فیلم The Sacrifice 1986

به نظر می‌رسد هر آدم عاقلی باید از جشن تولد خانوادگی مثل بیماری فرار کند، اما الکساندر (ارلاند یوزفسون) این‌طور نیست و خانواده‌اش را برای نهار به خانهٔ کنار دریا دعوت می‌کند. او پیش‌تر بازیگر بوده و خود را نوعی فیلسوف مایوس می‌پندارد که دل به نجابتِ روزگاران گذشته بسته—هرچند شاید آن روزگار هرگز واقعاً وجود نداشته باشد. به‌زودی مهمانی مسیر معمول اختلافات خانوادگی را...

به نظر می‌رسد هر آدم عاقلی باید از جشن تولد خانوادگی مثل بیماری فرار کند، اما الکساندر (ارلاند یوزفسون) این‌طور نیست و خانواده‌اش را برای نهار به خانهٔ کنار دریا دعوت می‌کند. او پیش‌تر بازیگر بوده و خود را نوعی فیلسوف مایوس می‌پندارد که دل به نجابتِ روزگاران گذشته بسته—هرچند شاید آن روزگار هرگز واقعاً وجود نداشته باشد. به‌زودی مهمانی مسیر معمول اختلافات خانوادگی را در پیش می‌گیرد و درست وقتی فضا از این هم‌ عجیب‌تر نمی‌تواند شود، خانه می‌لرزد و صدای بلند هواپیماها از فراز می‌گذرد. آن‌ها به تلویزیون برمی‌گردند و برنامه خبر از آغاز جنگ هسته‌ای می‌دهد و سپس تصویر قطع می‌شود. حالا برق و تماس با دنیای بیرون قطع شده است؛ این بی‌اطلاعی به ترس‌ها و ناامیدی‌های آن‌ها می‌افزاید و الکساندر را به زانو در نماز می‌کشاند. او دعا می‌کند و همه‌چیزش را تقدیم می‌کند—اگر فقط خانواده‌اش از بدترین‌ها در امان بمانند. در این مقطع ما با اوتو (آلن ادوال) آشنا می‌شویم؛ فردی رازآلود که می‌گوید شاید نجات در دستان او باشد، اما اول باید به دیدار ماریا، زن منزوی، بروند و او را راضی کنند. فیلم ویژگی‌های زیادی از آثار اینگمار برگمان دارد: دینامیک‌های خانوادگی آشفته، سبک روایت و ریتم یخ‌زدهٔ پیش‌روی داستان—هرچند سرعت روایت واقعاً خیلی هم کند نیست. نقطهٔ قوت کار اجرای تأثیرگذار یوزفسون است که نقش مردی را بازی می‌کند که گاه تسلط محدودی بر واقعیت دارد ولی در عین حال معنویت عمیقی در او حضور دارد. اگرچه نسبت به اعضای خانواده‌اش مهر چندانی نشان نمی‌دهد، حاضر است هر چیزی را فدا کند تا آن‌ها را نجات دهد. گفت‌وگوها به‌اندازه‌ای هستند که معنا را منتقل کنند و دیگر بار روایت را تصویربرداری بر دوش می‌کشد؛ تصویربرداریی که همراه با قطعات زیبای باخ بخش اعظم بار احساسی را می‌سازد. فیلم ذهن را وسوسه می‌کند: چیزی به‌طور صریح به تماشاگر تحویل داده نمی‌شود—می‌توان آن را به چشم «لباس جدید پادشاه» دانست یا می‌توان دربارهٔ نحوهٔ مواجههٔ خود با فاجعهٔ قریب‌الوقوع و پیمان‌هایی که ممکن است با خدا یا هر کس دیگری برای جلوگیری از آن ببندیم تأمل کرد. سوزان فلیت‌وود در نقش آدلاید در بهترین فرم است؛ زنی که چندان در بند واقعیت نیست و زیرپوست ماجرا هم دسیسه‌هایی دارد که کمی از شدت خط اصلی داستان می‌کاهد. فیلم در حدود دو و نیم ساعت با آرامش فرصت می‌دهد تا در مواجهه با تهدید واپسینِ جهان فکر کنیم. تماشای این فیلم روی پردهٔ سینما تجربهٔ متفاوت‌تری است؛ نه فقط به‌خاطر تصویربرداری، بلکه برای کمک به تمرکز که در چنین اثری گاهی آسان نیست.