انیمه Sonic the Hedgehog 2 2022

من قسمت اول را ندیده بودم و بازی‌ها را هم تجربه نکرده‌ام، اما باز هم از این ماجراجویی انیمیشنی لذت بردم. سونیک مصر است از قدرت‌هایش برای قهرمانی و مبارزه با جرم استفاده کند، اما اغلب بیشتر از جنایتکاران دردسر به بار می‌آورد! وقتی شرورِ داستان، دکتر روباتنیک، از زندانش در کهکشانی دور فرار می‌کند و همراه با اکیدنای خشمگینِ «نکلز» بازمی‌گردد، سونیک و خانواده‌اش...

من قسمت اول را ندیده بودم و بازی‌ها را هم تجربه نکرده‌ام، اما باز هم از این ماجراجویی انیمیشنی لذت بردم. سونیک مصر است از قدرت‌هایش برای قهرمانی و مبارزه با جرم استفاده کند، اما اغلب بیشتر از جنایتکاران دردسر به بار می‌آورد! وقتی شرورِ داستان، دکتر روباتنیک، از زندانش در کهکشانی دور فرار می‌کند و همراه با اکیدنای خشمگینِ «نکلز» بازمی‌گردد، سونیک و خانواده‌اش در خطر جدی قرار می‌گیرند. خوشبختانه دنباله‌دارِ دودمی «تیلز» کمک می‌کند و خطوط نبرد کشیده می‌شود — چه کسی می‌تواند اولین بار زمردِ عظیم را پیدا کند؟ داستان تا حدی کلیشه‌ای است و ردپای آثاری مثل ایندیانا جونز، گنج ملی و حتی نگهبانان کهکشان در آن دیده می‌شود، بنابراین تا حدی پیش‌بینی‌پذیر و سطحی‌ست. با این حال فیلم جا‌به‌جا شوخی‌ها و دیالوگ‌هایی برای بزرگسالان هم دارد. سونیک به‌عنوان یک موجود دوست‌داشتنی درآمده و اجرای اغراق‌آمیز و خوش‌نمک جیم کری در نقش روباتنیک مؤثر است. ستارهٔ فیلم شاید راشلِ جدی و بی‌پروای ناتاشا راث‌ول باشد؛ بخشی از خط داستانی که چندان خوب کار نمی‌کند اما او را نباید دست‌کم گرفت. جلوه‌های بصری چشمگیرند و هرچند فیلم شاید پانزده دقیقه طولانی‌تر از لازم باشد، به‌مراتب بهتر از انتظارم بود. جف فاولر به همراه تیم فیلمنامه‌نویسی‌اش بسیاری از مشکلات نسخهٔ اول را رفع کرده و دنباله‌ای قابل قبول‌تر ساخته است. این بار کار تمرکز بیشتری روی سونیک و علاوه بر او روی تِیلز و نکلز دارد و نقش انسان‌ها در یک زیرخط داستانی تا حد زیادی کم‌رنگ شده است. بازیگرانی که صداپیشگی کرده‌اند عملکرد فوق‌العاده‌ای دارند و اجرای نمادین جیم کری در نقش دکتر روباتنیک سطح سرگرمی را بسیار بالا می‌برد. سکانس‌های اکشن و ماجراجویانه با انیمیشن و جلوه‌های بصری تحسین‌برانگیز بیننده را شگفت‌زده می‌کنند و خط اصلی داستان به‌خوبی به ریشهٔ خَرزَنی‌ها (hedgehogs) می‌پردازد و همزمان شخصیت‌ها را توسعه می‌دهد. فیلم برای کودکان و بزرگسالان سرگرم‌کننده است. سونیک 2 با نوستالژی کنسول سگا جنسیس و حال‌وهوای دههٔ ۹۰ بازی می‌کند و فیلمی است که برای تمام سنین لذت‌بخش است. تماشاگران شخصیت‌های جدید را خواهند پسندید، اکشن یادآور همان چیزی است که از بازی‌ها دوست داشتیم و جلوه‌های ویژه در سطح بالایی قرار دارند. با وجود کاستی‌ها، سونیک 2 یکی از بهترین اقتباس‌های ساخته‌شده از بازی ویدیویی است. داستان از مدت کوتاهی پس از اتفاقات فیلم اول آغاز می‌شود. دکتر روباتنیک (جیم کری) از زمین تبعید شده و سفینه‌اش روی سیارهٔ قارچی سقوط کرده است. تنها راه فرارش به‌نوعی به نیروی خارهای سونیک وابسته است و با استفاده از آن سیگنال اضطراری ارسال می‌کند؛ این موضوع توجه نکلز (ایدریس البا)، اکیندای قدرتمند دیگری، را جلب می‌کند. نکلز آخرین عضو زندهٔ قبیلهٔ اکیدناست که در جنگی که سال‌ها پیش سونیک را به زمین فرستاد، از بین رفته بودند. سومین بار بخت با من یار شد: بعد از اینکه از دو فیلم قبلی چندان راضی نبودم، این یکی بالاخره فیلمی بود که واقعاً از آن لذت بردم. وقتی فیلم اول را با بچه‌ها دیدم نسبتاً سرگرم شدم؛ این یکی هم همراه با بچه‌ها تماشای دو ساعت خوشی بود. این فیلم‌ها در اصل کمدی‌های محض با جنبه‌ای ماجراجویانه‌اند و واقعاً فیلم‌های شلی هستند. با وجود جیم کری در یکی از نقش‌های اصلی هم چیزی غیر از بازی اغراق‌آمیز و رفتارهای خنده‌دار انتظار نمی‌رود. جیم کری غالباً با بازی اغراق‌آمیزش مرا آزار می‌دهد، اما در این فیلم کاملاً جا می‌افتد. فیلم از همان ابتدا با صحنه‌سازی روی سیارهٔ قارچی و دستگاه قهوه‌ساز دکتر روباتنیک لحن را مشخص می‌کند. آنچه دنبال می‌آید بیشتر مجموعه‌ای از جوک‌های فیزیکی است اما همواره رشتهٔ قرمز داستان را دنبال می‌کند؛ داستان چندان بد نیست و عنصر ماجراجویی خوبی به فیلم می‌افزاید. فیلم تا حدی واقع‌گرایی هم نشان می‌دهد — بیش از همه در مواجهه با مأموران فدرال که مثل نمونه‌های واقعی‌شان رفتار می‌کنند. فینال بزرگ با روبات عظیم دکتر روباتنیک حسابی خنده‌دار است؛ نخواهیم لو داد اما مراقب آن سبیل باشید. در کل، یک فیلم ماجراجویانهٔ خانوادگی واقعاً سرگرم‌کننده است. باورم نمی‌شود این فیلم‌ها ساخته می‌شوند، اما اگر قرار است دنیای سونیک را به یک کمدی-اکشن خانوادگی مدرن تبدیل کنند، این سناریوی تا حدی ایده‌آل است. فیلم بسیار دیوانه‌وارتر از آنچه انتظار داشتم است، اما همیشه این وضعیت عالی نیست؛ با این وجود تجربهٔ سرگرم‌کننده‌ای‌ست. سونیک 2 به همان اندازه که نخستین فیلم سرگرم‌کننده و احمقانه بود، این یکی هم هست — چه خوب و چه بد. فرمول موفق فیلم قبلی حفظ شده: شخصیت‌های رنگی و بامزه که جوک‌هایی می‌زنند که هر کودکی می‌خندد و جیم کری کاملاً در نقش شرورِ بازی‌های ویدیویی می‌درخشد. نَقل‌قول‌ها و یک‌خطی‌های او در بسیاری از صحنه‌ها خنده‌دار هستند. این فیلم شاید از آن دسته انتخاب‌هایی نباشد که خودم همیشه انتخاب کنم، اما وقتی دختر کوچکم آن را ترجیح می‌دهد، ناراضی نیستم. این نسخه برای من بسیار لذت‌بخش‌تر بود. اضافه‌شدن مایلز «تیلز» پروور و نَکلز عالی بود. این‌که یک دستیار روباتنیک نسبتاً جذب او شود کمی عجیب بود و آن شخصیتِ دختر که فکر کنم راشل نام داشت، تا حدی دیوانه‌وار بود. موسیقی خوب بود، جلوه‌های CGI هم خوب بودند و نَکلز دوست‌داشتنی، بامزه و باحال ظاهر شد (من طرفدار نَکلزم). مشتاقم ببینم در قسمت سوم با شادو چه می‌کنند.