انیمیشن Injustice 2021

پیش از آن‌که Injustice حتی به پانزده دقیقه برسد، جوکر جیمی اولسن و فلش را کشته، متروپلیس را با انفجاری ویران کرده و سوپرمن به‌طور ناخواسته لوئیس لین و فرزندِ مشترکشان را از دست داده؛ افزون بر این، عملاً با مشت از دل جوکر سوراخی ایجاد کرده—که این‌بار کاملاً عمدی است. شک دارم کسی واقعاً دلتنگ جیمی و فلش شود، و خودم هم شیفتهٔ لوئیس...

پیش از آن‌که Injustice حتی به پانزده دقیقه برسد، جوکر جیمی اولسن و فلش را کشته، متروپلیس را با انفجاری ویران کرده و سوپرمن به‌طور ناخواسته لوئیس لین و فرزندِ مشترکشان را از دست داده؛ افزون بر این، عملاً با مشت از دل جوکر سوراخی ایجاد کرده—که این‌بار کاملاً عمدی است. شک دارم کسی واقعاً دلتنگ جیمی و فلش شود، و خودم هم شیفتهٔ لوئیس نیستم—با این حال چه شروع آتشینی از ابتدا. سوپرمن ریش پنج‌ساعته می‌گذارد. از آن‌جا که این ریش تنها در یک صحنهٔ کوتاه دیده می‌شود، باید نتیجه بگیرم که وجودش دقیقاً و منحصراً برای نشان دادن سست‌شدنِ وجدان اخلاقی سوپرمن است. سوپرمن تصمیم می‌گیرد که «نمی‌گذارد ایده‌آل‌هایی که از بی‌گناهان دفاع نمی‌کنند، مانعش شوند»، و او و واندر وومن عملاً سیاره را تحت کنترل درمی‌آورند و از جمله با فشار و زور اسرائیل و فلسطین را وادار به امضای معاهده می‌کنند (گرین آررو آن را «صلح با مشت» می‌نامد). این امر باعث شکاف در لیگ عدالت می‌شود؛ بتمن، کت‌وومن، پلاستیک‌من، نایت‌وینگ، گرین آررو و هارلی کوئین در مقابل سوپرمن، واندر وومن، سایبورگ، رابین و راس‌ال‌غول قرار می‌گیرند، و سوپرمن برای تحکیمِ گرایش انتقامی‌اش به آن‌ها پیوسته است. Injustice هم‌زمان مضحک و بی‌رحم است، و تماشای آن به‌خاطر انیمیشن سنتی و دستی و فیلمنامهٔ زیرکانه‌اش بسیار لذت‌بخش است؛ زیرکی که نه تنها در دیالوگ‌های طنازانه دیده می‌شود، بلکه در پیچش لذت‌بخش و هوشمندانهٔ اوج نیز آشکار می‌شود و روشن می‌سازد که تنها چیزی که سوپرمن باید از آن بترسد، خودِ سوپرمن است (و در همین روند همان شنل عجیب را هم توضیح می‌دهد). مانند All-Star Superman، Injustice به شکلی نادر مردِ پولادین را جالب می‌کند. او هنوز خدایی قدرتمند و جاودان باقی می‌ماند، اما فیلم خوبی او را به‌عنوان یک ویژگی به رسمیت می‌شناسد («ارادهٔ تو محقق خواهد شد»، همان‌طور که واندر وومن به‌جا می‌گوید). با به‌خطر انداختنِ تار و پود اخلاقی معمولش، فیلم کال-ال را غیرقابل‌پیش‌بینی‌تر و در نتیجه کمتر از حالت عادی خسته‌کننده نشان می‌دهد. البته رویکرد بی‌رحمانهٔ Injustice وقتی در نظر بگیریم که «زمین‌های بی‌شماری» وجود دارند و جیمی اولسن‌های بی‌نهایت هست، تا حدی از تأثیرش کاسته می‌شود—چون آنچه در یکی رخ می‌دهد شاید تأثیری نداشته باشد؛ اما این نوع استدلال منطقی پِسینِ تماشاگر نباید لذت شما از Injustice را در جریان تماشا کم کند.