فیلم Mad Max Beyond Thunderdome 1985

بهترین فیلم از مجموعهٔ مد مکس اوج تولید و روایت داستانی جذاب، این فیلم را به بهترین اثر مجموعه تبدیل کرده است. این نسخه به‌جای تکیه بر تصادف‌ها و خرابکاری‌های خودرویی صرف، یک ماجرای احساسی‌تر و اندیشمندانه‌تر ارائه می‌دهد. خبری از آدم‌های کلیشه‌ای و نمایشی به سبک باشگاه بلو اویستر نیست؛ خوشبختانه اینجا چنین فضایی وجود ندارد. برخی «جادهٔ وُریِر» (1981) را بهترین می‌دانند، اما برای...

بهترین فیلم از مجموعهٔ مد مکس اوج تولید و روایت داستانی جذاب، این فیلم را به بهترین اثر مجموعه تبدیل کرده است. این نسخه به‌جای تکیه بر تصادف‌ها و خرابکاری‌های خودرویی صرف، یک ماجرای احساسی‌تر و اندیشمندانه‌تر ارائه می‌دهد. خبری از آدم‌های کلیشه‌ای و نمایشی به سبک باشگاه بلو اویستر نیست؛ خوشبختانه اینجا چنین فضایی وجود ندارد. برخی «جادهٔ وُریِر» (1981) را بهترین می‌دانند، اما برای من آن فیلم روایت یک‌نواختی داشت و بار تصویری هم‌جنس‌گرایانه‌اش بیش از حد بود. این فیلم از نظر بصری زیبا و سرگرم‌کننده است و دیگر حال‌وهوای خام و آماتورگونهٔ دو فیلم اول را ندارد. «مد مکس: فراتر از تاندردام» فیلمی است که فیلم اول می‌توانست باشد. - چارلز دَنس مکس راکاتانسکی و دستهٔ وحشی گونی‌ها با وجود علاقهٔ بی‌پرده‌ام به دو فیلم اول و حتی نادیده‌گرفتن هر سوگیری‌ای نسبت به شخصیت مکس، نمی‌توانم این کارتون بی‌محتوا و ضعیف را به‌طور متوسط ارزیابی کنم؛ اثری که تقریباً آنچه پیش از خود ساخته شده را لکه‌دار می‌کند. خُلقِ خشن و زمختی که به شخصیت مکس راکاتانسکی عمق می‌داد از بین رفته، احساس ویرانی در دنیای آخرالزمانی از دست رفته و مهم‌تر از همه، شور و اشتیاق کارگردان جورج میلر نسبت به مجموعه به‌طرز مشهودی کاهش یافته است. موسیقی ناامیدکننده با حال‌وهوای کارتونی فیلم هماهنگ است؛ به‌نظر می‌رسد سازندگان نمی‌دانستند با بودجهٔ عظیمی که برای قسمت سوم در اختیار داشتند چه کنند. البته بدلکاری‌ها همچنان در سطح بالایی‌اند و میلر باز هم توانسته چشم‌انداز صحرایی و خالیِ خود را با تکیه بر آنچه قبلاً ساخته ترسیم کند، اما واضح است در خلق ایده‌های تازه برای اکشن دچار مشکل شده است—تعقیب تانکر سوخت که نقطهٔ اوج «جادهٔ وریِر» بود اینجا دوباره تکرار می‌شود، فقط این بار به‌جای تانکر از قطار استفاده شده! نمایش ضعیفی است که شاید در میانه‌های دههٔ ۱۹۸۰ جاه‌طلبانه به‌نظر می‌رسید، اما وقتی سه‌گانه را کنار هم می‌بینی، «تاندردام» بیش از همه شبیه به کارگردانی است که تیزی و جسارتش را از دست داده و بین طنز و فانتزی اکشن سردرگم مانده. حقیقت این است که هیچ‌کدام از این گرایش‌ها به‌تنهایی در متن این مجموعه جواب نمی‌دادند. من به‌خاطر یک نبرد خوب در تاندردام و نیز تلاش بدلکاران، فیلم را ۳/۱۰ می‌دهم، اما این سومین باری است که سعی کرده‌ام این فیلم را دوست داشته باشم و دیگر هرگز تلاش نخواهم کرد. ماجرای کمیک و عجیب پس از هسته‌ای در اوتبک با مل گیبسون و تی­na ترنر در استرالیا پساآخرالزمانی، مد مکس (مل گیبسون) به بارترتاون در اوتبک می‌رسد که توسط آنتی اِنتیتی (تی‌نا ترنر) و همکارش کلِکتور (فرانک ترینگ) اداره می‌شود. مکس پذیرفتن قراردادی را می‌پذیرد تا مستر-بلستر، کسی که تولید متان شهر را زیرِ زمین کنترل می‌کند، از میان بردارد، اما در نهایت تبعید شده و به صحرای مرگبار می‌افتد و در آنجا با افرادی روبه‌رو می‌شود… (فیلم را ببینید و خودتان ببینید). «مد مکس: فراتر از تاندردام» (۱۹۸۵) سومین فیلم از مجموعهٔ جورج میلر پس از «مد مکس» (۱۹۷۹) و «جادهٔ وُریِر» (۱۹۸۱) است. قسمت چهارم، «فوری رود»، تا سال ۲۰۱۵ ظاهر نشد (در عین حال میلر از برنامهٔ قسمت پنجم با عنوان «ویرانه» خبر داده است). همهٔ این فیلم‌ها درجهٔ R داشتند به جز «فراتر از تاندردام» که همین موضوع بعضی طرفداران را خاموش کرد؛ برای من این مسائل چندان مهم نیست، چون مقدار خون‌ریزی، خشونت، سکس و فحش تعیین‌کنندهٔ کیفیت فیلم نیست—شاید فقط برای نوجوانان مهم باشد. مانند دو فیلم قبلی، «فراتر از تاندردام» زندگی سختِ بقا را با حال‌وهوای کارتونی ترکیب می‌کند، بنابراین سخت است بخواهی آن را خیلی جدی بگیری، مثل دو فیلم اول سیارهٔ میمون‌ها (۱۹۶۸ و ۱۹۷۱). این فضای اغراق‌آمیز همیشه برایم آزاردهنده بود، اما اگر بپذیریش، می‌توان از نوعی فانتزی نیمه‌باورپذیر لذت برد. باید حاضر باشی وارد دنیای عجیب آن شوی. بیشتر طرفداران با بخش کودکان در صحرا مشکل دارند، اما آن بخش تنها ۲۵ دقیقه طول می‌کشد و سپس به آنچه در پردهٔ اول رخ داد پیوند می‌خورد. علاوه بر این، ساوانا (هلن بودِی) بامزه و جاذبهٔ بصری دارد. انتقال از یک واحهٔ آرمانی به بارترتاون شاید بی‌منطق به‌نظر برسد، اما نمادین است؛ گذر از آرمانشهرِ جوانی به دنیای زشت و چالش‌های واقعی. دیالوگ‌ها ساده و زمخت‌اند، پس به دنبال گفتگوهای جذاب نباشید و روایت چندان گیرا نیست، اما فیلم نماد دههٔ ۸۰ است و ویژگی‌هایی دارد که قابل توجه‌اند: عجیبی همه‌جانبه‌اش، مناظر ویران، قهرمان کم‌حرف و ساوانای دلنشین، و البته حضور تی‌نا ترنر و ترانه‌اش («We Don't Need Another Hero»). مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۴۷ دقیقه است و در استرالیا فیلم‌برداری شده. نمره: B- مکس سرگردان در بارترتاون مکس سرگردان (مل گیبسون) خود را در بارترتاونی بی‌رحم می‌یابد که یا توسط آنتی اِنتیتی (تی‌نا ترنر) یا مستر (آنژلو روسیتّو)—بسته به نیازِ به برق—حکومت می‌شود! آنتی و همدست زیرکش، کلِکتور (فرانک ترینگِ همیشه قابل‌اعتماد) نقشه‌ای می‌چینند تا از نبوغ مکس برای حل این کشمکش قدرت استفاده کنند. تا حدی این نقشه موفق می‌شود، اما وقتی حس انسان‌دوستی درون قهرمان باعث می‌شود او سرپیچی کند، به اردوگاه تبعید فرستاده می‌شود و آنجا با بچه‌هایی روبه‌رو می‌شود که او را خدایی می‌دانند که می‌تواند آن‌ها را به مکان امنی پرواز دهد. وقتی او تلاش می‌کند بگوید اشتباه گرفته‌اند، اختلاف در میان این کودکان او و آن‌ها را دوباره به سوی رو در رو شدن نهایی با آنتی می‌فرستد. تی‌نا ترنر در اوج احیای موسیقایی‌اش بود و اگر نقش پررنگ‌تری داشت شاید حس تهدید بهتر پرورش می‌یافت. اما چنین نیست و وقتی ما به قلمرو کودکان وحشی می‌رسیم، داستان پیش‌بینی‌پذیر و واقعاً خسته‌کننده می‌شود. «We Don't Need Another Hero» خوب کار را تمام می‌کند، اما بقیهٔ فیلم بیشتر کم‌اهمیت است و شاید مرگ این ضدقهرمان را اعلام کند. نسخه‌ای رقیق‌شده، اما ارزش دیدن دارد احساس می‌شود این فیلم نسخه‌ای رقیق‌شده از «مد مکس» است، هرچند همچنان ارزش تماشا دارد. «مد مکس: فراتر از تاندردام» عنوانی مشکل‌دار است، چون جذاب‌ترین لحظات دقیقاً در تاندردام رخ می‌دهد—پس وقتی روایت از آن مکان دور می‌شود، به همان اندازه جذاب نیست. بخش‌هایی که یادآور پسران گمشدهٔ «پیتر پن» است را واقعاً دوست نداشتم؛ نه اینکه بد باشند، اما شخصاً از این مجموعه انتظار چیز دیگری دارم. مل گیبسون بار دیگر نقش اصلی را خوب بازی می‌کند و حضور تی‌نا ترنر در نقش مکمل قابل توجه است؛ با این حال بازی بازیگران به‌خصوص برایم چندان برجسته نبود. همیشه به اکشن بازمی‌گردد که این فیلم‌ها را زنده نگه می‌دارد. از نظر من ضعیف‌ترین فیلم مجموعه است. امیدوارم «مد مکس: فوریرود» بهترین باشد؛ بر اساس شایعات در طول سال‌ها چنین به نظر می‌رسد و با تام هاردی در نقش اصلی، احتمالا از نسخهٔ ۲۰۱۵ لذت خواهم برد—ان‌شاءالله.