فیلم Incarnate 2016

تقریباً مثل هر فیلم ترسناک دیگر، اما لذت‌بخش از کارگردان «سان آندریاس». فیلم پس از چند سال تأخیر اکران شد؛ دلیلش را نمی‌دانم، اما برخلاف انتظاری که داشتم، فیلم بسیار بهتر از حد انتظار بود. با بازیگران قابل‌قبولی همراه است؛ به‌ویژه برای یک فیلم ترسناک با بودجه محدود، ساخت محکمی دارد. حتی فیلمنامه هم خوب است؛ شاید می‌شد کمی بهترش کرد، اما در کل فیلم بدی...

تقریباً مثل هر فیلم ترسناک دیگر، اما لذت‌بخش از کارگردان «سان آندریاس». فیلم پس از چند سال تأخیر اکران شد؛ دلیلش را نمی‌دانم، اما برخلاف انتظاری که داشتم، فیلم بسیار بهتر از حد انتظار بود. با بازیگران قابل‌قبولی همراه است؛ به‌ویژه برای یک فیلم ترسناک با بودجه محدود، ساخت محکمی دارد. حتی فیلمنامه هم خوب است؛ شاید می‌شد کمی بهترش کرد، اما در کل فیلم بدی نیست و بازی‌ها قابل‌قبول‌اند. داستان درباره مردی است که می‌تواند وارد ذهن کسانی شود که توسط ارواح خبیث تسخیر شده‌اند. مانند بسیاری از فیلم‌های این ژانر، جن‌گیرِ داستان دشمنی شخصی با یک روح خاص دارد. پس از سال‌ها جست‌وجو درمی‌یابد پسری به همان روح دچار شده و حالا نوبت اوست تا از آنچه قبلاً بر او رفته انتقام بگیرد. طرفداران پروپاقرص فیلم‌های وحشت ممکن است آن را فیلمی متوسط بدانند، اما برای تماشاگر عمومی خوب جواب می‌دهد. لحظات خوبی در فیلم وجود دارد و در بخش‌های کلیدی طراحی مناسبی دیده می‌شود. قرار است آرون اکهارت را به طرز متفاوتی ببینید، مخصوصاً در نقش اصلی. به نظرم ارزش یک بار دیدن را دارد. ۶.۵/۱۰ فیلمی که ارزش دیدن یک یا دو بار را دارد، اما بیشتر نه ژانر فیلم‌های ترسناک درباره شیاطین و تسخیر روح این روزها تا حدی اشباع شده و نبود ایده‌های خلاق یا دلیل موجه برای ساخت یک فیلم جدید اغلب به نتایجی عجیب می‌انجامد. این فیلم هم در همین دسته قرار می‌گیرد: دکتر امبر، مردی با توانایی‌های روانی که می‌تواند از جسم خارج شود، به‌طور مستقیم با شیطان مقابله می‌کند، به سراغش می‌رود و در نجات روحِ کسی که شیطان می‌خواهد فریب دهد کمک می‌کند. اشتباه برداشت نکنید: فیلم نقاط قوتی دارد و تماشاگر را به‌خوبی سرگرم می‌کند. به‌عنوان یک فیلم وحشت، هرچند کسی را واقعاً نمی‌ترساند، اما تنش لازم را ایجاد کرده و آن را در طول داستان حفظ می‌کند. برای من برخی جنبه‌ها عجیب بود، اما این بیشتر مسأله‌ای سلیقه‌ای است تا نقص فیلم. وقتی قهرمانِ داستان یک روانی است که با روش‌های عقلانی و علمی با شر مقابله می‌کند، این احساس به من دست داد که فیلم می‌کوشد رویکردی «علمی» به تسخیر شیطانی ارائه دهد و شاید مخاطب گسترده‌تری — به‌ویژه شکاکانی که به‌سادگی به اثربخشی آیین‌های مذهبی اعتقاد ندارند — جذب کند. ممکن است اشتباه کنم، اما این برداشت من بود. بعد از این، فیلمنامه عناصر بیشتری معرفی می‌کند و مشکلات جدی‌تری پدیدار می‌شود: آیا واقعاً کسی داستان اینکه دکتر امبر از قبل آن شیطان را می‌شناخته و سال‌ها او را تعقیب می‌کرد را می‌پذیرد؟ یک جنگ صلیبی شخصی؟ واقعاً؟ و آیا کسی باور می‌کند کلیسای کاتولیک چون فکر می‌کند آیین‌هایش کارساز نیستند، به یک دانشمند رجوع کند؟ پایان فیلم هم تلاش می‌کند تا یک پیچش روایی ارائه دهد که از دور پیداست. از نظر فنی، فیلم نکته برجسته‌ای برای ارائه ندارد: بیشتر عناصر تکنیکی در حد استانداردهای سینمای پاپ‌کُرن هستند — فیلم‌برداری، صحنه‌آرایی، لباس‌ها، تدوین — همه قابل قبول‌اند اما چیز خاصی ارائه نمی‌دهند. در عین حال جلوه‌های بصری و CGI در برخی لحظات، به‌ویژه در پایان، نسبتا خوب و مؤثرند. بازیگران یکی از نقاط قوت فیلم‌اند: آرون اکهارت بازی قابل‌قبولی ارائه می‌دهد، ولی این نقش به‌مراتب از بهترین‌های کارنامه‌اش فاصله دارد. او بازیگری قدرتمند، کاریزماتیک و قابل‌اطمینان است، اما مواد لازم برای به‌چالش کشیدن او و وادار کردنش به تلاش بیشتر در اختیار ندارد. کاریس فان هوتن به‌عنوان مادری مضطرب و نگران برای پسری که هدف تسخیر است قانع‌کننده ظاهر می‌شود، هرچند به‌شدت کمتر از ظرفیتش به کار گرفته شده است. کاتالینا مورنو که گه‌گاه دیده‌بودم، در اوایل کارش بازی امیدوارکننده‌ای دارد و حمایت مؤثری ارائه می‌دهد.