فیلم House of Tolerance 2011

هرچند فیلم از ابتدا تا پایان تا حد زیادی افسرده‌کننده است، اما همچنان تماشای آن جذابیت دارد، چرا که ما را همراه گروهی از دختران می‌کند که در چرخه‌ای بسیار بیرحم گرفتار شده‌اند. همهٔ آن‌ها برای «مادام ماری-فرانس» (Noémie Lvovsky) در یک خانهٔ فساد نسبتاً سطح‌بالا اما نسبتاً فرسوده کار می‌کنند. این تنها یک مکان ارائهٔ خدمات جنسی ساده نیست؛ از دختران انتظار می‌رود مهمانان...

هرچند فیلم از ابتدا تا پایان تا حد زیادی افسرده‌کننده است، اما همچنان تماشای آن جذابیت دارد، چرا که ما را همراه گروهی از دختران می‌کند که در چرخه‌ای بسیار بیرحم گرفتار شده‌اند. همهٔ آن‌ها برای «مادام ماری-فرانس» (Noémie Lvovsky) در یک خانهٔ فساد نسبتاً سطح‌بالا اما نسبتاً فرسوده کار می‌کنند. این تنها یک مکان ارائهٔ خدمات جنسی ساده نیست؛ از دختران انتظار می‌رود مهمانان را سرگرم کنند، گفت‌وگو برپا کنند، شامپاین بنوشند و هر آنچه مشتریان می‌خواهند برایشان فراهم کنند. این سبک زندگی برای آن‌ها بسیار خطرناک است. آن‌ها در بدهی غرق‌اند—بدهی‌ای که میزبانشان تضمین می‌کند با وجود هر چقدر درآمد، هرگز کم نمی‌شود. بعضی از مشتریان خوش‌برخورد یا حتی بخشنده‌اند، اما بیش‌تر آن‌ها با آن‌ها همچون کالاهای یک‌بارمصرف رفتار می‌کنند. فیلم ستارهٔ مشخصی ندارد و هر بازیگر فرصتی برای درخشش دارد؛ ما با مسائلی چون سقط جنین، اعتیاد، خشونت و حتی گاه و بیگاه نوعی خوش‌بینی ساده‌لوحانه روبه‌رو می‌شویم، وقتی که «کلوتیلد» (Céline Sallette)، «ژول» (Jasmine Trinca) و «سمیرا» (Hafsia Herzi) نشان می‌دهند بردگی با زنجیرهای نازک چه شکلی دارد. ریتم فیلم گاهی کند است، اندکی تکرار در آن دیده می‌شود و جریان مداوم نمایش برهنگی زنان پس از حدود یک ساعت اثر خود را از دست می‌دهد و تا حدی اضافی به نظر می‌رسد؛ اما به‌عنوان مشاهده‌ای قابل‌باور از کسانی که در امیدِ میان نومیدی زندگی می‌کنند، در زمانی و شهری که کسی چندان به وضع آن‌ها اهمیتی نمی‌داد، داستانی درگیرکننده است که روایتش را با دیالوگ‌های دلنشین و بازی‌های قدرتمند به‌خوبی درآمیخته است.