فیلم Sonic the Hedgehog 2020

انتظار زیادی از سونیک داشتم، چون مفهوم «ابرسرعت» را دوست دارم، اما فیلم آن‌طور که باید عمل نکرد. تریلر نهایی همه صحنه‌های خوب را نشان داده بود. بسیاری از سکانس‌های مربوط به ابرسرعت نامنسجم و بی‌معنی‌اند — مثلاً نمی‌شود هم‌زمان موشکی را در زمان «منجمد» نشان داد و در عین حال فشردن یک دکمه را سریع‌تر جلوه داد. جیم کری در نقش اگمن کاملاً بدرخشید. در...

انتظار زیادی از سونیک داشتم، چون مفهوم «ابرسرعت» را دوست دارم، اما فیلم آن‌طور که باید عمل نکرد. تریلر نهایی همه صحنه‌های خوب را نشان داده بود. بسیاری از سکانس‌های مربوط به ابرسرعت نامنسجم و بی‌معنی‌اند — مثلاً نمی‌شود هم‌زمان موشکی را در زمان «منجمد» نشان داد و در عین حال فشردن یک دکمه را سریع‌تر جلوه داد. جیم کری در نقش اگمن کاملاً بدرخشید. در میان آن‌چه می‌توانست به‌عنوان یک معجزهٔ زمستانی در دنیای وارونه توصیف شود، بالاخره فیلمی با الهام از بازی‌های ویدیویی دیدم که اصلاً فاجعه‌آمیز نیست. هیچ‌کدام از مشخصات «سونیک خارپشت» نشان نمی‌داد که قابل تماشا یا حتی خوب خواهد بود، اما این فیلم خانوادگی شاد، آشفته و شوخ طبع مرا اشتباه ثابت کرد. برای بزرگ‌ترها و بچه‌ها حسابی لذت‌بخش است. این کمدی-ماجراجویی لایو-اکشن بر اساس بازی پرفروش سگا است که حول یک خارپشت آبی و بسیار سریع به نام سونیک می‌چرخد. اقتباس فیلم از یک شخصیت نسبتاً ساده از بازی در بیشتر مواقع خطرناک است، اما این فیلم تعادل مناسبی میان داستانی زنده (هرچند پایه‌ای) و ارجاعات هوشمندانه برای طرفداران برقرار می‌کند. در اینجا سونیک (با دوبلهٔ بن شوارتز) ماجراهایی روی زمین دارد و با دوست انسانی تازه‌اش تام (جیمز مارسدن)، مأمور پلیسِ شهری کوچک، همراه می‌شود. آن‌ها باید با هم جلوی دکتر رباتنیک شرور (جیم کری) را بگیرند تا او نتواند سونیک را برای آزمایشات شیطانی‌اش اسیر کند. تم‌های دوستی و تنهایی در فیلم حضور دارند و بازیگران خوب از پس حفظ فضای سرگرم‌کننده برمی‌آیند. مارسدن به‌عنوان یک مرد معمولی فوق‌العاده دوست‌داشتنی و دست‌وپاچلفتی است و شوارتز با اجرای صدایی همدلی‌ای به فیلم می‌آورد که بخش زیادی از اثر را پیش می‌برد. بهترینِ کارها هم متعلق به جیم کری است که با انرژی و حالت اغراق‌شده‌اش یادآور همان نقش‌های دوست‌داشتنی‌اش می‌شود. سکانس‌های اکشن و شوخی‌های بی‌پروا کم نیستند (و چند صحنهٔ اغراق‌شده که انگار تبلیغ رستوران‌اند)، که همه به‌اندازهٔ کافی سرگرم‌کننده‌اند تا «سونیک» را فیلمی مناسب برای یک شب خانوادگی کنند. سونیک یکی از فیلم‌های بسیار مورد انتظارم در ۲۰۲۰ بود؛ نه به این دلیل که انتظار داشتم جزو بهترین‌های سال شود، بلکه به خاطر جنجالی که دور طراحی اولیهٔ سونیک به‌وجود آمد. طراحی اولیه فاجعه‌بار بود و خیلی‌ها به‌ناحق تیم جلوه‌های بصری را مقصر دانستند؛ این افراد ساعت‌های اضافه کار کردند، دستمزد کمی گرفتند و ضرب‌الاجل غیرممکنی داشتند. خوشبختانه حالا بیشتر مردم می‌فهمند که استودیو و مدیرانش مسئول این وضعیت‌اند. اینترنت نظرش را بیان کرد و این‌بار استودیو گوش داد و تصمیم گرفت فیلم را تا زمان اصلاح طراحی سونیک به تاخیر بیندازد. در حالت کلی چنین واکنشی از طرف استودیوها می‌تواند خطرناک باشد — اگر هر بار مردم از طریق شبکه‌های اجتماعی به هر تصمیم طراحی اعتراض کنند، فیلم‌ها دائماً به تعویق می‌افتند — اما در این مورد خاص از این کار خوشحالم. سؤال بسیاری این است که با طراحی قدیمی فیلم چه وضعیتی می‌داشت؟ پاسخ: فاجعه بود. هیچ‌کس با آن سونیک از فیلم لذت نمی‌برد. طراحی جدید نه‌تنها به ظاهر شخصیت وفادارتر است، بلکه با لحن فیلم هم سازگار است. اجرای کارتونی و اغراق‌آمیز جیم کری اگر سونیک ظاهری «بیش‌ازحد واقعی» داشت، ناهمگون می‌شد؛ اما وقتی قهرمان و ضدقهرمان هر دو رفتاری کارتونی دارند، آن ناهماهنگی از بین می‌رود. سونیک واقعاً بهترین بخش فیلم است. اگر بازی‌ها را تجربه کرده‌اید و با این شخصیت پیوند عاطفی دارید، صحنه‌های زیادی برای لذت بردن خواهید یافت. سونیک عالی به نظر می‌رسد، صداگذاری‌اش فوق‌العاده است (اجرای صوتی خوب از بن شوارتز) و شخصیت‌پردازی‌اش شبیه کاراکتر بازی‌هاست. هر چیزی که مستقیماً مربوط به سونیک است، وفاداری خوبی به منبع دارد و طرفداران از آن راضی خواهند بود. این تقریباً پیام اصلی من است: اگر طرفدار این خارپشت آبی هستید، بعید است ناامید شوید. متأسفانه، واقعاً تنها نکتهٔ عالی فیلم همین سونیک است. دیدن جیم کری که به ریشه‌های خود برمی‌گردد و با نقش‌اش حسابی سرگرم است، واقعاً لذت‌بخش است، اما اجرای او گاهی موفق و گاهی ناموفق است. وقتی با حالت تحقیرآمیز با کسی برخورد می‌کند بسیار خنده‌دار است، اما ایما و اشاره‌های او همیشه کارساز نیست. باز هم معتقدم او به شخصیت دکتر رباتنیک وفادار است که هیچ‌وقت "شخص عادی" نبود. جیمز مارسدن در نقش تام خوب است اما شخصیتش هرگز فراتر از «دوست سونیک» نمی‌رود. مشکل اصلی من فیلمنامه است. نه که انتظار داستانی شگفت‌انگیز داشتم؛ فقط خواستم داستان ساده‌ای باشد که اجازه بدهد سونیک درخشان شود؛ و در دفاع از فیلم، داستان پایه‌ای جواب می‌دهد. اما وفور کلیشه‌ها، نبود هرگونه غافلگیری و سؤالات منطقی که بعضی تصمیمات روایی مطرح می‌کنند، آزاردهنده‌اند. سه صحنهٔ تبلیغات محصول (product placement) از تنبل‌ترین، واضح‌ترین و شرم‌آورترین نمونه‌ها هستند؛ احساس می‌شود فیلم برای چند تبلیغ متوقف می‌شود. زیرخط‌هایی که باید تنش را ایجاد کنند تا پایان بی‌نتیجه می‌مانند. خطوط داستانی که زمانی مهم بودند، کاملاً فراموش می‌شوند و دوباره به آن‌ها پرداخته نمی‌شود. تقریباً همهٔ شخصیت‌ها نقش رفیق‌گون یا کمیک دارند. تکرار می‌کنم: از فیلمنامهٔ درخشان انتظار نداشتم، اما آیا بیش از این درخواست زیادی است که نویسندگان همان تعهد و خلاقیتی را نشان دهند که تیم VFX صرف طراحی سونیک کرد؟ آن‌ها مثل دیوانه‌ها کار کردند تا طراحی‌ای عالی تحویل دهند؛ چرا نویسندگان تلاش بیشتری نکنند تا داستانی گیرا، منحصربه‌فرد و منطقی ارائه دهند؟ نحوهٔ ورود دکتر رباتنیک به ماجرا و سطح آزادی‌ای که او برای انجام هر کاری دارد خنده‌دار است. هرآنچه انسان‌محور است سؤال‌برانگیز و گاهی سطحی است. برخی به من گفتند «زیاد تحلیل می‌کنی/انتظار زیادی داری» و من این نگاه را درک می‌کنم؛ اما فکر نمی‌کنم بیش‌ازحد سخت‌گیر باشم یا انتظار شاهکار داشته باشم. چرا مردم باید قبول کنند که فیلم «همانی است که هست» و نباید بهتر باشد؟ چرا نباید از پتانسیل یک فیلم سونیک درخواستِ کیفیت بیشتری داشته باشیم؟ من واقعاً می‌خواستم این فیلم را بیشتر دوست داشته باشم. جنجال طراحی سونیک و سرزنش ناعادلانهٔ تیم VFX باعث شد دل‌ام بخواهد این اثر را دوست بدارم تا از کار عظیم آن گروه حمایت کنم. من همهٔ چیزهای مربوط به سونیک در فیلم را دوست دارم؛ طراحی، صدا و شخصیتش دقیقاً همان چیزی است که باید باشد و بعید می‌دانم هیچ هواداری از او ناامید شود. با این حال حتی با بازی خوب بازیگران و جیم کری در بهترین حالاتش، «سونیک خارپشت» مملو از کلیشه‌ها و تصمیمات روایی ناملایم است. برخی از بارزترین و شرم‌آورترین نمونه‌های تبلیغات محصول را می‌بینیم؛ شخصیت‌هایی که از جعبهٔ کلیشه‌های هالیوود بیرون آمده‌اند و داستان‌های فرعی بدون نتیجه رها می‌شوند. این فیلم یک ماجراجویی سرگرم‌کننده است که خانواده‌ها می‌توانند بعدازظهر یک یکشنبه از آن لذت ببرند، اما من هم باید راست بگویم: کاش سرگرم‌کننده‌تر و کمتر از نظر داستانی ناامیدکننده بود. امتیاز: C+ دنیا به یک قهرمان نیاز داشت — و یک خارپشت به‌دست آورد. سونیک با سرعت فوق‌العاده‌اش خانهٔ جدیدش روی زمین را می‌پذیرد تا اینکه ناخواسته شبکهٔ برق را از کار می‌اندازد و توجه نابغهٔ شرور و کم‌کلاس دکتر رباتنیک را جلب می‌کند. حالا باید در مسابقه‌ای سراسر جهان جلوی رباتنیک را گرفت تا نتواند از نیروی منحصربه‌فرد سونیک برای تسلط جهانی استفاده کند. جیم کری در نقش یک آدم شرور… فوق‌العاده است؛ بازیگر شرورِ بسیار خوب، با شور و شوق برای ایفای بدترین شخصیتِ بد تاریخ، و متفاوت از آنچه معمولاً از او دیده‌ایم. سونیک — شخصیت اصلی — سرگرم‌کننده است، حتی اگر پیش‌زمینه‌اش در مقایسه با دیگر شخصیت‌ها ضعیف باشد. با این حال فیلم پرانرژی و لذت‌بخش است و گزینهٔ خوبی برای تماشای خانوادگی. یک کمدی خانوادگی دوست‌داشتنی و بامزه که به‌اندازهٔ کافی سرگرم‌کننده است و نشان می‌دهد جیم کری باز هم به آن فرم اغراق‌آمیز و شلوغِ همیشگی‌اش برگشته که در دههٔ گذشته کمتر دیده بودیم؛ او در این نوع فیلم‌ها خوب می‌سازد. نوآوری خاصی در کار نیست و جلوه‌های بصری گاهی خوب و گاهی ضعیف‌اند، اما طراحی سونیک به‌خوبی انجام شده (خوشبختانه نسخهٔ اولیهٔ بد کنار گذاشته و از نو ساخته شد). نمره: ۳.۵/۵ هم‌اتاقی‌ام طرفدار پروپاقرص سونیک است و از فیلم خیلی خوشش آمد. من خودم بازی‌ها را کودکی‌ام زیاد دنبال نکردم، ولی از آن‌ها بیشتر از این فیلم خوشم می‌آید. نمرهٔ نهایی: ★½ — خسته‌کننده/ناامیدکننده. تا حد امکان از دیدنش اجتناب کنید. تماشایش لذت‌بخش بود، قابل تکرار است و می‌توانم توصیه‌اش کنم. با انتظارات خیلی پایین رفتم و فیلم به‌صورت غافلگیرکننده‌ای خوب بود. سونیک یک طرفدار‌پایهٔ طولانی و عجیب‌وغریب دارد و در طول تاریخ بازی‌ها انتخاب‌های طراحی عجیب زیادی شده‌اند. مفهوم کلی کمی تحمیلی است، اما وقتی از آن عبور می‌کنید و به محتوای واقعی سونیک می‌رسید، واقعاً سرگرم‌کننده است. جیم کری نسخهٔ فوق‌العاده‌ای از دکتر (اگمن) رباتنیک ارائه می‌دهد و تغییر مبدا او به زمین واقعاً خوب جواب داده است. فکر می‌کنم پتانسیل ساخت یک مجموعه فیلم حول سازمان تاریکی که رباتنیک از آن آمده وجود دارد. شیمی بین کری، مارسدن و شخصیت سونیک خوب است. اگرچه فیلمی عالی نیست، قطعاً بسیار سرگرم‌کننده است و فکر می‌کنم این انتخاب درستی برای یک فیلم سونیک است. فیلم بسیار خوبی برای هزاره‌ای‌ها (میلی‌نئیال‌ها). «سونیک خارپشت» فیلمی خوشایند بود؛ لحظات خنده‌دار، نماهای خوب و رعایت شایستهٔ سونیک دیده می‌شد. موسیقی هم خوب بود؛ خواستم این را هم ذکر کنم. جیم کری دکتر رباتنیک خوبی بود؛ از صحنه‌هایش لذت بردم و اجراهایش را خوشم آمد. آن رقص و «فلاسن‌زدن» را یادتان هست؟ چرا سونیک دو بار آن را انجام می‌دهد؟ بله، دوبار!!! جز این‌ها، بی‌صبرانه منتظر قسمت دومم. قسم می‌خورم اگر تیلز یا هر کس دیگری در فیلم هم آن حرکت فلاسن را بکند، گریه می‌کنم. این موجود آبی می‌تواند با باد بدود و سپس خود را به پرتابه‌ای تبدیل کند که ضربه‌ای قوی وارد می‌کند. این روی سیارهٔ خودش «موبیوس» عادی نیست، پس او به زمین فرستاده می‌شود تا در محیط آرام‌تر آن مستقر شود. علیرغم اینکه در زمین خارپشت آبی خیلی زیاد نیست، او در جامعهٔ شهری کوچک آمریکایی‌اش جا می‌افتد و به‌سادگی با «تام» (جیمز مارسدن) دوست می‌شود. جوان و پرشور است و هنوز کنترل کامل قدرتش را ندارد، و وقتی یک شب به‌صورت تصادفی آزاد می‌شود، دولت وارد عمل می‌شود و دانشمندی به‌نام «دکتر رباتنیک» (جیم کری) را می‌آورند. او منبع مشکل را به‌سرعت شناسایی می‌کند و فوراً درمی‌یابد که می‌تواند از این توانایی برای تقویت ارتش آدم‌های مخوف و ابزارهای لیزرفار استفاده کند تا دنیا را تسخیر کند. شخصیت‌پردازی سونیک در اینجا خیلی شاد و پرانرژی است؛ همه‌جا می‌پرد و طرز برخورد دوستانه‌ای دارد و توسط انسانی خیرخواهی حمایت می‌شود که او را بیشتر مثل یک پسر می‌بیند تا حیوانی خارپشت. اکشن زیادی در جریان است و فیلم به ندرت آن‌قدر آرام می‌شود که حوصله‌مان سر برود. از سوی دیگر، کری من را به یاد تری-توماس انداخت، البته بدون جذابیت دمدمی‌اش — من همیشه احساس کرده‌ام که او در اجراهایش اغراق می‌کند؛ حرف‌زدن اضافه دارد و در انتها کمی بیش‌ازحد شیرین می‌شود وقتی ماجراها به احساسات تبدیل می‌شوند. مثل بسیاری از فیلم‌های مربوط به بازدیدکنندگان از سیاره‌ای دیگر، این‌گونه فیلم‌ها یادآور این است که اگر روزی آن‌ها واقعاً بیایند، شاید آمریکا دوست‌داشتنی‌ترین جای ورود برای آن‌ها نباشد! چیز خیلی خلاقانه‌ای نیست، اما یک و نیم ساعت را خوشایند و آرام می‌گذراند.