فیلم Whitney Houston: I Wanna Dance with Somebody 2022

تعجب می‌کنم چرا اسم او را به عنوان فیلم اضافه کردند؟ شاید سازندگان فیلم می‌دانستند که «میراث» این خوانندهٔ زمانی مشهور تا حد زیادی کمرنگ شده است. راستش نمی‌توانم به یاد بیاورم آخرین باری که یکی از آهنگ‌های او را در رادیو شنیدم. بزرگ‌تر از «بیتلز»؟ نائومی آکی با تمام وجود در این نقش بازی می‌کند اما آیا تا به حال او را روی پیانو...

تعجب می‌کنم چرا اسم او را به عنوان فیلم اضافه کردند؟ شاید سازندگان فیلم می‌دانستند که «میراث» این خوانندهٔ زمانی مشهور تا حد زیادی کمرنگ شده است. راستش نمی‌توانم به یاد بیاورم آخرین باری که یکی از آهنگ‌های او را در رادیو شنیدم. بزرگ‌تر از «بیتلز»؟ نائومی آکی با تمام وجود در این نقش بازی می‌کند اما آیا تا به حال او را روی پیانو نواختن، گیتار گرفتن یا ضرب زدن دف دیده‌ایم؟ از همان ابتدا که کلایو دیویس (استنلی توچی) او را کشف می‌کند می‌فهمیم که او ترانه‌سرا نبوده؛ پس چه چیزی برای به‌یادسپاری باقی می‌ماند؟ فیلم داستانی غم‌انگیز و سطحی از زنی را روایت می‌کند که در خانواده‌ای موسیقایی به دنیا آمده و گویا از یک تصمیم اشتباه به تصمیم اشتباه بعدی می‌افتد — درگیر سردرگمی جنسی، الکل، مواد و جاه‌طلبی — ترکیبی سمی برای هر کسی. این روایت حدس‌وگمانی تلاش نمی‌کند به هیچ‌یک از شخصیت‌ها عمق دهد و ما را در فشارها و تلاطم‌های درونی این زن که برای مدتی جهان زیر پایش بود شریک نمی‌کند، به‌خصوص وقتی می‌فهمد نزدیکانش به او خیانت یا اختلاس می‌کنند. از او همدلی می‌طلبد اما بینش کمی دربارهٔ علت رفتارهایش ارائه می‌دهد. سکانس‌های کوتاه و سطحی با همسر پریشان‌احوالش، بابی براون (اشتون سندرز)، طوفانی و گذرا هستند و تعجبی ندارد وقتی او برایش مناسب نیست. توچی نقشِ توانمندیِ خیرخواه و ملایم را ایفا می‌کند اما نقش او هم محتوای چندانی ندارد و انگار هیچ قدرتی برای جلوگیری از فروپاشی او در گردابی از ناامیدی و بیماری ندارد. داستان واقعی این خوانندهٔ الهام‌بخش پر از پیچ‌وخم، موفقیت و شکست است؛ زندگی عاطفی‌اش تا حد امکان متلاطم بود؛ اما این فیلم خشک و مبتنی بر فرمالیته است. من حس همراهی نکردم و چندان نسبت به او دلسوز نشدم. در نقطهٔ مثبت، گاه‌به‌گاه به ترانه‌های درخشان و گسترهٔ باورنکردنی صدای او اشاره می‌شود (اگرچه آوازها توسط نائومی آکی اجرا نشده‌اند) و یادآوری می‌شود که او چه هنرمند فوق‌العاده‌ای بود، اما دیدن این فیلم به‌تنهایی در سینما شاید چیز زیادی دربارهٔ کیفیت کم‌رمق و بی‌هیجان این بیوپیک خطی بگوید؛ فیلمی که می‌توانست با تمرکز بیشتر روی استعدادهای این زن برجسته و کمتر روی ملودرام‌های پیرامونش بسیار بهتر باشد. فیلمی خوب و قابل‌‌تحسین است، به نظرم. تا وقتی دعوت نشده بودم، از وجودش خبر نداشتم که کمی تعجب‌آور است چون انتظار داشتم یک بیوپیک از ویتنی هیوستون با هیاهوی بیشتری همراه باشد؛ شاید صرفاً آن را از دست داده‌ام. به هر حال، «ویتنی هیوستون: می‌خواهم با کسی برقصم» را شدیداً توصیه می‌کنم. من اهل مطالعهٔ عمیق دربارهٔ هیوستون نیستم اما طبیعی‌ست که با آهنگ‌های معروف و مشکلات شخصی‌اش آشنا باشم؛ به نظرم فیلم همهٔ جنبه‌ها را به‌خوبی پوشش می‌دهد — ریتم فیلم درخشان است. احتمالاً فیلم گاهی از حقیقت فاصله می‌گیرد که در این ژانر طبیعی‌ست، اما اگر چنین باشد برایم مشکل‌ساز نیست. نائومی آکی در نقش اصلی فوق‌العاده است؛ این نخستین اجرای اوست که من دیدم و امیدوارم اجرای‌های بیشتری از او ببینم. سایر بازیگران، از استنلی توچی و اشتون سندرز گرفته تا تامارا تانی، نافسا ویلیامز و کلارک پیترز، به‌ویژه پیترز، در طول فیلم خوب ظاهر شده‌اند. زمان‌بندی فیلم دقیق است و موسیقی هم — همان‌طور که انتظار می‌رود — عالی‌ست. ویتنی واقعاً تعداد زیادی آهنگ موفق ساخته بود. فیلم دربارهٔ ویتنی هیوستون تولیدی است که اغلب دست‌کم گرفته شده و عملکرد گیشه‌اش شاید به‌خاطر مناسب‌تر بودن برای پخش در سرویس‌های استریم تا نمایش سنتی سینمایی آسیب دیده باشد. فیلم بیشتر روی زندگی شخصی هیوستون، به‌ویژه رابطه‌اش با بابی براون و مشکلات مربوط به مصرف مواد تمرکز دارد تا نمایش توانایی‌های موسیقایی او. تأکید بر موسیقی که طرفداران ممکن بود انتظارش را داشته باشند کم است و کارگردان رویکرد روایی متفاوتی در پیش گرفته است. هرچند فیلم آن‌طور که انتظار می‌رفت با تماشاگران ارتباط برقرار نکرده، اما یادآور استعداد استثنایی ویتنی هیوستون به‌عنوان خواننده بود. بازیگر نقش اصلی هرچند به‌طور گسترده شناخته‌شده نیست، اما آسیبی به تأثیر کلی فیلم نزده است. انتخاب بازیگران ممکن است در برخی از کمبودها و ایجاد نکردن هیاهوی کافی نقش داشته باشد. با وجود نقایص، فیلم موجب شد تا بینندگان دوباره به موسیقی ویتنی توجه کنند و آهنگ‌های بی‌زمان او را بازکشف کنند؛ در مجموع فیلمی بود در ستایش میراث و سهم او در موسیقی.