فیلم Breakfast at Tiffany’s 1961

نمی‌دانم چطور تا حالا این فیلم را ندیده بودم، اما اخیراً برای اولین بار آن را تماشا کردم. در مجموع تا حد زیادی سرگرم‌کننده است. آدری هپبورن جذابیت خاصی دارد و پاتریشیا نیل هم به همان اندازه خوب است. به‌نظرم جورج پپارد می‌توانست با انرژی یا احساس بیشتری نقش را اجرا کند. بقیه بازیگران هم قابل قبول‌اند؛ به‌خصوص گربه. داستان برای زمان خود نسبتاً جسورانه...

نمی‌دانم چطور تا حالا این فیلم را ندیده بودم، اما اخیراً برای اولین بار آن را تماشا کردم. در مجموع تا حد زیادی سرگرم‌کننده است. آدری هپبورن جذابیت خاصی دارد و پاتریشیا نیل هم به همان اندازه خوب است. به‌نظرم جورج پپارد می‌توانست با انرژی یا احساس بیشتری نقش را اجرا کند. بقیه بازیگران هم قابل قبول‌اند؛ به‌خصوص گربه. داستان برای زمان خود نسبتاً جسورانه است، هرچند دربارهٔ موضوعات بالغ محتاطانه رفتار شده. بازی میکی رونی در نقش یک شخصیت ژاپنی طعمی نامناسب دارد و کارگردان بلیک ادواردز گویا آرزو داشت می‌توانست در انتخاب بازیگر تجدید نظر کند. تقصیر رونی نبود؛ آن نقش بی‌ثمر بود و با حساسیت‌های امروزی می‌تواند نژادپرستانه به‌نظر برسد. داستان مرا چندان مجذوب نکرد، اما صحنهٔ پایانی با گربه بخش‌هایی از ضعف‌های فیلم را جبران می‌کند. آدری هپبورن در اوج بازیگری‌اش در نقش «هولی»، زن آشفته و اجتماعی که کمی به «پل» (جورج پپارد)، مردی نسبتاً خشک که به آپارتمان‌شان نقل مکان کرده، علاقه‌مند می‌شود، ظاهر می‌شود. او هنرمندی است که در رکود به‌سر می‌برد و—هرچند کمی خجالتی—به‌سرعت در دنیای عجیب و پرجنب‌وجوش هولی جذب می‌شود. هولی می‌گوید او یاد برادرش را برایش زنده می‌کند، اما به‌تدریج رفتار و اتفاقات این رابطه را دگرگون می‌کند. هر دوی آن‌ها رازها و بارهای سنگینی در گذشته دارند و چالش‌شان این است که نگذارند اینها مانع رشد یک رابطهٔ ممکن شوند. به‌جز آهنگ افسانه‌ای «مون ریور»، این فیلم در اصل یک بررسی سریع و شخصیت‌محور از دو نفر است که پیچیدگی‌های زیادی در شخصیت‌هایشان دارد. دیالوگ‌ها اغلب واقعاً خنده‌دارند؛ موقعیت‌ها—هرچند گاهی کمی خجالت‌آور—نمی‌توانند لبخند را از بین ببرند، و حضور مداوم همسایهٔ همیشه شاکی در طبقهٔ بالا نیز به پیوستگی فیلم کمک می‌کند. با گذر زمان برخی کلیشه‌ها—به‌ویژه نقش یونیوشی میکی رونی—خلاف حساسیت‌های امروز جلوه می‌کنند، اما اگر در چارچوب زمان خود سنجیده شوند، هنوز هم تماشایی، گاهی جسورانه و لذت‌بخش‌اند.