فیلم The Wife 2017

«جو» (جاناتان پرایس) برنده جایزه نوبل ادبیات می‌شود و باید همراه همسرش «جون» (گلن کلوز) برای دریافت جایزه به استکهلم برود. آن‌ها با کانکورد سفر می‌کنند (اگرچه کانکورد هرگز به استکهلم پرواز نکرد) و با استقبال ادیبان نوبل روبه‌رو می‌شوند، اما «ناتانیل» (کریستین اسلیتر) که مصر است زندگی‌نامه این نویسنده را بنویسد، مزاحمشان می‌شود. هیچ‌یک از زن و شوهر علاقه‌ای به او ندارند و به‌سرعت...

«جو» (جاناتان پرایس) برنده جایزه نوبل ادبیات می‌شود و باید همراه همسرش «جون» (گلن کلوز) برای دریافت جایزه به استکهلم برود. آن‌ها با کانکورد سفر می‌کنند (اگرچه کانکورد هرگز به استکهلم پرواز نکرد) و با استقبال ادیبان نوبل روبه‌رو می‌شوند، اما «ناتانیل» (کریستین اسلیتر) که مصر است زندگی‌نامه این نویسنده را بنویسد، مزاحمشان می‌شود. هیچ‌یک از زن و شوهر علاقه‌ای به او ندارند و به‌سرعت درمی‌یابیم که پسرشان «دیوید» (مکس آیِرونز) هم چندان تمایلی به ارتباط با پدرش ندارد. با فلش‌بک‌هایی به روزهای آشنایی‌شان، کمی درباره این زوج می‌آموزیم و معلوم می‌شود بخش زیادی از زندگی‌شان ظاهرسازی است و در پشت آن رازها و کینه‌های فراوانی پنهان است. گفتگوی مستانه بین پسر و روزنامه‌نگار تبدیل به جرقه‌ای می‌شود که خانواده را آتش می‌زند و زمان وقوع آن هم بدترین ممکن است. از نظر بازیگری، بیشترین تحسین به اجرای محاسبه‌شده گلن کلوز تعلق می‌گیرد؛ پرایس هم بد نیست، اما کریستین اسلیتر و مکس آیِرونز زیاد به پیشبرد داستان کمک نمی‌کنند و نقش چندانی ندارند، طوری که سرنخ‌های داستان را می‌توان تقریباً در پنج دقیقه حدس زد. در مجموع فیلم قابل تماشا است، اما شیمی بین بازیگران وجود ندارد و در هیچ‌کدام از لحظات حس طبیعی بودن منتقل نمی‌شود. تشریفات مربوط به نوبل هم کار را دشوارتر می‌کند؛ در نهایت انگار با نمایشنامه‌ای کوتاه طرفیم که کسی تصمیم گرفته آن را فیلم سازد، بدون اینکه متوجه شود این تبدیل چقدر خشک و بی‌روح خواهد بود.