فیلم The Ritual 2025

حدس می‌زنم راسل کرو برای این تجربهٔ تازه در زمینهٔ جن‌گیری وقت نداشت و به‌جای او آل پاچینو که به‌سختی قابل‌شناسایی است، وارد ماجرا شده. او نقش پدر تئوفیلوس، یک کشیش کاپوچین، را بازی می‌کند که برای کمک به پدر جوزف (دن استیونز) مأمور شده تا با یک مورد به‌خصوص دشوار روبه‌رو شود: رهاییِ دختر جوان و بی‌پناه اما (ابیگیل کوئن) از میهمان ناخواسته‌ای که...

حدس می‌زنم راسل کرو برای این تجربهٔ تازه در زمینهٔ جن‌گیری وقت نداشت و به‌جای او آل پاچینو که به‌سختی قابل‌شناسایی است، وارد ماجرا شده. او نقش پدر تئوفیلوس، یک کشیش کاپوچین، را بازی می‌کند که برای کمک به پدر جوزف (دن استیونز) مأمور شده تا با یک مورد به‌خصوص دشوار روبه‌رو شود: رهاییِ دختر جوان و بی‌پناه اما (ابیگیل کوئن) از میهمان ناخواسته‌ای که بدنش را تسخیر کرده. روش‌های او پدر جوان و ساده‌لوح و راهبه‌های حاضر را راضی نمی‌کند، و شاهد نشانه‌هایی مانند خون‌ریزی‌های ناگهانی، الفاظ رکیک، انفجارهای خشونت‌آمیز و حتی آویزان‌کردن از لوسترِ سقف هستیم، درحالی‌که آیات کتاب مقدس بارها و بارها خوانده می‌شوند — چیزی که در حداقل هفت تلاش آیینی برای بیرون‌راندن شیاطین به چشم می‌خورد. آشنا نیست؟ بله، چون همهٔ این‌ها را قبلاً بارها دیده‌ایم. جز اجرای کمی متفاوتِ پاچینو، باقیِ فیلم حسِ نوآوری ندارد. ادعای تنها قابل ذکر فیلم هم شاید این باشد که بر اساس رونوشت‌های تقریباً صدسالهٔ پدر جوزف ساخته شده، اما چون این قصه‌ها آن‌قدر تکراری به نمایش درآمده‌اند که حتی تخت تاشوی مرسوم هم دیگر کسی را جذب نمی‌کند — نه از منظر روحی و نه ماورایی. تنها نکتهٔ جالب شاید نشان‌دادنِ پر از ورد و خرافه و نمادگراییِ کاتولیسیسمِ دههٔ ۱۹۲۰ باشد؛ چیزی که ظاهراً از زمان بورجیاها در تختِ سن‌پطرس تغییر چندانی نداشته. ممکن است برای تماشای تلویزیونی در هالووین و حالتی سرخوش جذاب باشد، اما به‌عنوان تجربهٔ سینمایی ناامیدکننده و فراموش‌شدنی است. می‌دانم فیلم‌های زیادی دربارهٔ جن‌گیری دیده‌ایم که نسخه‌های تکراریِ یکدیگرند، اما این یکی آن‌قدرها هم بد نبود. به‌نظرم نسبتاً قابل قبول بود؛ شاید بهترین فیلم ژانر نباشد، اما فیلم بدی هم نیست.