فیلم White Sun of the Desert 1970

وضعیتی که سرباز بازگشته — سوخوف (آناطولی کوزنِتسوف) — در آن قرار می‌گیرد، نوعی طنز آرام دارد. او تنها می‌خواهد به خانه برگردد، در کنار همسرش که در چند صحنه‌ی آغازین می‌بینیم، آرام گیرد و زندگی‌اش را از سر بگیرد. اما متأسفانه سرنوشت برای او نقشه‌های دیگری دارد: او سعید (اسپارتاک میشولین) را که تا گردن در شن‌ها دفن شده نجات می‌دهد و خیلی زود...

وضعیتی که سرباز بازگشته — سوخوف (آناطولی کوزنِتسوف) — در آن قرار می‌گیرد، نوعی طنز آرام دارد. او تنها می‌خواهد به خانه برگردد، در کنار همسرش که در چند صحنه‌ی آغازین می‌بینیم، آرام گیرد و زندگی‌اش را از سر بگیرد. اما متأسفانه سرنوشت برای او نقشه‌های دیگری دارد: او سعید (اسپارتاک میشولین) را که تا گردن در شن‌ها دفن شده نجات می‌دهد و خیلی زود درگیر تلاش این مرد برای انتقام و همچنین نبردی میان ارتش شورویِ در تعقیب و یک مبارز محلی به نام عبدالله (کاخی کاوسادزه) می‌شود. آنچه بیش از همه قهرمان ما را به خود مشغول می‌کند، نه خود نبرد، که حرم‌سرای نه‌نفری عبدالله است که او هنگام فرار رها کرده و سوخوف باید از آن‌ها محافظت کند — یا تا حد امکان در امان نگه دارد. در همین حال، این زنان گمان می‌کنند که او شوهر جدیدشان است؛ در حالی که دل سوخوف تنها بازگشت به خانه است، معلوم می‌شود اوضاع به این سادگی نخواهد بود. این فیلم درامی دلپذیر و پرشخصیت است با اجرای محکمی از کوزنِتسوف در نقش اول و گروه بازیگری‌ای که صحنه‌های جنگی، ذره‌ای عاشقانه و یک مسلسل سرنوشت‌ساز را با هم درمی‌آمیزند. تا حدی شبیه حکایتی در سبک «گونگا دینِ شرق» است؛ ریتم تندی دارد و پر از اکشن، شیطنت و نیرنگ. همه‌ی شخصیت‌ها نقص‌هایی دارند؛ قدیسانی در میانشان نیست، هرچند ورِشچاگین (پاول لوسپکایف) که همیشه مست به نظر می‌رسد، نوعی حضور جن‌مانند دارد که دقیقاً وقتی لازم است ظاهر می‌شود، و همین خصوصیت در سعید نجات‌یافته نیز دیده می‌شود. تصویربرداری صحرایی فضای مناسبی می‌سازد و کلّ فیلم به خوبی شرافت و مسخرگیِ انسانی را مقابل هم قرار می‌دهد. تنها چیزی که کم دارد، کمی موسیقی از انیو موریکونه است. ارزش یک بار دیدن را دارد.