فیلم Snow White and the Huntsman 2012

این نسخه از داستان، قصهٔ والت دیزنی که به آن عادت داریم نیست؛ فیلمی بالغ‌تر، تیره‌تر و شوم‌تر است. باید اعتراف کنم از دیدن این فیلم لذت بردم. با اینکه در این فیلم بسیاری از نقاط دنیا تیره‌تر و مملو از ناامیدی‌اند، فیلم‌برداری زیباست و تماشای فیلم لذت‌بخش است. فیلم بیشتر روی شکارچی تمرکز دارد تا فیلم‌های قبلی سفیدبرفی که دیده‌ام و فکر می‌کنم این اولین...

این نسخه از داستان، قصهٔ والت دیزنی که به آن عادت داریم نیست؛ فیلمی بالغ‌تر، تیره‌تر و شوم‌تر است. باید اعتراف کنم از دیدن این فیلم لذت بردم. با اینکه در این فیلم بسیاری از نقاط دنیا تیره‌تر و مملو از ناامیدی‌اند، فیلم‌برداری زیباست و تماشای فیلم لذت‌بخش است. فیلم بیشتر روی شکارچی تمرکز دارد تا فیلم‌های قبلی سفیدبرفی که دیده‌ام و فکر می‌کنم این اولین باری است که سفیدبرفی را در زرهٔ کامل جنگی سوار بر اسب می‌بینم. این انتخاب به‌خوبی جواب داده بود. در فیلم جلوه‌های ویژه‌ی زیادی هست اما نه آن‌قدر که زیاده‌روی شود و از نظر من نسبتاً خوب اجرا شده‌اند. همان‌طور که گفتم، در کل داستان کمی متفاوت است هرچند خطوط کلیِ داستان اصلی را دنبال می‌کند. داستان در مجموع یک ماجراجویی/اکشن نسبتاً ساده است اما به اندازهٔ کافی منسجم و جذاب باقی می‌ماند. کوتوله‌ها هم حضور دارند و اگرچه فیلم برخورد جدی‌تری با داستان سفیدبرفی دارد، باز هم چند خنده به همراه می‌آورند. چند صحنه هم بیشتر نقش پرکننده دارند و چیز زیادی به داستان اضافه نمی‌کنند، اما جریان کلی فیلم را مختل نمی‌کنند. وقتی تیتراژ پخش شد، از شب سینمایی‌ام کاملاً راضی بودم. از وقتی اولین تصاویر این فیلم منتشر شد، بی‌صبرانه منتظر دیدنش بودم و هیجانم روزبه‌روز بیشتر شد تا جایی که کمتر فیلمی می‌توانست چنین توقع بالایی را برآورده کند. من همیشه قصهٔ سفیدبرفی و ملکهٔ شرور را دوست داشته‌ام، اما کسی پیش از این تلاش نکرده بود آن را همان‌طور بسازد که به نظرم همیشه باید می‌بود: قصه‌ای گوتیک از فانتزی و وحشت، نه یک داستان خواب‌آورِ شیرین. این فیلم، تا حد زیادی آنچه را که می‌خواستم تحقق بخشید؛ اگرچه در روایت از آزادی‌های هنری استفاده شده، اما نتیجه توجیه‌پذیر است. «سفیدبرفی و شکارچی» فیلمی است که دیدنش ارزش دارد. تقریباً همهٔ آنچه من همیشه دربارهٔ این داستان کلاسیک تصور می‌کردم، در فیلم هست. جنگل تاریک واقعاً تاریک است؛ ترسناک و وهم‌انگیز به بهترین شکل کابوس‌وار. در طول فیلم شباهت‌هایی با نسخهٔ کلاسیک دیزنی هم دیده می‌شود: شاخه‌های درختان در جنگل تاریک به‌صورت خودکار به سوی هر کس که وارد قلمرو می‌شود حرکت می‌کنند و مثل انگشتان چنگ‌زنی درمی‌آیند؛ قارچ‌ها هنگام لمس، بخارات سمی پخش می‌کنند؛ تپه‌ها انگار چشم دارند... قلعهٔ ملکهٔ شرور آرزوی هر نوجوان گاتیک است و کوتوله‌ها آدم‌های زمخت و خشن‌اند. از نظر بصری، چیز زیادی برای دوست نداشتن وجود ندارد. اما اگر عناصر کلیدی درست کار نشده بودند، تصاویر زیبا به تنهایی کافی نبودند. در نقش اول، کریستن استوارت را بهترین انتخاب می‌بینم. او نه تنها بازیگر جوان و بااستعداد است، بلکه دقیقاً همان وجهی را دارد که برای سفیدبرفیِ این روایت لازم است: باهوش، جسور و مستقل. این دیگر یک دخترِ ناتوان نیست؛ دختری است که آمادهٔ جنگیدن و گرفتن انتقام است، فقط کمی کمک از دوستانش لازم دارد. نخستینِ این دوستان اریکِ شکارچی است که در ابتدا توسط ملکه مأمور به شکار سفیدبرفی می‌شود، اما وقتی فریب را می‌فهمد علیه ملکه برمی‌خیزد و تصمیم می‌گیرد به سفیدبرفی کمک کند. این نقش به‌خوبی توسط کریس همسورث اجرا شده؛ زمخت اما جذاب، با لهجه‌ای محکم و مناسب. در کنار آن، دوست دوران کودکی سفیدبرفی، ویلیام با اجرای سم کلافلین، مأموریت شخصی خودش را برای کمک به او دنبال می‌کند. کوتوله‌های معروف (در این نسخه هشت نفر) هم به‌خوبی انتخاب شده‌اند؛ بازیگران برجسته‌ای در این نقش‌ها حضور دارند و این شخصیت‌ها علاوه بر لذت‌بخش بودن، طنز لازم داستان را فراهم می‌کنند بدون اینکه فیلم را به کمدی تبدیل کنند. ملکهٔ شرور، راوِنا، با بازی شارلیز ترون همان چیزی است که از یک ضدقهرهٔ تمام‌عیار انتظار دارید: زیبایی بی‌رحم و سادیستی که برای باقی‌ماندن جوان و زیبا سراغ جادوهای سیاه می‌رود و هر کس سد راهش شود را قربانی می‌کند. هرچند در اجرا گاهی اغراق دیده می‌شود و گاهی تند و پرشور ظاهر می‌شود، اما در مجموع اجرای او تأثیرگذار است و از نظر ظاهری کاملاً مناسب نقش است؛ واضح است از بازی در این نقش لذت برده و تماشایش لذت‌بخش است. از نظر بصری «سفیدبرفی و شکارچی» واقعاً خیره‌کننده است. جلوه‌های کامپیوتری بسیار باکیفیتی دارد، به‌ویژه آینه که به توده‌ای انسانی‌شکل از طلای مایع تبدیل می‌شود تا سخن بگوید و یکی از بهترین شگفتی‌های بصری فیلم است. جنگل تاریک نزدیک‌ترین چیزی است که شباهت به یک سفر اسیدی دارد و موجودات فانتزی فیلم واقعاً جذاب‌اند (غول خشمگین جنگل از علاقه‌مندان من بود). داستان را که همه می‌دانیم چطور پیش می‌رود، بنابراین شگفتی بزرگی ندارد و البته پایان خوش هم دارد؛ اما شیوهٔ روایت این قصه است که آن را به یک سفر هیجان‌انگیز تبدیل می‌کند. تنها نقدی که دارم به ریتم فیلم است؛ در برخی بخش‌ها می‌توانست سرعت بیشتری داشته باشد. در نهایت، این فیلم انتظاراتی را که از آن داشتم برآورده کرد و با توجه به بالابودنِ آن انتظارات، این دستاورد قابل‌توجهی است. اگر دنبال نسخهٔ گوتیکِ سفیدبرفی هستید، دیدن این فیلم را قویاً توصیه می‌کنم — زیبا، تأثیرگذار و جذاب. تماشای بسیار خوبی بود؛ احتمالاً دوباره آن را خواهم دید و پیشنهادش می‌کنم. برای من این احتمالاً بهترین نسخهٔ سفیدبرفی تا امروز است. من طرفدار کریستن استوارت هستم و هم کریس همسورث و هم شارلیز ترون بازیگرانی در سطح بالا‌اند که اجراهای برجسته‌ای ارائه می‌دهند. فیلمی تیره و زمخت است که بودجهٔ کافی برای خلق جلوه‌های بصری شگفت‌انگیز دارد. داستان با چند خط روایی پیچیده به‌خوبی چیده شده و هر خط داستانی جذاب است؛ همیشه به این باور داشته‌ام که افسانه‌هایی مانند سفیدبرفی به صحنه‌های مبارزه و نبردهای بزرگ‌تر نیاز دارند. شارلیز ترون واقعاً نمایش را می‌بلعد؛ نه تنها به‌عنوان یک ضدقهره، بلکه دیوانگی و جنونِ شخصیت را در اجرا وارد می‌کند و تماشای او به‌تنهایی ارزش دیدن فیلم را دارد.