سریال When They See Us

در ابتدا برای دیدن این مینی‌سریال مردد بودم، چون درباره‌اش زیاد خوانده بودم و فکر می‌کردم نتیجه را می‌دانم، پس چرا باید شاهد بازسازی‌ای تیره و افسرده‌کننده از آن باشم؟ اما بالاخره تصمیم گرفتم شانس آن را بدهم. خیلی‌ها آن را خیلی دوست داشتند و تعداد اندکی که دوست نداشتند هم به‌شدت از آن بدشان آمده بود؛ این باعث شد فکر کنم حتماً خوب و...

در ابتدا برای دیدن این مینی‌سریال مردد بودم، چون درباره‌اش زیاد خوانده بودم و فکر می‌کردم نتیجه را می‌دانم، پس چرا باید شاهد بازسازی‌ای تیره و افسرده‌کننده از آن باشم؟ اما بالاخره تصمیم گرفتم شانس آن را بدهم. خیلی‌ها آن را خیلی دوست داشتند و تعداد اندکی که دوست نداشتند هم به‌شدت از آن بدشان آمده بود؛ این باعث شد فکر کنم حتماً خوب و دقیق است. و همین‌طور هم بود. بازی‌ها به نظرم فوق‌العاده بودند. (ادعا ندارم منتقد فیلم حرفه‌ای‌ام؛ فقط می‌دانم چه چیزی را دوست دارم و چه چیزی کیفیت دارد.) صحنه‌های هولناک و دلخراشی هم بود، همان‌طور که داستان اقتضا می‌کرد، اما نه به اندازه‌ای که انتظار داشتم و این صحنه‌ها با لحظات کوچک بخشش و مهربانی نسبت به پنج پسر متعادل شده بودند. در روایت کار جالبی کردند؛ نه تنها داستان را به ترتیب زمانی معمول تعریف می‌کنند و نه فقط سراغ هر مظنون به‌صورت جداگانه می‌روند، بلکه ترکیبی از این دو روش را به کار برده‌اند: بخش‌هایی از داستان را برای گروه روایت می‌کنند و بعد شاخه‌هایی باز می‌کنند و روایت را تقسیم می‌کنند. توضیحش سخت است، اما تأثیرگذار است. نمی‌خواهم در سیاست‌های نژادپرستی و بی‌عدالتی ریشه‌ای این داستان غرق شوم. در اینجا آدم‌های خوب و نه‌چندان خوب نشان داده می‌شوند. بعضی از آدم‌های خوب اشتباهاتی مرتکب می‌شوند و چند نفر از آن‌هایی که کمتر خوب‌اند تا حدودی خود را جبران می‌کنند. برخی دیگر این کار را نمی‌کنند. در مجموع، فیلم به من می‌گوید که وقتی عشق داشته باشی امیدوار ماندن آسان‌تر است، و وقتی امید داشته باشی دوست داشتن آسان‌تر است.