فیلم Lethal Weapon 1987

مأمور بازنشستگی نزدیک است و سروان کارآگاه راجر مرتاگ از این‌‌که باید شریک جدیدی را راه بیندازد کمی ناراحت است؛ مخصوصاً وقتی می‌فهمد شریک جدید کسی نیست جز کارآگاه مارتین ریگز که پس از مرگ همسرش به زندگی و اطرافیان بی‌اعتنا شده است. با اینکه فیلم «اسلحه مرگبار» از نظر قصه و پرداخت شخصیت‌ها سنگین نیست، اما به‌عنوان الگویی از آنچه یک فیلم اکشن «دو...

مأمور بازنشستگی نزدیک است و سروان کارآگاه راجر مرتاگ از این‌‌که باید شریک جدیدی را راه بیندازد کمی ناراحت است؛ مخصوصاً وقتی می‌فهمد شریک جدید کسی نیست جز کارآگاه مارتین ریگز که پس از مرگ همسرش به زندگی و اطرافیان بی‌اعتنا شده است. با اینکه فیلم «اسلحه مرگبار» از نظر قصه و پرداخت شخصیت‌ها سنگین نیست، اما به‌عنوان الگویی از آنچه یک فیلم اکشن «دو رفیق» باید باشد، می‌درخشد. حدود یک ساعت و چهل و پنج دقیقه پر از شوخی‌های کنایه‌آمیز، اکشن، شرارت، قهرمانی و برخوردهای میان نسل‌ها و فرهنگ‌هاست. تنها چیزی که لازم است دو بازیگر ستاره با شیمی چشمگیر میان خودشان است؛ خوشبختانه در فیلم ریچارد دانر این شیمی فراوان به چشم می‌خورد. مل گیبسون نقش ریگز را بازی می‌کند؛ مردی اهل شلیک سریع که تا حدی دیوانه به‌نظر می‌رسد و در مرز خطر زندگی می‌کند، و به‌خوبی در برابر دنی گلور (که نقش پیرمرد منطقی و خسته از این همه مزخرفات را عالی اجرا کرده) قرار می‌گیرد. ریگز شخصیتی سخت و در عین حال سریعاً به قهرمانی سینمایی برای بسیاری تبدیل شد؛ نیرویی شکست‌ناپذیر با کنایه‌ای همیشگی و برق شیطنت در چشم که گیبسون در این نقش فوق‌العاده و دقیق بازی می‌کند. گَری بوزی در نقش نوچه‌ای روان‌رنجور با شقاوت سرشار در فیلم ظاهر می‌شود و فیلمنامه شِین بلک نیز در زمانی که بدلکاری‌های بزرگ شروع به جلوه‌گری می‌کنند، جرقه می‌زند. آنتاگونیست اصلی با بازی میچل رایان تقریباً نقش تماشاچی را دارد و گاهی تدوین سهل‌انگارانه‌ای دیده می‌شود، اما «اسلحه مرگبار» فرمول برنده‌ای دارد که تماشاگران گیشه فوراً از آن استقبال کردند. سه دنباله با کیفیت‌های متفاوت ساخته شد، اما این فیلم به‌عنوان فیلم الگویی ژانر شایسته بازبینی‌های نوستالژیک در هر زمان است. ۸/۱۰ برای من یکی از بهترین فیلم‌های اکشن تاریخ است و در کنار «جان سخت» قرار می‌گیرد؛ «اسلحه مرگبار» هنوز هم به‌خاطر شیمی میان مل گیبسون و دنی گلور خوب باقی مانده است. حتی با وجود صحنه مبارزه نمایشی و اغراق‌شده در پایان، فیلم به‌طور کلی فقط سرگرم‌کننده است. هرگز برای این کار خیلی پیر نیستی! «اسلحه مرگبار» بهترین نمونه‌ی فیلم اکشن پلیسیِ دو رفیقی است. شیمی مل گیبسون و دنی گلور لذت‌بخش است؛ جوانی دیوانه‌وار و پیرِ باتجربه کم‌کم به هم احترام و اعتماد پیدا می‌کنند. مل گیبسون در نقش مارتین ریگز، شخصیتی عجیب، دوست‌داشتنی و در عین حال آسیب‌دیده، یک اجرای نمادین دیگر ارائه می‌دهد که تلاش می‌کند دلیلی برای امید پیدا کند. راجر مرتاگِ بداخلاق ولی دوست‌داشتنیِ دنی گلور، تعادل کاملی برای ریگز است. این دو در طول فیلم به وفاداری‌ای می‌رسند که مخاطب را درگیر و نگران می‌کند. Fundamentally، «اسلحه مرگبار» یک فیلم اکشن حماسی است که قهرمانانش حسابی دست‌به‌امر می‌زنند! برای دهه ۸۰ این فیلم استاندارد ژانر اکشن را بالا برد. تنها ایرادی که دارم این است که چند دقیقه اول شامل صحنه‌های برهنگی است که اگر حذف می‌شد، می‌توانست این فیلم را گزینه‌ای جدی‌تر برای فیلم اکشن مناسب تعطیلات کند. بله، ممکن است از نظر برخی‌ افراد سیاسی-صحیح نباشد که این را دوست داشته باشم و باید سریال تلویزیونی ضعیف را بیشتر دوست داشته باشم، اما واقعاً این شین بلک در اوج استانداردهای مردانه‌ی تیراندازی است. این فیلم سرشار از لذت است. دو پلیس، دو کهنه‌سرباز ویتنام، دو شخصیت رنگارنگ و دوست‌داشتنی کنار هم قرار می‌گیرند تا قتلی را حل کنند که هر چه پیش می‌رود بزرگ‌تر و پیچیده‌تر می‌شود تا در نهایت به سرگرمی اکشن و بیش‌ازحدِ مناسب تبدیل شود. و وقتی می‌گویم بیش‌ازحد، منظورم این است که فیلم وارد قلمروی شگفت‌انگیز و باورناپذیری می‌شود که فقط بهترین فیلم‌های اکشن قادر به ارائه‌اش هستند. از نظر ظاهری تا حد زیادی شبیه «پلیس بورلی هیلز» است، اما شیمی بین تازه‌کارها—ریگز (مل گیبسون) و مرتاگ (دنی گلور)—بسیار زمخت‌تر، تیزتر و پرطنزتر است. این جفت تقریباً هیچ‌گاه به هم شبیه نیستند؛ یکی گذشته‌ای آشفته دارد و دیگری مسنی است با سابقه‌ای ناموفق، اما ترکیب این ناهماهنگی به‌طرز مؤثری کار می‌کند. اول داستان با قتل دختری متمول و روسپی که دختر یک هم‌رزمی سابق مرتاگ در ویتنام بود آغاز می‌شود و این دو را مجبور می‌کند کنار هم بیایند، اما مدت زیادی طول نمی‌کشد که این زوجِ کمدی–عملیاتی نتیجه می‌دهند، به‌ویژه وقتی درمی‌یابند که رد قاچاقچیان بزرگ مواد مخدر آن‌ها را به قتل او پیوند می‌دهد. علاوه بر این، ظاهراً مجرمان نیز سابقه نظامی دارند و بنابراین هدف آسانی برای محققان ما نیستند. گیبسون و گلور در اینجا دقیقاً با هم جور درمی‌آیند؛ آن‌ها طبیعی‌اند و نقش‌های متضاد را با لذت و انرژی بازی می‌کنند. دیالوگ‌های طنازانه فراوان، حجم زیادی اکشن و رفتار گاه‌وبیگاه تقریباً دیوانه‌وار گیبسون واقعاً طنزآمیز است. البته خطر جدی‌ای احساس نمی‌شود و تا حدی بوی فرنچایز می‌دهد، اما اگر قسمت‌های بعدی بتوانند این ماجراجویی سریع و سرگرم‌کننده را منعکس کنند، من استقبال می‌کنم.