انیمیشن Toy Story 2 1999

وقتی بچه بودم یادم هست که فکر می‌کردم «داستان اسباب‌بازی ۲» فیلم نسبتاً خوبی است، اما به پای نسخهٔ اصلی نمی‌رسد. در طول سال‌ها افراد زیادی (چه در زندگی واقعی و چه آنلاین) دیدم که معتقدند این دنباله نه‌تنها از فیلم قبلی بهتر است، بلکه تا به امروز بهترین فیلم در مجموعهٔ چهار قسمتی باقی مانده است. همیشه فکر می‌کردم وقتی بزرگ شوم و دوباره...

وقتی بچه بودم یادم هست که فکر می‌کردم «داستان اسباب‌بازی ۲» فیلم نسبتاً خوبی است، اما به پای نسخهٔ اصلی نمی‌رسد. در طول سال‌ها افراد زیادی (چه در زندگی واقعی و چه آنلاین) دیدم که معتقدند این دنباله نه‌تنها از فیلم قبلی بهتر است، بلکه تا به امروز بهترین فیلم در مجموعهٔ چهار قسمتی باقی مانده است. همیشه فکر می‌کردم وقتی بزرگ شوم و دوباره آن را ببینم به همان نتیجه خواهم رسید، اما چنین نشد. خلاصه اینکه «داستان اسباب‌بازی ۲» فیلم خوبی است، اما نسخهٔ اصلی را پشت سر نمی‌گذارد. امتیاز نهایی: ★★★ — خوشم آمد. شخصاً پیشنهاد می‌کنم آن را تماشا کنید. یکی از بهترین دنباله‌هاست. «داستان اسباب‌بازی ۲»، هرچند کمی ضعیف‌تر از نسخهٔ اول است، باز هم همان جادوی فیلم اصلی را به‌خوبی بازمی‌آفریند که واقعاً تحسین‌برانگیز است. به‌نظرم شوخی‌ها کمی کمترند، اما آنچه در طنز کم می‌آورد با یک ایدهٔ محوری جذاب جبران می‌شود که نسبت به فیلم ۱۹۹۵ جالب‌تر است. من از آن خیلی لذت بردم، به‌ویژه مکان وقوع سکانسِ پایانی. تام هنکس دوباره در نقش وودی فوق‌العاده است و تیم آلن (باز لایت‌یر) و دیگران همچنان سرگرم‌کننده‌اند. شخصیت‌های جدیدی هم اضافه شده‌اند که جسی با بازی متفکرانهٔ جوآن کساک برجسته است؛ داستان پس‌زمینهٔ جسی بسیار خوب پرداخت شده. آل (با بازی وین نایت) و پیت (با بازی کلسی گرامر) هم افزودنی‌های قابل‌توجهی هستند. صحنه‌های درخشانی در فیلم وجود دارد — از جمله یکی برای شخصیت جسی و خود پایان فیلم که از مورد علاقه‌های من‌اند — به‌علاوهٔ سکانس بازسازی که بسیار رضایت‌بخش است؛ تیتراژ پایانی هم بامزه است. همه‌چیز لذت‌بخش است. دو دنبالهٔ دیگر هم فوق‌العاده‌اند، اما از بین این سه، این یکی بهترین است. قطعاً پیشنهاد می‌کنم ببینید. حالا که «وودی» و «باز» واقعاً آشتی کرده‌اند، هر دو امیدوارند صاحبشان «اندی» آن‌ها را به اردوگاه تابستانی ببرد. متأسفانه وودی دستش آسیب می‌بیند و در خانه می‌ماند، و با اندکی شانس از فروخته شدن در یک بازار دست‌دوم فرار می‌کند. اما او توسط صاحب موزهٔ اسباب‌بازی، «مک‌ویگین»، دیده شده و بلافاصله ربوده می‌شود! حالا نوبت باز، آقای سیب‌زمینی و دیگر اعضای گروه است که او را پیدا و آزاد کنند، همراه با دوست جدیدش جسی، قبل از اینکه به یک مجموعه‌دار در ژاپن فروخته شوند. همهٔ اسباب‌بازی‌ها در این مأموریت همراه نیستند — و وودیِ بیچاره باید مواظب «پِراسپِکتر» دوچهره باشد، در حالی که باز متوجه می‌شود برخلاف دوست ربوده‌شده‌اش، او چندان منحصربه‌فرد نیست! فیلم پر از ماجراهای سرگرم‌کننده‌ای است که کیفیت بالای انیمیشن را حفظ می‌کند. من معمولاً با احساساتی‌شدن میانه‌ای ندارم و احساس کردم این فیلم نسبت به اولی کمی احساساتی‌تر است. معرفی جسی همراه با داستان غم‌انگیز رها شدنِ او (که با آهنگی غم‌انگیز همراه شده) برای من کمی ریتم فیلم را کند کرد، اما وقتی دوباره اکشن آغاز می‌شود، فیلم به یک روایت درجه‌یک تیم‌محور و بذله‌گو دربارهٔ رفاقت، وفاداری و نبوغ بازمی‌گردد. آقایان هنکس، آلن و ریکلز همان کار حرفه‌ای همیشگی را ادامه می‌دهند و این بار جوآن کساک و کلسی گرامر (در نقش پراسپِکتر) نیز افزوده شده‌اند. می‌توان گفت فیلم اول «داستان اسباب‌بازی» تقریباً رویای بازاریابان بود؛ این دنباله نیز تقریباً به همان اندازه خوب است و نشان می‌دهد شخصیت‌ها تا چه حد پایدار و جذاب‌اند و بیش از هر چیز یکدیگر را ارزش می‌نهند. اینکه یک دنباله بتواند با نسخهٔ اصلی رقابت کند نادر است، اما این فیلم تلاش خوبی در این مسیر انجام می‌دهد. بعد از دیدن «داستان اسباب‌بازی ۲» فهمیدم که قسمت اول صرفاً به‌آرامی مجموعه را معرفی کرده بود؛ بخش پایانی فیلم اول دیدنی بود، اما قسمت دوم به‌مراتب باشکوه‌تر است. نه فقط پایان، بلکه کل فیلم سرگرم‌کننده است و هرگز خسته‌کننده نمی‌شود؛ شوخی‌های ریز و درشت بسیار لذت‌بخش‌اند. هر شخصیت در فیلم خوب نوشته و پرداخته شده است. نمی‌خواهم نمره بدهم، اما حداقل ارزشش ۹۰ از ۱۰۰ است.