فیلم Stolen Kisses 1968

گاهی شخصیت «دونیل»ِ ژان-پیر لئو مرا کمی به یاد «آواره»ی چارلی چاپلین می‌انداخت، وقتی در این کمدی جذاب که درباره زندگی و عشق‌های مردی است که تازه ارتش را ترک کرده و باید خود را با زندگی غیرنظامی وفق دهد، پیش می‌رود. در ابتدا خوش‌شانس است؛ دوست‌دخترش کریستین (کلود جید) پدرش (دانیل چکالدی) را راضی می‌کند برایش کاری جور کند. او قرار نبود نگهبان شود...

گاهی شخصیت «دونیل»ِ ژان-پیر لئو مرا کمی به یاد «آواره»ی چارلی چاپلین می‌انداخت، وقتی در این کمدی جذاب که درباره زندگی و عشق‌های مردی است که تازه ارتش را ترک کرده و باید خود را با زندگی غیرنظامی وفق دهد، پیش می‌رود. در ابتدا خوش‌شانس است؛ دوست‌دخترش کریستین (کلود جید) پدرش (دانیل چکالدی) را راضی می‌کند برایش کاری جور کند. او قرار نبود نگهبان شود و در این شغل دوام چندانی ندارد، ولی همین موقعیت او را با دنیای جذابِ کارآگاه خصوصی آشنا می‌کند. این ماجرا او را به وظیفه‌ای می‌کشاند که باید مراقب یک تاجر به‌ظاهر محترم به‌نام ژرژ (مایکل لونسدال) باشد و در نتیجه با همسر او، فابیِن (دلفین سریگ) آشنا می‌شود — و خودتان حدس می‌زنید ماجرا از چه قرار است. چرا زنی زیبا و دل‌فریب با یک فروشندهٔ کفش ازدواج کرده؟ هرچه جوان‌تر به عمق ماجرا می‌پردازد، از خلال رشته‌ای از موقعیت‌های هرچه بی‌مزه‌تر درمی‌یابیم که دونیل در تقریباً همه‌چیز بی‌دست‌وپاست، اما همین ناتوانی نوعی جذابیت دارد که می‌تواند به‌طرزی غیرمنتظره موفقیت‌آمیز باشد. ژان-پیر لئو در این نقش در بهترین فرم است و تصویری از یک ابله خوش‌قلب ارائه می‌دهد که به‌راحتی دوست‌داشتنی است. بین او و هم سریگ و هم جید شیمی لذت‌بخشی برقرار است که گاهی تماشاگر را از شرم شرمسار می‌کند، وقتی او در درک روابطش با زنان دست‌وپا می‌زند. کمدی فیلم فراوان است و برای اواخر دههٔ ۱۹۶۰ نسبتاً تحریک‌آمیز به‌نظر می‌رسد؛ داستانی درباره بیداری‌های جنسی و آن حس ناملموسِ خودآگاهی که در حدود نود دقیقه به‌سرعت می‌گذرد و هنوز هم سرگرم‌کننده و مؤثر باقی مانده است.