فیلم Monster Island 2024

«جزیرهٔ هیولا» به‌عنوان یک مفهوم نویدبخش بود. متأسفانه به نظر می‌رسد هیچ‌کس نمی‌دانست با این داستان هیولایی رترو به سبک دههٔ ۱۹۵۰ چه باید بکند. فیلم در بخش اعظم زمانش عملاً بی‌هدف پرسه می‌زند. کاری که باید می‌کرد این بود که سریعاً یک روایت بقاگرایانه بنا کند؛ جایی که قهرمانان ضعیف دست به ریسک می‌زنند و تله می‌گذارد تا موجودات دوزیستِ آدم‌نما و خون‌آشامی که آنها...

«جزیرهٔ هیولا» به‌عنوان یک مفهوم نویدبخش بود. متأسفانه به نظر می‌رسد هیچ‌کس نمی‌دانست با این داستان هیولایی رترو به سبک دههٔ ۱۹۵۰ چه باید بکند. فیلم در بخش اعظم زمانش عملاً بی‌هدف پرسه می‌زند. کاری که باید می‌کرد این بود که سریعاً یک روایت بقاگرایانه بنا کند؛ جایی که قهرمانان ضعیف دست به ریسک می‌زنند و تله می‌گذارد تا موجودات دوزیستِ آدم‌نما و خون‌آشامی که آنها را تعقیب می‌کنند را شکست دهند. خلاصه اینکه گزینه‌های بازیگری خوب و یک ایدهٔ رتروی عالی هست که می‌توانست بسیار مؤثر باشد اگر فیلمنامه هدف و جهت مشخصی داشت. در وضعیت کنونی، تماشای متوسطی است. ۵۵/۱۰۰ یک کشتی زندانیان ژاپنی در جنگ جهانی دوم نابود می‌شود و دو زندانی—یک جاسوس ژاپنی و یک سرباز بریتانیایی—روی جزیره‌ای با موجودی هولناک سرگردان می‌مانند. وقتی فیلم روی مواجهه با این موجود تمرکز دارد، واقعاً خوب است؛ ظاهر و رفتارهای آن بسیار وحشیانه است و صحنه‌های کشتار خونین، گرافیکی و نسبتاً خشونت‌آمیزند. شخصیت‌ها دوست‌داشتنی‌اند و تماشای تغییر رابطهٔ آنها از دشمنی به همراهی در مبارزه برای بقا لذت‌بخش بود. با این حال، داستان چندانی وجود ندارد و فیلم با بخش‌های طولانی پرکننده و سکوت کش‌دار کش آمده است. با این وجود ارزش تماشا دارد. هیولای دوست‌داشتنی، داستانی ساده اما کافی داستان ساده است و خیلی خوب کار می‌کند؛ دلیل کارآمدی چیزهای ساده مشخص است و نیازی به توضیح بیش از حد نیست. هیولا واقعاً دوست‌داشتنی است. به‌خوبی نمایش داده می‌شود تا تهدیدآمیز و مرگبار به نظر بیاید، در لحظات مناسب رونمایی می‌شود و در دوربین عالی به نظر می‌رسد. همیشه طرفدار هیولاهای خوب بوده‌ام و این یکی واقعاً سلیقه‌ام را ارضا کرد.