فیلم Sonic the Hedgehog 3 2024

برای پنجاه سال، سازمان «GUN» «شدو» را در حالت ژله‌ای و به‌صورت محرمانه در اعماق زیرزمین نگه داشته بود. ناگهان او بیدار می‌شود، با مشت خودش را از جا بیرون می‌کشد و همین باعث می‌شود کارگردان (کریستن ریتر) مراسم باربکیوی خانوادگی را به هم بزند و از «تیم سونیک» کمک بخواهد. جوجه‌تیغی آبی ما، همراهانش «تیلز» و «ناکلز» با تام (جیمز مارسدن) و مِدی (تیکا...

برای پنجاه سال، سازمان «GUN» «شدو» را در حالت ژله‌ای و به‌صورت محرمانه در اعماق زیرزمین نگه داشته بود. ناگهان او بیدار می‌شود، با مشت خودش را از جا بیرون می‌کشد و همین باعث می‌شود کارگردان (کریستن ریتر) مراسم باربکیوی خانوادگی را به هم بزند و از «تیم سونیک» کمک بخواهد. جوجه‌تیغی آبی ما، همراهانش «تیلز» و «ناکلز» با تام (جیمز مارسدن) و مِدی (تیکا سامپتر) زندگی آرامی را انتخاب کرده‌اند، اما مجبورند وارد عمل شوند. شوک واقعی وقتی رخ می‌دهد که می‌فهمند دشمن جدیدِ فوق‌سریع و فوق‌قوی‌شان یک جوجه‌تیغی دیگر است — نه چندان آبی. کیست؟ چه اتفاقی افتاده؟ چرا به‌نظر می‌رسد از بشریت متنفر است؟ همه‌چیز وقتی روشن می‌شود که معلوم می‌شود سرنخ‌ها به بزرگ‌ترین شرور داستان، همان «روباتنیک» افسانه‌ای، ولی با شکمی کمی گردتر، برمی‌گردد. حتی وقتی به‌نظر می‌رسد ناهم‌تراز هم هستند، تیم شجاع ما تلاش می‌کند ائتلافی شکل دهد، اما آیا در برابر چنین موانع بزرگی دوام می‌آورد؟ دنبال مخاطره خطرناک و دلهره‌آور نگردید؛ آنچه ابتدا به‌صورت یک مجموعه سرگرم‌کننده از زد و خوردها و نمایش مهارت رقبا شروع می‌شود، خیلی زود زیر فشار خطوط داستانی قابل‌پیش‌بینی به محتوای احساسی و کلیشه‌ای تبدیل می‌شود. من همیشه از یک ضدقهرمان خوب خوشم می‌آید، اما متأسفانه واضح است که هرچقدر هم بازیگر (در این مورد جیم کری با اجرای پرحرارت) شرارت نشان دهد، هیچ نویسنده یا کارگردانی قرار نیست بگذارد او پیروز شود — و این از همان ابتدا در این دنباله که به‌نوعی پیش‌درآمد هم هست، کاملاً قابل حدس است. بعضی دیالوگ‌ها بَذله‌گو و کنایه‌آمیزند و اشاره‌های متعددی به آثار مختلف از «۰۰۷» گرفته تا «چهار شگفت‌انگیز» و «اونجرز» دارد، اما در نهایت همه‌چیز بیش از حد درخشان و قابل‌پیش‌بینی است. روی پرده بزرگ زیبا به‌نظر می‌رسد و برای اکران کریسمس دو سه ساعت سرگرمی فراهم می‌کند، ولی به‌نظرم کمی کلیشه‌ای و تقلیدی است. چرا وقتی ناکلز از روی کاشی قرمز رد شد زمین نخورد؟ به‌جز این نکته، جهان فیلم خوب طراحی شده است. بقیه جنون‌ها قابل‌قبول‌اند، اما باید برخی بخش‌ها کوتاه‌تر می‌شد. من مشتاق دیدن جیم کری در این آثار هستم. این فیلم نسبت به قبلی‌ها حال‌وهوای بیشتری شبیه «ایرپلین» دارد، هرچند راستش از فیلم‌های قبلی چیز خاصی به یاد ندارم. حس کردم فیلم ممکن است دقیقه‌ی ۱:۱۲ تمام شود ولی بعدش کلی اتفاق اضافه‌تر افتاد. کشمکش جیم کری عالی بود، مرگش خنده‌دار بود و من در پایان بخش‌های زیادی را جلو زدم. به‌طور شگفت‌آور سرگرم‌کننده — فیلم می‌توانست فاجعه باشد، اما در واقع حسابی خوش‌گذرانی است. بن شوارتز انرژی زیادی به سونیک می‌آورد، جیم کری در نقش دکتر روباتنیک با همان سبک شرورهای دههٔ ۹۰ حاضر است، و فیلم تعادل خوبی بین طنز، اکشن و احساسات برقرار می‌کند. اثر انقلابی نیست، اما سفری خانوادگی و سرگرم‌کننده است که به شخصیت اصلی احترام می‌گذارد و فضای سبک و مفرّحش را حفظ می‌کند. برای فیلم‌های اقتباسی از بازی‌های ویدیویی نتیجه‌ای موفق به‌حساب می‌آید.