فیلم House of Strangers 1949

این‌گونه فیلم‌ها هنوز هم ساخته می‌شوند، درست بیرون از حاشیه‌ها. «خانهٔ بیگانگان» به کارگردانی جوزف ال. منکی‌ویچ و با فیلمنامهٔ اقتباس‌شده توسط فیلیپ یوردان از رمان جروم وایدمن «دیگر هرگز آنجا نخواهم رفت» ساخته شده است. در این فیلم ادوارد جی. رابینسون، سوزان هیوارد، ریچارد کونته، لوتر ادلر، پال والتاین و افریم زیمبالیست ایفای نقش می‌کنند. داستان رابینسون را در نقش جینو مونتی، یک بانکدار ایتالیایی‌تبار...

این‌گونه فیلم‌ها هنوز هم ساخته می‌شوند، درست بیرون از حاشیه‌ها. «خانهٔ بیگانگان» به کارگردانی جوزف ال. منکی‌ویچ و با فیلمنامهٔ اقتباس‌شده توسط فیلیپ یوردان از رمان جروم وایدمن «دیگر هرگز آنجا نخواهم رفت» ساخته شده است. در این فیلم ادوارد جی. رابینسون، سوزان هیوارد، ریچارد کونته، لوتر ادلر، پال والتاین و افریم زیمبالیست ایفای نقش می‌کنند. داستان رابینسون را در نقش جینو مونتی، یک بانکدار ایتالیایی‌تبار آمریکایی، نشان می‌دهد که در مسیر توسعهٔ کسب‌وکار خانوادگی سه تا از چهار پسرش را از خود رانده است. هنگامی که او و بانکش با بحران روبه‌رو می‌شوند، سه پسر علیه پدر می‌شوند؛ تنها مکس (کونته) وفادار می‌ماند اما خودش در تله‌ای گرفتار شده و به زندان تهدید می‌شود—در وضعیتی نامناسب، چون او در حال دلبستگی به زن مقتدری به نام آیرین بنت (هیوارد) است. رمان جروم وایدمن منبع محبوبی برای اقتباس‌های سینمایی بوده است؛ پس از این فیلم محصول 20th Century Fox، نسخهٔ وسترن آن با عنوان «شکسته‌کردن نیزه» در 1954 (باز هم با اقتباس یوردان) و سپس «سیرک» با عنوان «نمایش بزرگ» در 1961 ساخته شدند. تأثیر این اثر را می‌توان در بسیاری از درام‌های جنایی برجسته‌تر بعدی نیز مشاهده کرد. روایت از هم‌گسیختهٔ خانواده زمینهٔ خوبی برای دراماتیک‌کردن فراهم می‌کند و به بازیگران توانمند اجازه می‌دهد در پرده نقش‌آفرینی کنند. «خانهٔ بیگانگان» نیز، هرچند از نظر فنی ریشه‌های فیلم نوآر را چندان تکان نمی‌دهد، اما از نظر موضوعی به‌عنوان ملودرامی جذاب و غنی از شخصیت‌ها عمل می‌کند. فیلم بر پایهٔ انتقام و انگیزه‌های آمیخته با نفرت به‌جای عشق پیش می‌رود و ضمن پرداخت به موازین اخلاقی، روایت را در ساختار فلاش‌بک می‌پروراند. تمرکز اصلی بر مکس و جینو است که هر دو با بازی‌های درخشان کونته و رابینسون ارائه می‌شوند. جینو مردی مصمم است که نسبت به سه پسرش بسیار سخت‌گیر است (لوتر ادلر در نقش جو برجسته ظاهر می‌شود) و مدام در صدد یافتن عیب در آن‌هاست. اما مکس از این سخت‌گیری معاف است—جینو او را تحسین می‌کند و او را همتای خود می‌بیند، مسئله‌ای که به‌طبع برادران دیگر را شدیداً خشمگین می‌کند. همهٔ این تنش‌ها در یک‌چهارم پایانی به اوج می‌رسد؛ سرعت روایت بالا می‌رود و قصه به پایانی تیز و تاحدودی نامطلوب ختم می‌شود. در کنار اختلافات خانوادگی، رابطهٔ درحال‌توسعهٔ مکس با آیرین (با نقش‌آفرینی جسورانهٔ هیوارد) نیز حضور دارد که با کششی جنسی و شاید حتی سرخوردگی همراه است—و این در حالی است که او نامزد ساده و معصومی به نام ماریا (دبرا پاجت) است. با پدری چون جینو که رفتاری نامهربان و ناسپاسانه دارد و مکس که نامزدش را فریب می‌دهد، واضح است که این فیلم دربارهٔ ارزش‌های خانوادگی سنتی نیست. خیانتِ برادران و تصمیم‌گیری‌های ناپخته عناصر دیگری‌اند که تماشاچی را تا آخرین لحظه پای فیلم نگه می‌دارند. ۷/۱۰