فیلم Panic in the Streets 1950

فیلمی پرفشار و نفس‌گیر از الیا کازان. داستان دربارهٔ یک پزشک و یک پلیس در نیواورلئان است که تنها ۴۸ ساعت فرصت دارند تا قاتلی آلوده به بیماری ذات‌الریه واگیردار را پیدا کنند. فیلم از داستان «Quarantine, Some Like 'em Cold» اثر ادنا و ادوارد آنالت اقتباس شده — داستانی که برای آن جایزه اسکار بهترین ایدهٔ اصلی را دریافت کردند — و در محیط...

فیلمی پرفشار و نفس‌گیر از الیا کازان. داستان دربارهٔ یک پزشک و یک پلیس در نیواورلئان است که تنها ۴۸ ساعت فرصت دارند تا قاتلی آلوده به بیماری ذات‌الریه واگیردار را پیدا کنند. فیلم از داستان «Quarantine, Some Like 'em Cold» اثر ادنا و ادوارد آنالت اقتباس شده — داستانی که برای آن جایزه اسکار بهترین ایدهٔ اصلی را دریافت کردند — و در محیط نیواورلئان فیلم‌برداری شده است. پانیک این استریتز ترکیبی از رئالیسم شبه‌مستند و هیجانِ مسابقه با زمان است؛ فیلمی تیرانداز و تکان‌دهنده که با یک بازی جمعی بازیگرانِ خوب همراه است. ریچارد ویدمارک با روش بازیگریِ نزدیک به متد، پاول داگلاس، جک پالنس (در نقش ضدقهرمانِ خشن) و زِرو مستل همگی اجراهایی پرتنش و تأثیرگذار ارائه می‌دهند. پالنس به‌ویژه در نقش یک شرور بی‌رحم می‌درخشد و گاهی یادآور نقش تامی یودوی ویدمارک در «بوسه مرگ» است. کازان در ایجاد تعلیق موفق است؛ او با برش‌های هوشمندانه بین دیدگاه‌های شخصیت‌ها جریان و حال‌وهوای اثر را حفظ می‌کند؛ از دکتر به‌دستِ سرنگ که برای مهار شیوع می‌دود تا مجرمانی که از گستردگیِ تعقیب شگفت‌زده‌اند. تنش تا نقطهٔ تب بالا می‌رود و نیم‌ساعت پایانی فیلم تبدیل به یک تکه سینمایی درخشان می‌شود. داستان هم خلاقانه و هوشمندانه است و با زیرکی موش‌ها و مجرمان را به‌عنوان ناقلان بیماری پیوند می‌زند — لکه‌ای بر جامعه. عناصر نوآر مانند پارانویا با ساختار معمولَیِ فیلم‌های جنایی ترکیب می‌شوند و برخی صحنه‌ها با جو خفقان‌آور کازان ماندگار می‌گردند. با این حال، بخش‌هایی از روان‌شناسی شخصیت‌ها در آغاز کمی بیش از حد حرفی و طولانی می‌شود که ممکن است فیلم را در مسیری گفتگومحور ببرد؛ اما ارزش همراهی تا پایان را دارد. به‌طور کلی فیلمی نیست که حتماً از نظر نوآر یا در کارنامهٔ کازان حکم ضروری داشته باشد، اما قطعه‌ای قابل‌توصیه است که شایستهٔ بازکشف توسط نسل جدید و بازبینی توسط تماشاگران قدیمی‌تر است. از سوی دیگر، نکاتی منفی هم وجود دارد: بعضی اجرایی‌ها خشک به‌نظر می‌رسند و بازیگران آن‌چنان با هم جور درنمی‌آیند؛ شخصیتِ زنِ ویدمارک (باربارا بل گدس) زیبا اما خواب‌آلود نمایش داده شده است. موسیقی آلفرد نیومن نیز گاهی مداخله‌گر و بیش از حد استفاده شده که فیلم را از آنچه می‌توانست شود، اندکی دور می‌کند و به نتیجه‌ای کم‌رمق‌تر می‌انجامد.