فیلم Dark Command 1940

حالا به کانزاس می‌رویم. فیلم تا حدودی بر پایه یک داستان واقعی ساخته شده و «دارک کامند» جان وین را در نقش باب ستون، یک کابوی کم‌سواد از تگزاس، نشان می‌دهد که دل مردم لورنس، کانزاس را به دست آورده و درست پیش از آغاز جنگ داخلی به مارشال شهر تبدیل می‌شود. این موضوع آموزگار محترم شهر، ویل کانترل (با بازی والتر پیجِن) را خشمگین می‌کند؛...

حالا به کانزاس می‌رویم. فیلم تا حدودی بر پایه یک داستان واقعی ساخته شده و «دارک کامند» جان وین را در نقش باب ستون، یک کابوی کم‌سواد از تگزاس، نشان می‌دهد که دل مردم لورنس، کانزاس را به دست آورده و درست پیش از آغاز جنگ داخلی به مارشال شهر تبدیل می‌شود. این موضوع آموزگار محترم شهر، ویل کانترل (با بازی والتر پیجِن) را خشمگین می‌کند؛ او که در رأی‌گیری مغلوب ستون شده، گروه‌های پارتیزانی تشکیل می‌دهد و به غارت، تاراج و قاچاق اسلحه در اطراف کانزاس می‌پردازد. ستون که حالا به راه و رسم قانون پایبند شده، درصدد سرکوب کانترل و یورش‌گران بی‌رحمش برمی‌آید؛ اما موضوع دیگری هم مطرح است: هر دو مرد محبت عمیقی نسبت به یک زن، مری مک‌کلود (کلر تراور که سال قبل در «Stagecoach» همراه جان وین ظاهر شده بود) دارند، و همین رقابت عاطفی، تنش میان آن‌ها را تشدید می‌کند. فیلم به کارگردانی رال والش و اقتباس از رمان دبلیو.آر. برنت («Little Caesar» و «High Sierra») ساخته شده و از بازی‌های مکمل درخشانِ روی راجرز و گیبی هیز و همچنین موسیقی دل‌نشین ویکتور یانگ بهره‌مند است. اگرچه فیلم از نظر تاریخی تا حدودی کم‌دقت و بازنمایی‌اش از دوران یگان‌های کوانتریل (اشاره به کانترل) تا حدی تحریف‌شده است، این نکته از لذت‌بخش بودن اثر نمی‌کاهد؛ هر کسی که به دنبال درس تاریخی دقیق است، بهتر است سراغ منابع دیگری برود. این فیلم، جان وین را درست در آستانه تبدیل شدن به چهره‌ای برجسته نشان می‌دهد و هم‌زمان یادآور دوره‌ای است که بدل‌کاری‌ها و تعامل‌های شخصیت‌ها ارزش فراوانی داشتند. والش، که همیشه چشمی تیز برای صحنه‌های اکشن داشته، نماهای درخشانی ارائه می‌دهد: اسب‌ها و کالسکه‌ها با غرش می‌تازند و در صحنه‌ای حتی از پرتگاه‌ها پایین می‌غلتند؛ یورش نهایی به لورنس نیز صحنه‌ای پُرتعلیق و پرخون برای چشم تماشاگر است. اما آنچه فیلم را به یک اثر دوره‌ای قابل توجه تبدیل می‌کند، فضای کلی آن است. جو فیلم تاریک است؛ با نزدیک شدن جنگ داخلی، تجارت برده و قاچاق اسلحه در کنار سیاست‌های مشکوک قرار می‌گیرند، و جنگی که در می‌گیرد و غنایمِ یورش‌گران کانترل تصویری تلخ و زننده برجا می‌گذارد — همه این‌ها در هاله‌ای سینمایی و بدیع به شیوهٔ رال والش عرضه می‌شوند. تولیدی کم‌نقص در همه وجوه و بازی‌هایی در اوجِ فرم، «دارک کامند» را برای علاقه‌مندان آثار جمهوری فیلم‌سازی (Republic Studios) دیدنی می‌سازد. امتیاز: ۷/۱۰