فیلم The Mastermind 2025

بهترین چیزی که می‌توان دربارهٔ این فیلم گفت این است که در تمام مدت تماشای آن همیشه دقیقاً می‌دانید ساعت چند است. من هرگز این‌قدر به ساعت نگاه نکرده بودم. فیلمی به نام «استاد نقشه» را ببینی و انتظار داشته باشی چیزی که به کمی تدبیر و فکر نیاز داشته باشد — قابل توجیه است؛ اما ناامید می‌شوی. در بهترین حالت، داستان نیمه‌کاره رها شده و...

بهترین چیزی که می‌توان دربارهٔ این فیلم گفت این است که در تمام مدت تماشای آن همیشه دقیقاً می‌دانید ساعت چند است. من هرگز این‌قدر به ساعت نگاه نکرده بودم. فیلمی به نام «استاد نقشه» را ببینی و انتظار داشته باشی چیزی که به کمی تدبیر و فکر نیاز داشته باشد — قابل توجیه است؛ اما ناامید می‌شوی. در بهترین حالت، داستان نیمه‌کاره رها شده و سازندگان ظاهراً تصمیم گرفته‌اند همین‌جا تیتراژ پایان را بگذارند. موسیقی فیلم هرگز با حال و هوای صحنه‌ها همخوانی ندارد و در یکی از صحنه‌ها آن‌قدر از دیدن نوازندهٔ درام عصبانی می‌شوی که تصمیم می‌گیری دفعهٔ بعد هر کسی درام می‌نوازد، او را وادار کنند طبل سنر را به تن داشته باشد. پیش از این هیچ‌وقت از موسیقی پس‌زمینه این‌قدر خشمگین نشده بودم. این فیلم فراتر از کسل‌کننده است. هرگز آن را نبینید. اگر کسی به شما پیشنهاد دیدنش را داد، از دوستی با او دست بکشید. نمی‌دانم آیا فرانسوی‌هایی که تازه لوور پاریس را غارت کردند، قبلاً این فیلم را پیش‌نمایش دیده بودند یا نه؛ اما داستان دربارهٔ «جی‌بی» (با بازی جاش اوکانر) است که به دلیل تقاضای اندک برای مهارت‌های معماری‌اش، نقشه‌ای زیرکانه برای به‌دست‌آوردن پول درمی‌اندازد. در شهرشان یک گالری هنر مدرن هست که نگهبان معمولاً خواب است و تابلوها به‌خوبی محافظت نشده‌اند. او تصمیم می‌گیرد چهار تابلو بدزدد و آن‌ها را بفروشد… اما همان‌طور که می‌دانید، نقشه‌های حساب‌شده همیشه طبق برنامه پیش نمی‌روند؛ خود سرقت چندان دشوار نیست، اما انتخاب هم‌دست‌ها به‌سرعت هویت او را برای پلیس و دیگر سارقان آشکار می‌کند. او مجبور است فرار کند، وگرنه خودش و احتمالاً همسر و دو فرزند پرجنب‌وجوشش دچار مشکل خواهند شد. این کندترین فیلم سرقتی‌ای است که تا به حال دیده‌ام. جاش اوکانر بازی قابل‌قبولی ارائه می‌دهد و دو کودک نقش‌آفرینی پرانرژی‌ای دارند، اما آلاناهیم به‌عنوان همسرش «تری» کار زیادی برای انجام دادن ندارد و فیلم در حالی که تقریباً دو ساعت طول می‌کشد، خیلی زود بی‌رمق می‌شود. فیلم کم‌کم شبیه گزارشی خسته‌کننده از روزمرگی می‌شود و پایانش هم برایم چندان قانع‌کننده نبود. من این را تنها در سینما دیدم که شاید کمی ناعادلانه باشد، اما وقتی سالن را ترک می‌کردم واقعاً چندان متعجب نبودم. به نظرم بیشتر مناسب تماشا در تلویزیون است.