فیلم The Post 2017

«پست» که آشکارا برای کسب توجه جوایز ساخته شده، بیشتر بر واقعیت رخدادها تمرکز دارد تا درون‌کاوی شخصیت‌ها. فیلم لحظات خنده‌داری هم دارد، اما قطعاً یک کمدی نیست. همه‌چیز حولِ «چه‌ اتفاقی افتاد» است و نه «چرا»، و محور فیلم سوال بزرگِ «آیا نیکسون و لیندون بی. جانسون برملا خواهند شد؟» است که تمام ۱۰۸ دقیقه برای آن اوج می‌گیرد — اما ما از پیش...

«پست» که آشکارا برای کسب توجه جوایز ساخته شده، بیشتر بر واقعیت رخدادها تمرکز دارد تا درون‌کاوی شخصیت‌ها. فیلم لحظات خنده‌داری هم دارد، اما قطعاً یک کمدی نیست. همه‌چیز حولِ «چه‌ اتفاقی افتاد» است و نه «چرا»، و محور فیلم سوال بزرگِ «آیا نیکسون و لیندون بی. جانسون برملا خواهند شد؟» است که تمام ۱۰۸ دقیقه برای آن اوج می‌گیرد — اما ما از پیش می‌دانیم. رویدادهای فیلم، اتفاقات واقعی و شناخته‌شده‌اند، بنابراین معمای اخلاقی پیش از تماشای فیلم تا حدی حل‌شده‌ به نظر می‌رسد. با در نظر گرفتن وضعیت فعلی روزنامه‌نگاری و به‌ویژه سیاست در آمریکا، «پست» فیلمی به‌موقع است و با این بازیگرانِ قوی، کسی بد بازی نکرده است. اما آیا این فیلم سزاوار تمام توجه‌ها و نامزدهایش هست؟ از نظر من نه چندان. امتیاز نهایی: دو و نیم ستاره — چندان دلنشانِ من نبود، اما جذابیتش را می‌فهمم. فیلم بسیار جذاب است و در انتخاب بازیگران و طراحی صحنه به‌وضوح وسواسی عمل شده. بخشی مهم از تاریخ آمریکا را روایت می‌کند و تجلیلی است از آزادی مطبوعات. با این حال، احساس کردم روند پیشروی فیلم کند است و در گفت‌وگوهای متعدد کمی گم می‌شود؛ فیلم به مقدار بیشتری حرکت و کنش نیاز داشت. فیلمی بلندپروازانه، محکم و با کیفیت است، اما در نهایت چندان ماندگار نیست. راستش تعداد آثار درباره نیکسون را از یاد برده‌ام؛ او از معدود رؤسای‌جمهوری است که جنجال‌های فراوانی آفرید و رسانه‌ها را به‌عنوان دشمنی جدی می‌دید. نقطهٔ تمایز این فیلم این است که تمرکز روی نیکسون یا واترگیت نیست، بلکه روی چهره‌های اصلی واشنگتن پست در روزهای پیش از رسوایی است، زمانی که کاخ‌سفید نامه‌نگاری‌ می‌کند. این نوع اصلِ ماجرا شگفت‌آور نیست اما کافی‌ست. فیلمنامه ضعف‌هایی دارد؛ یکی از آن‌ها تلاش برای وارد کردن موضوع برابری جنسیتی در محیط شرکت است که خوب پرداخت نشده: وقتی می‌بینیم مردان در برابر فرمان‌پذیری از زنی که بی‌تردید مالک و رئیس است مرددند، فیلم می‌کوشد به موضوع بپردازد اما خیلی زود با جمله‌ای قاطع از سوی او («روزنامه مالِ من است؛ من فرمان می‌دهم و پاسخگویم؛ هر که نخواهد اطاعت کند می‌تواند برود») ماجرا بسته می‌شود و آن بحث عملاً ناتمام می‌ماند. در مورد دقت تاریخی هم من مرجع مناسبی نیستم تا قضاوت کنم که آیا فیلم به وقایع عدالت روا داشته یا نه. از نظر اجرا، نقطه قوت فیلم بدون شک گردهم‌آوردن استعدادهاست: اسپیلبرگ کارگردانی بی‌عیب ارائه کرده و فیلمی محکم ساخته، اگرچه این اثر در کارنامه او اثری فرعی‌تر به شمار می‌آید. بازی‌های تام هنکس و میرِیل استریپ قوی‌اند، اما این اثر برای هیچ‌یک از آن‌ها قطعه‌ای به‌یادماندنی نیست. از نظر فنی، فیلم حال‌وهوایی گرم و دل‌نشین دارد؛ مثل فنجان سومی از چای که مدت زیادی مانده و سردتر اما غلیظ‌تر شده است — فضاسازی و تنش به آن چگالی داده‌اند اما نه به‌گونه‌ای آزاردهنده، چون روایت متعادل و سرد است. بازسازی دوره‌ای به‌خوبی انجام شده و لازم بوده، اما موسیقیِ جان ویلیامز به‌یادماندنی نیست و حتی با توجه به تواناییِ او، نسبتاً متوسط می‌نماید. پروژه جاه‌طلبانه‌ای بوده اما محصول نهایی آن‌طور که شاید می‌خواستند تأثیرگذار یا به‌یادماندنی از آب درنیامده. این در اصل فیلمی درباره آزادی مطبوعات است و اینکه چگونه حتی دمکراتیک‌ترین نهادها از آن بیم دارند. تحلیلگر مأیوسِ نظامی (مَتِیو ریس) درمی‌یابد که ارتش آمریکا تا چه حد دولت و مردم را درباره جنگ ویتنام گمراه کرده و اطلاعات حساسی را به واشنگتن پست می‌سپارد (در آغاز، رقابتی میان پست و نیویورک تایمز برای انتشار خبر وجود دارد). پست به سردبیری بن برادلی (تام هنکس) تصمیم می‌گیرد اول کار را منتشر کند و با حمایتِ جسورانهٔ ناشرش، کی گراهام (میرل استریپ)، علیه ساختار سیاسی و قضایی می‌ایستد تا حق انتشار را به‌دست آورد. اجراها زیر هدایت اسپیلبرگ خوب‌اند، هرچند چندان استثنایی نیستند. فیلم درباره روزنامه‌نگاری و حقِ مردم برای دانستنِ آنچه به نام آن‌ها و با نیروها و منابع‌شان انجام می‌شود است، و این پیام را به شکلی مناسب منتقل می‌کند.