فیلم Lethal Weapon 2 1989

یک دنباله واقعاً عالی که دوستی شکل‌گرفته در فیلم اول را گسترش می‌دهد. زوج مأمور بی‌باک ریگز و مورتا در تعقیب دیپلمات‌های آفریقای جنوبی هستند که از حصانت دیپلماتیک برای انجام فعالیت‌های جنایی سوءاستفاده می‌کنند. با موفقیت «اسلحه مرگبار» در ۱۹۸۷، منطقی بود که دنباله‌ای ساخته شود. همه عناصر اصلی—بازیگران، کارگردان و نویسندگان—برای یک قسمت دیگر از اکشنِ رفاقتی بازگشته‌اند. تنها تغییر معلومِ فیلم، شرورها هستند که...

یک دنباله واقعاً عالی که دوستی شکل‌گرفته در فیلم اول را گسترش می‌دهد. زوج مأمور بی‌باک ریگز و مورتا در تعقیب دیپلمات‌های آفریقای جنوبی هستند که از حصانت دیپلماتیک برای انجام فعالیت‌های جنایی سوءاستفاده می‌کنند. با موفقیت «اسلحه مرگبار» در ۱۹۸۷، منطقی بود که دنباله‌ای ساخته شود. همه عناصر اصلی—بازیگران، کارگردان و نویسندگان—برای یک قسمت دیگر از اکشنِ رفاقتی بازگشته‌اند. تنها تغییر معلومِ فیلم، شرورها هستند که در قالبِ جاس آکلند و دریک اوکانر به‌عنوان خلاف‌کاران آفریقای جنوبی ظاهر می‌شوند. جو پشی هم به‌عنوان لئوی بامزه گتز وارد ماجرا می‌شود؛ یک شاهد فدرال که این دو مأمور باید تا زمان محاکمه از او «مراقبت» کنند. از ابتدا، فضای فیلم با یک تعقیب و گریز سرعتی پرهیجان مشخص می‌شود. ریگز و مورتا در حال تعقیب‌اند و در عین حال بر سر روش‌های پلیسی با هم اختلاف دارند؛ ما می‌دانیم آن‌ها دوست‌اند، و می‌دانیم ریگز هنوز «سلاح مرگبار» است و مورتا پلیسی از سبک قدیمی. اگرچه فرمول همان است، ولی در طول فیلم رابطه میان آن‌ها عمق بیشتری پیدا می‌کند—در چند صحنه واقعاً طلا هستند و وقتی جان‌شان به خطر می‌افتد، مخاطب با آن‌ها همراه می‌شود. با وجود خشونت اطراف‌شان، به آن‌ها دل می‌بندیم؛ همین جذابیت رابطه‌شان است که اهمیت می‌دهد. نویسندگی خوب است، صرف‌نظر از اتهاماتی که برخی می‌زنند مبنی بر اینکه این فیلم‌ها سطحی و صرفاً برای کسب درآمد ساخته شده‌اند. باید گفت این فیلم تا حد زیادی فیلمِ گیبسون است، چرا که به آن شکل نوشته شده. بخش‌هایی از پیش‌زمینه ریگز پر می‌شود و حتی او یک علاقه‌عاطفی باریک با نقش پَتسی کِنسیت پیدا می‌کند. ریگز شوخی می‌کند و رفتارهای تند روحی انجام می‌دهد، در حالی که مورتاِ دنی گلاور همچنان مقابل او قرار دارد و با برخی صحنه‌های هوشمندانه‌ای که درباره مورتا و هستهٔ داستان مربوط به آفریقای جنوبی نوشته شده، گلاور عملکرد بسیار خوبی ارائه می‌دهد. علی‌رغم توسعه شخصیت و نگاه‌های سیاسی تیزبینانه، اکشن است که بر فیلم چیره است. کارگردان ریچارد دانر با لذت تمام بازیگران را به چالش می‌کشد: انفجار، درگیری، تیراندازی، تعقیب‌های پرسرعت و همه تا رسیدن به پایانی که می‌تواند حکم یک نقطهٔ اوج را داشته باشد ادامه پیدا می‌کند. دو دنبالهٔ ضعیف‌تر بعدی هم ساخته شدند که هرکدام پول زیادی کسب کردند، اما این فیلم آخرین باری است که همه عناصر به‌خوبی کنار هم جمع شدند. یک اکشن-کمدی شیک هالیوودی با دو بازیگرِ تأثیرگذار در مقامِ نقش‌های اصلی که درس‌هایی در موفقیت شیمیِ روی پرده ارائه می‌دهند. امتیاز: 7.5/10 دنباله‌ای سرگرم‌کننده با اکشن فراوان و همکاری گیبسون و گلاور که عالی بود. جو پشی خوب بازی می‌کند ولی گاهی کمی آزاردهنده می‌شود. با این حال، با گذشت سال‌ها هنوز بسیار سرگرم‌کننده است. «اسلحه مرگبار ۲» مجموعه‌ای سخاوتمندانه از صحنه‌های نمایشی اکشن دارد که معمولاً منجر به ویرانی گستردهٔ اموال می‌شود—و همهٔ این‌ها در راهِ سرگرمی است. این سکانس‌ها بسیار خوب اجرا شده‌اند و قطعاً به زنده‌تر شدن تجربهٔ تماشاگر کمک می‌کنند، هرچند فیلم به‌طور کلی خاطره‌انگیز نیست. بخش زیادی از فیلمنامهٔ دقیق و حساب‌شده که برای روشن‌کردن ماجرا نوشته شده نادیده گرفته می‌شود و به جای آن گزینهٔ تنبل‌تر اما محبوب‌ترِ «فقط چیزها را منفجر کن یا کلی آدم بکش» انتخاب می‌شود. البته خوشایندتر بود اگر در چنین فیلم‌هایی همیشه از این راهِ ساده استفاده نمی‌شد. پس از موفقیت ۱۹۸۷، این دو کارآگاه جسور اکنون درگیر یک عملیات ماهرانهٔ قاچاق شده‌اند که فکر می‌کنند از کنسولگری مصونیت‌یافتهٔ آفریقای جنوبی هدایت می‌شود. آن‌ها به این نتیجه رسیدند زیرا در یک یورش قبلی مقادیری کروگرراند پیدا شد و سپس مورتا (دنی گلاور) و خانواده‌اش به‌صراحت تهدید شدند که دست از ماجرا بردارند. تمرکز تحقیقات روی مواد مخدر است، اما سؤال این است که چگونه این مواد به میلیون‌ها دلار تبدیل می‌شود و چگونه قرار است از آمریکا خارج شود؟ کاپیتان مورفی آن‌ها را مأمور می‌کند تا از گتز (جو پشی) که ممکن است سرنخی داشته باشد محافظت کنند، اما او هدف‌های بزرگی روی خودش دارد و این محافظت به‌سرعت به یک مأموریت پرخطر تبدیل می‌شود. در همین حال، رادِ متکبر کارها را از امنِ کنسولگری هدایت می‌کند، بنابراین ریگزِ همیشه غیرمتعارف تصمیم می‌گیرد راه گذشتن از مصونیت را با فریفتن منشی او، ریکا (پَتسی کِنسیت)، امتحان کند. با افزایش شمار تلفات و تیراندازی‌ها، آن‌ها باید هرچه سریع‌تر عمل کنند قبل از اینکه هدفشان فرار کند. من فکر نمی‌کردم این فیلم به پای فیلم اول برسد. با اینکه تلاش تهدیدآمیزِ آکلند قابل‌توجه است، بقیهٔ فیلم خیلی قابل‌پیش‌بینی و کم‌رمق است. پشی ظرفیت چندانی ندارد و جریان مداومِ دیالوگ‌های سطحی‌اش کمابیش هر لذتی را که از فیلم می‌ماند از بین می‌برد. به‌قدر کافی از گلاور و گیبسون در فیلم نیست تا جذابیت را حفظ کنند، و حتی با وجود صحنه‌های اکشن کم‌وبیش خوش‌قلب، همه‌چیز کمی شبیهِ سبک قدیمی «استارسکی و هاتچ» شده است. نویسندگی بخش زیادی از تیزبینی و اصالتش را از دست داده و جنبه‌های شیطنت‌آمیز و دوست‌داشتنی شخصیت ریگز جای خود را به رفتاری تهاجمی‌تر و کم‌لذت‌تر داده است. فیلم دیدنی است، اما این فرانچایز دارد کم‌کم خسته‌کننده و تکراری به نظر می‌رسد.