفت‌هایی در مجلس نمایندگان مواجه می‌شود که باید برای جلب حمایت‌شان کوشش شود. تضادِ بین تمایل به پایان سریع جنگ و ضرورت قانونی‌کردن آزادی بردگان، موقعیتی پیچیده و پر از تناقض ایجاد می‌کند؛ مشاورانش نیز در این موضوع دچار شکاف‌اند و برخی تصویب طرح را افراطی یا خطرناک می‌دانند. تضادهای خانوادگی — مثل تمایل پسرش به پیوستن به ارتش و مخالفت مادر — نیز به شدت دراماتیک‌اند. بازی دی-لوئیس از تکرار سادهٔ تصاویر آشنا از لینکلن خودداری می‌کند و به شخصیت عمق و تنش‌های درونی می‌دهد. بسیاری از مخالفان نیز با شدت و جدال در سر مواضع‌شان می‌مانند و این دیدگاه‌ها به‌خوبی به تصویر کشیده شده‌اند. بازیگران مکمل هم به تقویت فیلم کمک کرده‌اند: جیمز اسپیدِر در نقشی تقریباً نا‌شناس، تامی لی جونز در نقش تادئوس استیونز بسیار کنایه‌آمیز و جرد هریس در نقش ژنرال گرانت در دُزهای کم، همگی به عمق تاریخی اثر افزوده‌اند. طراحی صحنهٔ برتر و تنشِ تدریجی فیلم حس اصالت را به نمایش می‌گذارد و دو ساعت و نیم فیلم به‌طرز غافل‌گیرکننده‌ای جذاب می‌گذرد؛ تصویری از مردی در دستانی توانمند ارائه می‌دهد. با این حال، برخی بینندگان انتظار بیش‌تری داشتند. با وجود بازیگران خوب و نمونه‌هایی موفق دیگر از فیلم‌های سیاسی-تاریخی مانند Mandela and De Klerk یا Darkest Hour، برای بعضی این اثر نتوانست به همان اندازه جذاب و تاثیرگذار باشد و از آنچه دربارهٔ زندگی پرفراز و نشیب لینکلن می‌دانستند، توقع بیشتری داشتند.