فیلم Patton 1970

عاشقش هستم. خدایا کمک کن، واقعاً آن‌قدر دوستش دارم که بیشتر از جانم دوستش دارم. فیلم «پَتون» به کارگردانی فرانکلین جی. شفنر است و فیلمنامه‌اش را فرانسیس فورد کاپولا و ادموند اچ. نورت از روی کتاب‌های لادیسلاس فاراگو («پَتون: محنت و پیروزی») و عمر ن. برادلی («داستان یک سرباز») اقتباس کرده‌اند. در فیلم بازیگرانی چون جورج سی. اسکات، کارل مَلدن، مایکل بیتس، ادوارد بینز، جان دوستِت،...

عاشقش هستم. خدایا کمک کن، واقعاً آن‌قدر دوستش دارم که بیشتر از جانم دوستش دارم. فیلم «پَتون» به کارگردانی فرانکلین جی. شفنر است و فیلمنامه‌اش را فرانسیس فورد کاپولا و ادموند اچ. نورت از روی کتاب‌های لادیسلاس فاراگو («پَتون: محنت و پیروزی») و عمر ن. برادلی («داستان یک سرباز») اقتباس کرده‌اند. در فیلم بازیگرانی چون جورج سی. اسکات، کارل مَلدن، مایکل بیتس، ادوارد بینز، جان دوستِت، استیفن یانگ، مایکل استرونگ و کری لوفتین حضور دارند. موسیقی اثر از جِری گلدسمیت است و فیلم‌برداری را فرد جی. کونکمپ انجام داده است. فیلم تا حدودی بیوگرافی ژنرال جورج اس. پَتون جونیور است و ماجراهای او را در جریان جنگ جهانی دوم تا زمان بازنشستگی دنبال می‌کند. اکران این فیلم در دورهٔ جنگ ویتنام و هم‌زمان با فضای بحث‌برانگیز آن زمان، جسارت سازندگان را در انتخاب چنین موضوعی نشان می‌دهد. فیلم در وهلهٔ اول با اجرای درخشان جورج سی. اسکات در نقش پَتون پیش می‌رود؛ شفنر و تیمش مردی را به‌درستی به تصویر می‌کشند که پرهیاهو، خودشیفته اما در عین حال باشکوه و گاهی نرم‌خو است. پیچیدگی شخصیت پَتون در دستان اسکات است که فیلم را به بلندی می‌برد. شفنر—که پیش‌تر «سیاره میمون‌ها» را ساخته بود—نگاه هوشمندانه‌ای در تک‌ساخت صحنه‌های نبرد دارد. فیلم که با فرمت 70 میلی‌متری (Dimension 150) فیلم‌برداری شده، تماشاگر را در دل وحشت‌های جنگ قرار می‌دهد. بازیگران مکمل در برابر اجرای برق‌آسای اسکات عملکرد قابل‌قبولی دارند؛ به‌ویژه کارل مَلدن و مایکل بیتس که حضوری شایسته ارائه می‌کنند. در مجموع، «پَتون» بیوگرافی جنگی‌ای عمیق و قابل‌اعتناست که به‌درستی به‌عنوان نمونه‌ای برجسته در ژانر به‌شمار می‌آید. (نمره: 9/10) پَتون یکی از جنجالی‌ترین ژنرال‌های جنگ جهانی دوم بود؛ مردی که بیشتر با غرایز جنگی‌اش هدایت می‌شد تا عقلانیت. نقش او در شکست آلمان‌ها مهم بود، اما اقدامات و تصمیماتش نیز لکه‌هایی بر کارنامهٔ نظامی‌اش گذاشت. او افسر سواره‌نظام آمریکا بود، در جنگ جهانی اول جنگید و از نام‌های بزرگ در توسعهٔ تانک‌ها و خودروهای زرهی—چه در سطح ایده و چه در سطح استراتژی—به‌شمار می‌رفت، کسی که حرکت‌های سریع و تهاجمی را ارج می‌نهاد. در جنگ جهانی دوم، او فرمانده عملیات تورچ بود، در برابر جنرال رومل ایستاد و به‌صورت آشکار با مونتگمری رقابت می‌کرد، که رویکرد محتاطانه‌تری داشت. اما او گاهی دستورات مافوق را نادیده گرفت و به سربازانی که ظاهراً انگیزهٔ کافی نداشتند حمله می‌کرد، بنابراین شدیداً محکوم شد و پس از نبرد آردن‌ها بود که دوباره به صحنه بازگشت و از نیروهای متفقین حمایت کرد. نقطهٔ قوت اصلی فیلم اجرای بسیار محکم جورج سی. اسکات در نقش پَتون است؛ او به‌طرزی قانع‌کننده تمام توجه را به خود جلب می‌کند و به‌عنوان قهرمان فیلم کاملاً محکم ظاهر می‌شود. فیلم‌نامه زیرکانه و کارگردانی شفنر در سطح بالایی قرار دارند. هرچند من تاریخ‌دان هستم و نه متخصص دقیق همین دوره، ولی خطاهای فاحشی در بازسازی تاریخی ندیدم. فیلم‌برداری بسیار رنگی و روشن است و از صحنه‌ها، لباس‌ها و لوکیشن‌های عالی بهره می‌برد که فضاها را به‌خوبی بازسازی می‌کنند. اگر هدف شما تماشای یک فیلم جنگی پر از صحنه‌های مداوم اکشن است، ممکن است این فیلم چندان مناسب نباشد؛ جز چند درگیری خوب، اکشن زیادی در آن نیست. فیلم در گیشه موفق بود و منتقدان نیز آن را با استقبال مواجه کردند. در 1971، از ده نامزدی اسکار، هفت جایزه را کسب کرد: بهترین کارگردانی، بهترین طراحی صحنه، بهترین تدوین، بهترین صدا، بهترین فیلمنامهٔ اقتباسی، بهترین بازیگر مرد (اسکات این جایزه را به‌دلیل عدم موافقت با رقابت نپذیرفت) و بهترین فیلم.