فیلم Brute Force 1947

نوآرِ زندان! این همان زندان وِست‌گِیت است؛ رئیس زندان مردی ضعیف است و عملاً زندان را کاپیتان بی‌رحم و بلندپرواز مانسی اداره می‌کند. اما زندانی‌ها دست‌بردار نیستند؛ به‌خاطر بدرفتاری‌ها و خستگی از ظلم، و همچنین خودکشیِ تأثیرپذیرفته از رفتار مانسی که یکی از زندانیان محبوب را از بین می‌برد، آنان به عدالت خودشان عمل می‌کنند. به رهبری جو کالینز، زندانیان نقشه‌ی فرار می‌کشند، و ترس از...

نوآرِ زندان! این همان زندان وِست‌گِیت است؛ رئیس زندان مردی ضعیف است و عملاً زندان را کاپیتان بی‌رحم و بلندپرواز مانسی اداره می‌کند. اما زندانی‌ها دست‌بردار نیستند؛ به‌خاطر بدرفتاری‌ها و خستگی از ظلم، و همچنین خودکشیِ تأثیرپذیرفته از رفتار مانسی که یکی از زندانیان محبوب را از بین می‌برد، آنان به عدالت خودشان عمل می‌کنند. به رهبری جو کالینز، زندانیان نقشه‌ی فرار می‌کشند، و ترس از شکست برایشان حتی معنا ندارد. Brute Force فیلمی سرشار از حس و حال است که با نوآوری توسط ژول داسن کارگردانی شده و با بازی درخشان برت لانکاستر (به‌عنوان جو کالینز)، هیوم کرونین (مانسی)، چارلز بیکفورد (گالاگر) و حضور مؤثر زنان در فلش‌بک‌های عالی: ایوون دوکارلو، آن بلیت، الا رِینز و آنیتا کابی همراه است. فیلم با باران شدید و در برابر دروازه‌های سنگین وِست‌گیت آغاز می‌شود؛ دوربین داسن از پایین به دروازه نگاه می‌کند انگار که هشداری سنگین است. عکاسی سیاه‌وسفید ویلیام دانیلز سخت و گویا است، و هم‌زمان موسیقی رعدآسای میکلش روزا در گوشمان طنین می‌اندازد؛ همه‌چیز نشان می‌دهد با فیلمی تاریک و خشن روبه‌رو هستیم. این‌آچنان هم هست؛ هرچند فرمِ معمولِ بسیاری از فیلم‌های زندان در آن دیده می‌شود، داسن و تیمش موفق شده‌اند احساسِ سنگینی و اِعمال فشار را طوری منتقل کنند که تماشاگر نیز درون دیوارهای وِست‌گیت قرار گیرد. اینجا جایی تیره و بی‌رحم است: شش نفر در هر سلول، تنها امید حفظ سلامت روان، یاد عزیزان و روحیه‌ای متحد برای نپذیرفتن زورگویی مانسی است. ما به همه‌چیز دسترسی داریم و خودمان بخشی از فضای زندانیم. خوشبختانه Brute Force با پایانش ناامید نمی‌کند؛ کشمکش به‌خوبی ساخته شده و حال‌وهوای فیلم آماده است، بنابراین وقتی پایان می‌رسد انفجاری و کاملاً شایسته‌ی این درام زندانی درجه‌یک است. ۹/۱۰