فیلم The Golden Voyage of Sinbad 1973

«سینباد» (جان فیلیپ لاو) صاحبِ یک مدالیون دست‌وپاگیر است که به‌زحمت آن را از دست زادوگری به نام کُورا (تام بیکر) حفظ می‌کند. او در شهر مارابیا پناه می‌گیرد و وزیر اعظم (داگلاس ویلمر) برایش حکایتی می‌گوید و توضیح می‌دهد که چرا کُورا دنبال جواهر اوست. اندکی بعد، هنگام گذر از بازار، با وعدهٔ ۴۰۰ سکهٔ طلا و همراهی دختری زیبا به نام مارجیانا (کارولین...

«سینباد» (جان فیلیپ لاو) صاحبِ یک مدالیون دست‌وپاگیر است که به‌زحمت آن را از دست زادوگری به نام کُورا (تام بیکر) حفظ می‌کند. او در شهر مارابیا پناه می‌گیرد و وزیر اعظم (داگلاس ویلمر) برایش حکایتی می‌گوید و توضیح می‌دهد که چرا کُورا دنبال جواهر اوست. اندکی بعد، هنگام گذر از بازار، با وعدهٔ ۴۰۰ سکهٔ طلا و همراهی دختری زیبا به نام مارجیانا (کارولین مانرو) ترغیب می‌شود تا هارون تنبل (کورت کریستین) را در سفر خطرناک بعدی همراهی کند. آنها عازم یافتن «اوراکلِ همهٔ دانش‌ها» می‌شوند و در پی آن، تحت تعقیب شدیدِ کُورا قرار می‌گیرند، با این امید که بالاخره مانع جاه‌طلبی او برای دستیابی به جوانی ابدی، ثروت و قدرت مطلق شوند. فیلم داستانی سرگرم‌کننده و خوش‌ریتم دارد: لاو چهرهٔ جذابی دارد، مانرو کمی جلوه و درخشش می‌آورد، تام بیکر نقش شرور را با اغراقِ دلنشینی بازی می‌کند و کورت کریستین همراه با مارتین شاو شوخی‌ها و لحظات دریایی بامزه‌ای به فیلم می‌افزایند. اما ستاره‌های واقعی، همان‌طور که همیشه هست، ساخته‌های ری هری‌هاوزن‌اند؛ از جمله سنتور وِیژه و کالی شگفت‌انگیز با رقص شمشیرش که بسیار به‌یادماندنی‌اند. هنوز هم از نحوهٔ پایان‌بندی فیلم مطمئن نیستم و آن را تا حدی ناامیدکننده یافتم، اما در مجموع فیلمی رنگارنگ و نسبتاً خوش‌ضرب است با موجودات جالب و موسیقی متنِ میکلش روزا که شباهت روشنی به آثار او در «بن هور» (۱۹۵۹) دارد.