فیلم Miss Congeniality 2000

آخرین باری که این‌قدر بی‌پرده جلوی چشم مردم بودم، داشتم از رحم بیرون می‌آمدم! فیلم با این فرض ساده آغاز می‌شود که مأمور اف‌بی‌آی گریسی هارت (با بازی ساندرا بولاک) باید برای جلوگیری از یک قاتل سریالی به طور مخفی وارد مسابقه ملکه زیبایی «میس ایالات متحده» شود. این موقعیت شبیه قصه پیگمالیون/My Fair Lady است: تبدیل زنی خشن و سرسخت به شرکت‌کننده‌ای که شانس رقابت...

آخرین باری که این‌قدر بی‌پرده جلوی چشم مردم بودم، داشتم از رحم بیرون می‌آمدم! فیلم با این فرض ساده آغاز می‌شود که مأمور اف‌بی‌آی گریسی هارت (با بازی ساندرا بولاک) باید برای جلوگیری از یک قاتل سریالی به طور مخفی وارد مسابقه ملکه زیبایی «میس ایالات متحده» شود. این موقعیت شبیه قصه پیگمالیون/My Fair Lady است: تبدیل زنی خشن و سرسخت به شرکت‌کننده‌ای که شانس رقابت در صفحهant را داشته باشد. از همین‌جا همه لطیفه‌ها و موقعیت‌های کمیک ناشی از درگیری او با دیگران—و حتی با باورهای خودش درباره مسابقات زیبایی—پدید می‌آیند. نخستین نقطه قوت فیلم، اجرای درخشان ساندرا بولاک است؛ او در نقش یک مأمور دست‌وپا‌افتاده و دچار اتفاقات خنده‌دار، بسیار باورپذیر و بامزه ظاهر می‌شود. بولاک در تعامل با دیگر بازیگران شیمی خوبی دارد: کشمکش‌های عاشقانه با بنجامین برت، تقابل‌های طنزآمیز با ارنی هادسون، برخوردهای او با دیگر دختران زیبا و به‌ویژه بازی درخشان مایکل کین در نقش یک استایلیست غیرعادی که هر صحنه‌ای را منفجر به خنده می‌کند، همه از نقاط قوت هستند. ویلیام شَت‌نِر، کندیس برگن و هدر بورنز هم بازی‌های قابل قبولی ارائه می‌دهند و گروه بازیگران جمعی توانمند را شکل داده‌اند. از نظر طنز، فیلم مملو از لحظات خنده‌دار و کمدی فیزیکی است؛ ناتوانی و ناراحتی‌های واقعی شخصیت از آداب و تشریفات زیبایی و پوشش، تقریباً در هر صحنه خنده‌آور است. بخش معماییِ فیلم هم تا مدت زیادی جذاب باقی می‌ماند و حتی پس از مشخص شدن هویت قاتل، هنوز فیلم توانایی شاد نگه داشتن تماشاگر را دارد. نقدهایی هم وارد است: داستان در برخی لحظات اغراق‌آمیز و غیرقابل‌باور می‌شود—به‌خصوص تبدیل سریع و تقریباً معجزه‌آسای گریسی از یک زن خشن و مردسالارگونه به نوعی مدل جذاب که در مدت کوتاهی همه فنون را می‌آموزد؛ این بخش برای بعضی تماشاگران نامعقول و مضحک خواهد بود. از لحاظ فنی هم فیلم رویکردی سبک و کم‌ادعا دارد: طراحی صحنه‌ها، لباس‌ها و جلوه‌های صوتی عملکرد خوبی دارند (لباس‌های بولاک به‌خصوص جلب توجه می‌کنند)، اما فیلم‌برداری چندان برجسته نیست و تدوین نیز گاهی الهام‌بخش به‌نظر نمی‌رسد. موسیقی متن کار را خوب همراهی می‌کند و آهنگ «One in a Million» هم برجسته است. در مجموع، Miss Congeniality فیلمی گرم، دوستانه و سرگرم‌کننده است—فیلمی که مرزهای کمدی را جابه‌جا نمی‌کند اما به‌صورت مداوم می‌خنداند و با اجرای قوی ساندرا بولاک و بازیگرانی که با او هماهنگ‌اند، تجربه تماشای ساده و خانوادگیِ لذت‌بخشی فراهم می‌آورد.