فیلم Killers 2014

به‌شدت توصیه می‌شود — 4.5/5 فیلم‌های ترسناکِ دو ساعت و بیست‌دقیقه‌ای کم‌اند، چه برسد به آن‌هایی که تا آخر تماشاگر را جذب نگه می‌دارند — «Killers» ساختهٔ برادران مو (تیمو تیاجانتو و کیمو استامبول) حالا جای خود را در این گروه ویژه باز کرده است. بی‌رحم، گیراتر و گهگاه خنده‌دار، «Killers» دائماً تماشاگر را به چالش می‌کشد؛ تصویربرداری زیبا و پربافتی را کنار اعمال خشنی شنیع...

به‌شدت توصیه می‌شود — 4.5/5 فیلم‌های ترسناکِ دو ساعت و بیست‌دقیقه‌ای کم‌اند، چه برسد به آن‌هایی که تا آخر تماشاگر را جذب نگه می‌دارند — «Killers» ساختهٔ برادران مو (تیمو تیاجانتو و کیمو استامبول) حالا جای خود را در این گروه ویژه باز کرده است. بی‌رحم، گیراتر و گهگاه خنده‌دار، «Killers» دائماً تماشاگر را به چالش می‌کشد؛ تصویربرداری زیبا و پربافتی را کنار اعمال خشنی شنیع می‌گذارد و همه را با طعنه‌ای تیره می‌آمیزد. فیلم در تقاطع وحشت، تریلر و هجو قرار دارد — قطعاً آرت‌هاوس است و برادران مو مرتباً بین تهوع‌آور و بامزه کردن مخاطب حرکت می‌کنند. سعی می‌کنم این نقد تا حد امکان بدون لو رفتن اتفاقات باشد، اما تضمینی ندارم — واقعاً دوست دارم هر کسی که خودش را در برابر چالش می‌داند این فیلم را ببیند، چون واقعاً تجربه‌ای ویژه است. فیلم با یکی از متأثرکننده‌ترین قتل‌های روی پرده در حافظهٔ اخیر آغاز می‌شود و با بازی با نگاه مردانه و زنانه، تولیدی پان‌آسیایی را دنبال می‌کند که وسواس متقابل دو مرد متضاد را روایت می‌کند. نومورا (کازوکی کیتامورا) یک قاتل زنجیره‌ای مرفه ژاپنی است که ویدیوهای دقیق و تقریباً حرفه‌ای از قتل‌هایش را برای رضایت‌خاطر در سایت‌های ویدیویی عمومی منتشر می‌کند. بایو (اوکا آنتارا) خبرنگار اندونزیایی کم‌نامی است که عمرش را صرف تلاش‌های بی‌ثمر برای ریشه‌کنی فساد کرده است. به‌طور اتفاقی و بر اثر شرایط، بایو دو مرد را به قتل می‌رساند و پس از اینکه ویدئوی قتل‌هایش را آنلاین می‌گذارد، نومورا او را یافته و بین آن دو نوعی هم‌ذات‌پنداری شکل می‌گیرد. این تازه ۴۵ دقیقهٔ اول است؛ از آن به بعد اوضاع کمی دیوانه‌وار می‌شود. بسیاری از فیلم‌ها ادعا می‌کنند «نیم ساعت پایانیِ فوق‌العاده‌ای» دارند، اما اغلب چنین نیست. بدون شک می‌گویم «Killers» یکی از پرتنش‌ترین و مواجهه‌برانگیزترین یک‌سوم‌های پایانی (بله، حدود ۴۵ دقیقهٔ پیوسته) را دارد که تاکنون دیده‌ام. از لحظه‌ای که همه‌چیز شروع به فروپاشی می‌کند، برادران مو حس هراسی سنگین و طاقت‌فرسا ایجاد و حفظ می‌کنند که در میان آثار هم‌دورهٔ آن‌ها بی‌نظیر است. این کارگردانی استادانه است و تکنیک‌های بصری‌شان واقع‌گرایی‌ای را پدید می‌آورد که بسیاری از فیلم‌های «واقع‌گرا» از آن عاجزند. در همین رویکرد، برادران مو با ایده‌های سینمایی واقعاً تماشایی و غریب آزمایش می‌کنند. طنزی شنیداری و بصری که سریال‌های صابون‌گونهٔ ژاپنی را هدف گرفته در سراسر اثر جاری است، نماهایی بین شات‌های ثابت و نماهای لرزان از دید نخست‌شخص جهش می‌کنند، و طنز فوق‌العادهٔ سیاهی در تلخ‌ترین لحظات فیلم سر برمی‌آورد. برخی ممکن است عناصر عجیب‌تر فیلم را ناشی از کارگردانی ضعیف بدانند، اما کسانی که با آثار قبلی برادران مو آشنا هستند خوب می‌دانند هر لحظهٔ نامتعارف اینجا کاملاً عمدی است. با توجه به مدت طولانی فیلم، آن‌ها می‌توانستند هر صحنه‌ای را که نمی‌پسندند حذف کنند؛ بنابراین اینکه همهٔ موارد حاضر وارد نسخهٔ نهایی شده و با وجود این زمان طولانی هرگز احساس کش‌آمدگی نمی‌کند، نشان‌دهندهٔ تسلط و کنترل دقیقشان است. «Killers» فیلمی است که «A Serbian Film» باید می‌بود — مواجهه‌برانگیز، بی‌رحم و حرف بسیار مهمی دربارهٔ عادی‌سازی خشونت و زن‌ستیزی در جامعه دارد، با تمرکز بر نقش ما به‌عنوان تماشاگرانِ شریک در این خشونت. اما برخلاف «A Serbian Film»، اینجا لطیف‌تر است. فیلم هرگز صرفاً برای آزار مخاطب حمله نمی‌کند و بیشتر خشونت‌ها خارج از کادر اتفاق می‌افتند تا وحشت در خیال تماشاگر ته‌نشین شود. این واقعاً سینمایی منحصر‌به‌فرد و در لبهٔ ژانر وحشت است و شایستهٔ توجه بسیار بیشتری است. برادران مو به‌سرعت جایگاهی را بازمی‌کنند که پیش‌تر به نام‌هایی مانند تاکاشی میکه، بونگ جون-هو و پارک چان-ووک اختصاص داشت — اعضای نسل نوِ بزرگان وحشت. 54/100 یک خبرنگار سرخورده/شوهر و پدری دورافتاده شروع به مکاتبه با یک قاتل زنجیره‌ای می‌کند و خودش هم به کشتن روی می‌آورد. سازندگان فیلم اثری ساخته‌اند که هم به‌شدت وحشی است و هم خسته‌کننده. این فیلم قطعاً باید از ۱۳۷ دقیقه کوتاه‌تر می‌شد؛ زمان زیادی صرف آشوب‌های احساسیِ ضدقهرمانان می‌شود — که از ابتدا چندان جذاب نبودند — و همچنین پرداخت به نوعی دلیل فلسفی برای همهٔ رخدادها که در نهایت برای من اثربخش نبود.