فیلم Good Luck, Have Fun, Don’t Die 2025

به بهترین شیوه‌ی کریستوفر لوید، مردی وارد یک رستوران شلوغ می‌شود و ادعا می‌کند از آینده آمده است. او (سم راکول) می‌گوید بارها و بارها به همین مکان و همین زمان برگشته و در عین حال تلاش می‌کند برخی مشتریان رستوران را به پیوستن به مأموریتی ترغیب کند تا جلوی تسلط نهایی جامعه بر اثر کارِ یک نابغهٔ هوش مصنوعی را بگیرند. طبیعی است که...

به بهترین شیوه‌ی کریستوفر لوید، مردی وارد یک رستوران شلوغ می‌شود و ادعا می‌کند از آینده آمده است. او (سم راکول) می‌گوید بارها و بارها به همین مکان و همین زمان برگشته و در عین حال تلاش می‌کند برخی مشتریان رستوران را به پیوستن به مأموریتی ترغیب کند تا جلوی تسلط نهایی جامعه بر اثر کارِ یک نابغهٔ هوش مصنوعی را بگیرند. طبیعی است که اغلب او را دیوانه می‌پندارند، اما وقتی وسیله‌ای شبیه دکمهٔ انفجار را نشان می‌دهد، چند نفر جلب توجه می‌شوند. او از قبل می‌داند چه کسانی را می‌خواهد و چه کسانی را نه؛ بنابراین با گروهی از «داوطلبان» بی‌میل و برای اولین بار «سوزان» (جونو تمپل) راهی مجموعه‌ای از ماجراها می‌شوند که باید از دست پلیس فرار کنند و خود را به خانهٔ آن پسر جوان برسانند. راکول هدایت این ماجراها را سرگرم‌کننده انجام می‌دهد، هرچند گاهی کمی بیش‌ازحد پرهیجان می‌شود، و در کنار تمپل که برای این نقش کاملاً مناسب به نظر می‌رسد، هم‌خوانی خوبی دارد. هرچه مأموریتشان شکل می‌گیرد، پیام فیلم هم صریح‌تر می‌شود؛ برای کسانی که هنوز درباب جهتی که بشر دارد به‌صورت خواب‌آلود به سوی یک وجود مصنوعی، مهندسی‌شده و کنترل‌شده می‌رود دچار تردیدند، این فیلم نقدی تیز و گزنده است بر اینکه چقدر آسان ممکن است در آینده به‌واسطهٔ ورودی یک ذهن جوان معصوم و کارآمد و سپس ماشین‌هایی که قوانین خود را می‌نویسند، دست‌کاری یا کنترل شویم. ستایشی هم باید به آرتی ویلکینسون-هانت برسد که نقش کوتاهش در پایان‌بندی با چهره‌ای آرام اما تهدیدآمیز، طعمی ناخوشایند بر جای می‌گذارد. فیلم کمی طولانی است و گاهی هنگام حذف تدریجی شخصیت‌ها به سبک بازی‌های ویدیویی مسیر را گم می‌کند، اما داستانی نوآورانه دارد که باید زنگ خطر را به صدا درآورد. بسیار سرگرم‌کننده و تأثیرگذار. این فیلم از بازیگران برجسته‌ای برخوردار است؛ انتخاب بازیگران در سراسر اثر چشمگیر است. قصه‌ای دارد که شما را درگیر نگه می‌دارد، شخصیت‌هایی به‌یادماندنی و دوست‌داشتنی که باعث می‌شوند تنش فیلم مؤثر باشد، کارگردانی عالی و تصویری که حتی زمانی که کاملاً واقعی نیست، پویا و قابل‌باور به نظر می‌رسد. پیام فیلم نیز تأمل‌برانگیز و معنادار است که ارزش افزوده‌ای ایجاد می‌کند، اما حتی بدون آن هم این فیلم اثری درخشان بود. شدیداً توصیه می‌کنم.