فیلم Dreamgirls 2006

جنیفر هادسون در این فیلم موزیکال پرهیجان فوق‌العاده است. او نقش «اِفی» را بازی می‌کند؛ عضوی از یک تریوی خواننده — همراه با «دینا» (بیانسه) و «لورل» (آنیکا نونی روز) — که در پی شهرت و ثروت‌اند. در مسیر رسیدن به هدف با دشواری‌های رایج روبه‌رو می‌شوند: تعصبات، نژادپرستی و زن‌ستیزی، و همچنین رقابت‌های شخصی میان خودشان. آن‌ها به‌دست «کرتیس» (جیمی فاکس)، فروشندهٔ اتومبیل دست‌دومِ...

جنیفر هادسون در این فیلم موزیکال پرهیجان فوق‌العاده است. او نقش «اِفی» را بازی می‌کند؛ عضوی از یک تریوی خواننده — همراه با «دینا» (بیانسه) و «لورل» (آنیکا نونی روز) — که در پی شهرت و ثروت‌اند. در مسیر رسیدن به هدف با دشواری‌های رایج روبه‌رو می‌شوند: تعصبات، نژادپرستی و زن‌ستیزی، و همچنین رقابت‌های شخصی میان خودشان. آن‌ها به‌دست «کرتیس» (جیمی فاکس)، فروشندهٔ اتومبیل دست‌دومِ دیترویت، برای همراهی ستارهٔ مشهور و زن‌باره‌اش «جیمز ارلی» (ادی مورفی) معرفی می‌شوند و به‌زودی به نظر می‌رسد درخشش‌شان تضمین شده است — تا زمانی که کرتیس تصمیم می‌گیرد اِفی و حتی ارلی را از کار برکنار کند، چون رؤیای او برای این زنان بااستعداد و مرموز دارد واقعاً جان می‌گیرد. گاهی فیلم کمی به سمت ملودرام خانگی کشیده می‌شود، اما عمدتاً داستانی پرکشش است دربارهٔ اینکه این زنان چگونه شایستگی خود را اثبات می‌کنند. آن‌ها علیه صنعت موسیقی مردسالار می‌ایستند؛ تلاش می‌کنند فقط در خودِ صنعت بلکه در برابر مدیریت‌شان حق خود را مطالبه کنند و در نهایت در روابط شخصی‌شان هم این استقلال را به دست می‌آورند، تا به یک پایان قدرتمند و تسکین‌دهنده برسند. هنری کریگن و تام ایون برای آن‌ها ترانه‌های قوی و تأثیرگذاری نوشته‌اند که به‌ویژه قطعهٔ عنوانی، «It’s All Over» و اثر مهارگسیختهٔ «One Night Only» را با تبحر اجرا می‌کنند. جزئیات تولید، فیلم‌برداری و ریتم کلی فیلم تماشایش را جذاب می‌کند؛ اجراها زنده و اغلب احساساتی که برمی‌انگیزند دیدنی است. فاکس نسبتاً در خواندن ضعیف‌تر ظاهر می‌شود — مخصوصاً وقتی آواز می‌خواند — اما مورفی در این زمینه کمی بهتر عمل می‌کند. در مجموع، این فیلم نگاهی سرگرم‌کننده است به اینکه چگونه این زنان نظام و جامعه‌ای را که از ابتدا علیه‌شان بود، به چالش کشیدند و شکستش دادند. آیا این اثر شباهت‌هایی با موتاون دارد؟