فیلم An Unfinished Life 2005

تماشای این فیلم برایم لذت‌بخش بود. کیفیتی دارد که از کارگردانِ What’s Eating Gilbert Grape (فیلم دیگری که بر پایهٔ داستانِ محکم و بازی‌های خوب پیش می‌رود) انتظار داشتم. بازیگران از بالا تا پایین به‌خوبی از پس نقش‌ها برآمده‌اند. خصوصاً خوشم آمد که دخترک به یکی از آن بچه‌شیطان‌های بذله‌گو و طعنه‌زنِ سریال‌های موقعیتی تبدیل نشده بود. شخصیت او نسبتاً جدی است و چند بار...

تماشای این فیلم برایم لذت‌بخش بود. کیفیتی دارد که از کارگردانِ What’s Eating Gilbert Grape (فیلم دیگری که بر پایهٔ داستانِ محکم و بازی‌های خوب پیش می‌رود) انتظار داشتم. بازیگران از بالا تا پایین به‌خوبی از پس نقش‌ها برآمده‌اند. خصوصاً خوشم آمد که دخترک به یکی از آن بچه‌شیطان‌های بذله‌گو و طعنه‌زنِ سریال‌های موقعیتی تبدیل نشده بود. شخصیت او نسبتاً جدی است و چند بار حرف‌هایی می‌زند که معنی‌دار و قابل‌باور است؛ مثل آن تذکر به پدربزرگش که گفت یک دوست‌پسر قدیمیِ مادرش تنها با حرف مادر را آزار می‌داد، همان‌طور که الآن هم می‌کند. در برخی جنبه‌ها داستان پیش‌بینی‌پذیر است و دوست‌پسر آزارگر تقریباً شبیه یک کلیشه ظاهر می‌شود. البته کلیشه‌ها به‌خاطر رایج بودن‌شان در زندگی واقعی شکل می‌گیرند، ولی می‌شد در نمایش تصویرِ مرد آزارگر خلاقیت بیشتری به خرج داد. با این حال فیلم ارزش دیدن دارد، هرچند نه آن‌قدر به‌یادماندنی که چندبار تماشایش ضروری باشد. «چه دردناک‌اند کلمات صادقانه!» فیلم در بهار و اوایل تابستان ۲۰۰۳ فیلم‌برداری شده و بیش از دو سال روی قفسه مانده بود تا نهایتاً در سپتامبر ۲۰۰۵ اکران شد. فیلمنامه را مارک اسپراگ و همسرش ورجینیا نوشته‌اند؛ این فیلمنامه سال بعد از پایان فیلم‌برداری به‌صورت کتاب منتشر شد. اسپراگ‌ها عناصری از Redford’s The Horse Whisperer را با Of Mice and Men ترکیب کرده‌اند (مثلاً می‌توان کراکس را در اصطبل متصور شد). بخش‌هایی هم یادآور Jennifer Lopez در Enough است. این فیلم به‌اندازهٔ The Horse Whisperer یا Of Mice and Men قوی نیست، اما اگر آن فیلم‌ها یا A River Runs Through It و Legends of the Fall را دوست دارید، ارزش دیدن دارد. در زمان فیلم‌برداری ردفورد ۶۶ ساله و همچنان لاغر و تأثیرگذار بود؛ مورگان فریمن نیز ۶۶ ساله بود. چند قطعه از مواضع لیبرالانهٔ قابل چشم‌پوشی در دیالوگ‌ها دیده می‌شود، اما این موارد آن‌قدر گذرا هستند که ارزش تأکید ندارند. اگر از این موارد بگذریم، درس‌های باکیفیتی دربارهٔ زندگی در دل فیلم هست که با وجود گاهی پیش‌بینی‌پذیر بودن، قدیمی نمی‌شوند. مدت زمان: ۱ ساعت و ۴۷ دقیقه. محل‌های فیلم‌برداری در استان بریتیش کلمبیا — از جمله Ashcroft، Savona و Kamloops — بوده که حدود چهار ساعت رانندگی شمال‌شرق ونکوور و آن سوی کوه‌های ساحلی واقع‌اند. امتیاز: B / B-