فیلم The Cassandra Crossing 1976

The Cassandra Crossing (1976) قطاری مسافربری که از ژنو سوئیس به استکهلم سوئد می‌رفت، به‌واسطه یک تروریست به سویه‌ای از طاعون ریه‌ای آلوده می‌شود. تحت دستوراتی مشکوک، سرهنگ آمریکایی مسئول ماجرا (برت لنکاستر) قطار را به سمت لهستان منحرف می‌کند تا از روی یک پل طاقی فلزی بلند و از کار افتاده عبور کند. The Cassandra Crossing فیلمی هیجان‌انگیز در ژانر فاجعه است که ترکیبی از فیلم...

The Cassandra Crossing (1976) قطاری مسافربری که از ژنو سوئیس به استکهلم سوئد می‌رفت، به‌واسطه یک تروریست به سویه‌ای از طاعون ریه‌ای آلوده می‌شود. تحت دستوراتی مشکوک، سرهنگ آمریکایی مسئول ماجرا (برت لنکاستر) قطار را به سمت لهستان منحرف می‌کند تا از روی یک پل طاقی فلزی بلند و از کار افتاده عبور کند. The Cassandra Crossing فیلمی هیجان‌انگیز در ژانر فاجعه است که ترکیبی از فیلم قطار و فیلم شیوع بیماری است. این فیلم به خوبی آثاری مثل Runaway Train (1985) یا Outbreak (1995) نیست، اما تقریباً با Under Siege 2: Dark Territory (1995) در یک سطح قرار می‌گیرد. علاوه بر برت لنکاستر در نقش سرهنگ، بازیگران قابل‌توجه دیگر عبارت‌اند از: اینگرید تولین در نقش پزشک، ریچارد هریس در نقش نورولوژیستی مشهور، سوفیا لورن در نقش همسر سابق او، لی استراسبرگ در نقش بازمانده هولوکاست، آوا گاردنر در نقش زنی ثروتمند و سالخورده، مارتین شین در نقش معشوق مشکوک او، او.جی. سیمپسون در نقش «کاهن»، آن تورکل در نقش موسیقیدانی با حال و هوای هیپی‌وار و جان فیلیپ لاو در نقش معاون سرهنگ. در مقایسه با استاندارد بالای فیلم‌های فاجعه‌ای دهه ۷۰ مانند The Poseidon Adventure (1972)، این فیلم به آن شدت جذاب نیست؛ چرا که Poseidon برخورد انسانی برجسته‌تر، چالش قابل‌توجه‌تری و شخصیت‌های زن قوی‌تری دارد. با این حال بخش‌هایی از The Cassandra Crossing بسیار خوب و حتی عالی‌اند، مانند فیلم‌برداری هوایی چشم‌نواز و موسیقی جری گلداسمیت. پرده پایانی هیجان‌انگیز است و ارزش تماشای فیلم را دارد، اما حدود ۹۰ دقیقه اول شامل بخش‌های خسته‌کننده‌ای است و شخصیت‌هایی در آن حضور دارند که برای مخاطب چندان اهمیت‌برانگیز نیستند. در زمان فیلم‌برداری، سوفیا لورن حدود ۴۱ ساله بود و هنوز ظاهر مناسبی داشت؛ ریچارد هریس حدود ۴۵ ساله بود اما مسن‌تر به نظر می‌رسید. آوا گاردنر در حدود ۵۳ سالگی بود و او هم ظاهر سالخورده‌تری داشت؛ هرچند در آخرین فیلمی که از او دیده‌ام، دوازده سال قبل، هنوز جذاب به نظر می‌رسید — پیر شدن بخشی از زندگی است. زمان فیلم: ۲ ساعت و ۸ دقیقه. صحنه‌های داخلی در استودیوهای چینه‌چیتا در رم فیلم‌برداری شده و نماهای خارجی در فرانسه و سوئیس ضبط شده‌اند. پلی که در فیلم نشان داده می‌شود در واقع گذرگاه Garabit در جنوب فرانسه است که توسط گوستاو ایفل در سال‌های ۱۸۸۰–۱۸۸۴ طراحی شد؛ او بعدها برج ایفل را ساخت. نمره: B-