فیلم Prime 2005

رافی (اوما تورمن) پس از طلاقی پرتنش در موقعیتی آسیب‌پذیر است که با هنرمند جوان و کاریزماتیکی به نام دیوید (برایان گرین‌برگ) آشنا می‌شود. از لحاظ نظری آن‌ها چیز زیادی مشترک ندارند — و او چهارده سال از او بزرگ‌تر است — اما این تفاوت مانع‌شان نمی‌شود و رافی شروع می‌کند به تعریف ماجراهای علاقه‌اش برای روان‌درمانگرش (مریل استریپ). البته رابطه‌شان جنسی هم هست، اما...

رافی (اوما تورمن) پس از طلاقی پرتنش در موقعیتی آسیب‌پذیر است که با هنرمند جوان و کاریزماتیکی به نام دیوید (برایان گرین‌برگ) آشنا می‌شود. از لحاظ نظری آن‌ها چیز زیادی مشترک ندارند — و او چهارده سال از او بزرگ‌تر است — اما این تفاوت مانع‌شان نمی‌شود و رافی شروع می‌کند به تعریف ماجراهای علاقه‌اش برای روان‌درمانگرش (مریل استریپ). البته رابطه‌شان جنسی هم هست، اما او به دیوید علاقه‌مند است و آن‌قدرها هم سطحی نیست. رابطه کم‌کم شکل می‌گیرد؛ با دوستان یکدیگر آشنا می‌شوند و تبدیل به یک زوج می‌گردند. سپس خبری شوک‌آور مطرح می‌شود — مادر او همان روان‌درمانگر رافی است! حالا که رازها فاش شده و مادرش به‌طور نسبتاً شرم‌آوری از جزئیاتی درباره اندام جنسی او مطلع می‌شود، همه‌چیز نیاز به بازتعریف پیدا می‌کند. آیا این زوج می‌توانند رابطه را ادامه دهند یا همه‌چیز صرفاً یک شیفتگی هورمونی گذراست که فرومی‌پاشد؟ فیلم چندان بد نیست؛ بخشی از این به‌خاطر بازی مریل استریپ است که نقش مادر یهودی ـ روان‌درمانگر را در همان صحنه‌های معدود با طنزی قابل‌قبول ایفا می‌کند. بین تورمن و عشق جوانش شیمی نسبتاً خوبی — هرچند کمی بیش از حد صادقانه — وجود دارد و گه‌گاه تماشاگر را وادار به تأمل درباره این می‌کند که سن (یا حتی مذهب) تا چه اندازه باید در عاشق‌شدن (یا حتی شهوت) افراد دخالت داشته باشد. از نظر من پایان‌بندی نسبتاً ضعیف است و بین دو رویکرد سرگردان می‌ماند، هرچند دامین (آتو اسیندو) تلاش خود را می‌کند. در برخی لحظات کار شبیه ملودرام‌های «صابونی» به نظر می‌رسد و بخش‌هایی هم یادآور سیت‌کام‌های ضبط‌شده در استودیو است، اما با این بازیگران و کمی حسن‌نیت، احتمالاً از دیدن آن بدتان نخواهد آمد — من هم از آن بدم نیامد.