فیلم Joy 2024

فیلم Joy به کارگردانی بن تیلور، سرگذشت کمتر دیده‌شده جین پردی را در شکل‌گیری لقاح مصنوعی (IVF) بازگو می‌کند. فیلم نه تنها سهم اغلب نادیده‌گرفته‌شده پردی را برجسته می‌کند، بلکه انتقادی است از حاشیه‌رانده‌شدن زنان در پیشرفت‌های علمی و تلاش می‌کند روایتی را بازپس گیرد که تاریخ به‌کرات نقش زنان را در این دستاوردهای مهم کنار گذاشته است. جهت‌گیری بن تیلور در روایت رشد و پیشرفت‌های...

فیلم Joy به کارگردانی بن تیلور، سرگذشت کمتر دیده‌شده جین پردی را در شکل‌گیری لقاح مصنوعی (IVF) بازگو می‌کند. فیلم نه تنها سهم اغلب نادیده‌گرفته‌شده پردی را برجسته می‌کند، بلکه انتقادی است از حاشیه‌رانده‌شدن زنان در پیشرفت‌های علمی و تلاش می‌کند روایتی را بازپس گیرد که تاریخ به‌کرات نقش زنان را در این دستاوردهای مهم کنار گذاشته است. جهت‌گیری بن تیلور در روایت رشد و پیشرفت‌های مرتبط با IVF، حال و هوایی شبیه به فیلم‌های ورزشی دارد. اگرچه بیننده از نتیجه آگاه است — از سال 1979 بیش از دو میلیون کودک از راه IVF متولد شده‌اند — فیلم شما را در فراز و فرودها، پیروزی‌ها و شکست‌ها غوطه‌ور می‌کند تا به لحظه تولد لوئیز براون، نخستین «نوزاد لوله آزمایش»، برسد. اجرای توماسین مک‌کنزی در نقش جین پردی برجسته است و به کاراکتری که با چالش‌های حرفه‌ای و شخصی زیادی روبه‌رو بوده عمق می‌بخشد. بیل نای در نقش جراح پاتریک استپتو ترکیبی از همدلی و شوخ‌طبعی ارائه می‌دهد و جیمز نورتون نیز در نقش دانشمند رابرت ادواردز گرما و انسجامی به جمع می‌آورد. این سه بازیگر همراه با هم تنش، رفاقت و عزم لازم برای به چالش کشیدن هنجارهای اجتماعی و علمی را به تصویر می‌کشند. نقطه قوت فیلم تمرکز بر دستاوردهای روش‌شناسانه و نیز دوراهی‌های عاطفی و اخلاقی شخصیت‌هاست. فیلم مسیر IVF را به‌ عنوان مبارزه‌ای جمعی علیه تعصبات ریشه‌دار نشان می‌دهد و بین لحظات پیروزی و واقعیت‌های تلخ رد و تردید و سرکوب تعادل برقرار می‌کند. با این حال برخی جنبه‌های داستان‌گویی سطحی می‌ماند و فیلم آن‌گونه که باید در عمق شخصیت‌ها غوطه‌ور نمی‌شود. حاشیه‌رانده‌شدن زنان در عرصه‌های علمی و پزشکی مسئله‌ای دیرپا است. تاریخ نمونه‌های متعددی دارد؛ از کار تاثیرگذار روزالیند فرانکلین در کشف ساختار DNA که عمدتاً به جیمز واتسون و فرانسیس کریک نسبت داده شد، تا فیلم Hidden Figures که سهم برجسته کاترین جانسون، دوروتی واگان و مری جکسون — ریاضیدانان آفریقایی‌تبار ناسا — را در موفقیت برنامه فضایی روشن کرد، کسانی که سال‌ها از آنها نامی برده نشد. Joy تلاشی قابل تحسین برای برجسته کردن چهره‌ای مهم و پایداری پشت یکی از دستاوردهای بزرگ پزشکی نوین است. هرچند فیلم کاستی‌هایی دارد، موفق می‌شود میراث جین پردی و نقش حیاتی زنان در نوآوری علمی را روشن کند و دست‌کم تا حدی موجب به رسمیت‌شناخته شدن سهم‌شان شود.