فیلم I Love Boosters 2026

قدرت فیلم در بیان مواضع و ایجاد تغییرات معنادار واقعاً چشمگیر است. اما وقتی اثری بیش از حد در بیان خود اغراق می‌کند، تأثیر آن کمتر می‌شود؛ مشکلی که نسخه تازه کارگردان-نویسنده بوتز رایلی را به‌طور جدی دچار می‌کند. این دومین فیلم او در بسیاری جهات با تم‌هایی که در اولین ساخته‌اش، «Sorry To Bother You» (۲۰۱۸)، مطرح کرده بود هم‌صداست؛ پیام‌هایی تند و در...

قدرت فیلم در بیان مواضع و ایجاد تغییرات معنادار واقعاً چشمگیر است. اما وقتی اثری بیش از حد در بیان خود اغراق می‌کند، تأثیر آن کمتر می‌شود؛ مشکلی که نسخه تازه کارگردان-نویسنده بوتز رایلی را به‌طور جدی دچار می‌کند. این دومین فیلم او در بسیاری جهات با تم‌هایی که در اولین ساخته‌اش، «Sorry To Bother You» (۲۰۱۸)، مطرح کرده بود هم‌صداست؛ پیام‌هایی تند و در عین حال متعادل درباره عدالت اجتماعی و اقتصادی، اخلاق فردی و فضای سیاسی-تجاری. با این حال این بار حجم این پیام‌ها آن‌قدر بالا رفته که فیلم اساساً بر نگاه تماشاگر فریاد می‌زند، حتی اگر بیننده با بسیاری از نکاتی که کارگردان می‌خواهد مطرح کند موافق باشد. قضیه حول گروهی از «بوسترها» — دزدان لباس‌های برند — در منطقه بزرگ اوکلند، کالیفرنیا جریان دارد؛ گروهی که تحت هدایت طراحی جوان به نام کوروت (کی‌کی پالمر) و همراهانش (نائومی آکی، تیلور پیج) هستند. آنها مراکز فروشی را هدف می‌گیرند که لباس‌های طراح معروف کریستی اسمیت (دمی مور) را می‌فروشند؛ طراح خودمحور و از خودراضی‌ای که لباس‌های گران‌قیمتش را به‌طور مبالغه‌آمیزی «هنرِ جسم» می‌نامد و معتقد است این عنصر برای تکامل و پیشرفت جامعه ضروری است. اسمیت ثروتی اندوخته است (بسیاری از راه‌های کسب آن چندان شرافتمندانه نیست)، اما او تنها به پول قناعت ندارد: او تشنه قدرت و کنترل است — هم بر مشتریان وفادارش که به‌راحتی فریب می‌خورند و هم بر کارمندانش که اغلب زیرِ شرایط نامطلوب در کارگاه‌های تولید در چین کار می‌کنند. با آشکار شدن روش‌های اسمیت، موضوع از حالت شخصی فراتر می‌رود و به مسائل بزرگ‌تر اجتماعی و اقتصادی کشیده می‌شود، خصوصاً وقتی اهداف ایده‌آلیستی برای بازتعریف ناعدالتی‌ها هم به آن اضافه می‌شود. این وضعیت جبهه‌های شکاف و تقابل متعددی را برای پرداختن به این مسائل ایجاد می‌کند. فارغ از دیدگاه شخصی هر کسی، ایده اولیه تا حدی نجیبانه به نظر می‌رسد. اما روایت فیلم به‌شدت شلوغ، پر از تصاویر اضافی، خطوط داستانی فرعی بی‌ثمر و ابتکاراتی است که پی‌گیری و تفکیک‌شان دشوار می‌شود؛ نتیجه اینکه روایت گم می‌شود و تماشاگر خسته یا بی‌علاقه می‌شود، به‌ویژه وقتی بعضی خطوط داستانی مضحک می‌شود و مرز بین واقعیت و خیال (که گاهی سوررئال است) به‌طور برگشت‌ناپذیری محو می‌شود. نیاز به ویرایش بی‌رحمانه (و نیز بازنویسی قابل‌ملاحظه فیلمنامه) بیش از پیش احساس می‌شود، هرچقدر هم ایده‌های بنیادی ستودنی باشند. از نکات مثبت فیلم وقتی کار می‌کند، می‌توان به دیالوگ‌های تند و بُرّنده، جُک‌های تصویری الهام‌بخش و چند بازی خوب از جمله دمی مور، مدافع کارگران چینی پاپی لیو، و مدیر فروشگاه با بازی ویل پوتر اشاره کرد که نقش متفاوتی نسبت به تصویر غالبش ایفا کرده است. طراحی صحنه و تولید رنگی فیلم نیز به‌طرز خیره‌کننده‌ای چشمی است. اما از دست دادنِ خیلی چیزها هم مشهود است؛ عمدتاً به‌خاطر قصه‌ای چسبناک که سریع‌تر از آنکه روشنگر باشد آزاردهنده می‌شود، جلوه‌های ویژه‌ای که گاهی مبتنی بر کلیشه‌اند، و استفاده نه‌چندان خوب از بازیگرانی چون لیکیت استنفیلد، دان چییدل و سه‌گانه بوسترها. واضح است که رایلی در وسعت دید، شور و تخیل خود کارگردانی بااستعداد است، اما به همان اندازه روشن است که او نیاز دارد محدود شود تا بی‌مهار رها نشود (بار دیگر همان ضرورتِ «دانستن زمان رها کردن علاقه‌مندی‌ها» مطرح می‌شود). بازنگری به نقاط قوت اثر نخست بسیار برترش می‌تواند نقطه شروع خوبی باشد؛ تمرینی که شاید به او کمک کند حساسیت‌های هنری و داستان‌گویی‌اش را بازسازی کند. من مطمئنم رایلی حرف‌های مهم زیادی برای گفتن دارد، اما باید راه‌های مؤثرتری برای بیانشان بیابد و «I Love Boosters» قطعاً وسیله مناسب برای این کار نیست. این یک فیلم کم‌هوش است، نوشته‌شده توسط نویسنده‌ای کم‌هوش برای تماشاگرانی که به همان اندازه کم‌هوش‌اند. یکی از بدترین تلاش‌ها برای ساخت فیلم‌های «هنری» که تابه‌حال دیده‌ام (فقط بخشی از آن). چند نفر در سالن سینما بلند شدند و رفتند و در نهایت ما هم ترک کردیم. لازم به ذکر است که ما در محله‌ای نسبتاً خوب شهر زندگی می‌کنیم، نه نزدیک محلات پرآشوب؛ مطمئنم در آن مناطق برخی این اثر را تفریح قابل‌قبولی می‌دانند. خلاصه اینکه، عده‌ای که با سطح درک پایین به این چیزها علاقه‌مندند برایش کف خواهند زد، و مابقی ما هم شگفت‌زده از حماقت مطلق‌شان خواهیم ماند. امتیاز: ۱ از ۱۰ — آشغال محض.