فیلم Charlie Bartlett 2007

«چارلی» (آنتون یلچین) پسر پولداری است که به خاطر بی‌مبالاتی بارها از مدرسه اخراج شده و مادرش (هوپ دیویس) چاره را در فرستادن او به یک مدرسه عادی می‌بیند. او با مرسدس کشیده و نسبتاً شیکِ خانوادگی، روپوش و کیف آکسفوردی وارد مدرسه می‌شود و خیلی زود بازیچه‌ی زورگوی مدرسه «بیونز» (تایلر هیلتون) می‌گردد، تا اینکه مدیر مدرسه «گاردنر» (رابرت داونی جونیور) او را نجات...

«چارلی» (آنتون یلچین) پسر پولداری است که به خاطر بی‌مبالاتی بارها از مدرسه اخراج شده و مادرش (هوپ دیویس) چاره را در فرستادن او به یک مدرسه عادی می‌بیند. او با مرسدس کشیده و نسبتاً شیکِ خانوادگی، روپوش و کیف آکسفوردی وارد مدرسه می‌شود و خیلی زود بازیچه‌ی زورگوی مدرسه «بیونز» (تایلر هیلتون) می‌گردد، تا اینکه مدیر مدرسه «گاردنر» (رابرت داونی جونیور) او را نجات می‌دهد. اگرچه چارلی لوس و خوش‌گذران است، اما احمق نیست؛ بعد از چند جلسه با روان‌درمانگرش و درک این موضوع که کمی دارو می‌تواند تا چه حد قدرت‌بخش باشد، با رقیبش قرار می‌گذارد تا با هم خدمات مشاوره‌ای به هم‌کلاسی‌ها عرضه کنند. مسئله‌ای به مسئله‌ی دیگر می‌انجامد و آگاهی روزافزون او از مشکلات دیگران دستاویزی می‌شود برای تهیه‌ی نه تنها دارو بلکه درمان‌ها از پزشک خودش. خیلی زود او محبوب مدرسه می‌شود و حتی «سوزان» (کت دینینگز)، که پدرش مدیر مدرسه است، نسبت به او احساس نزدیکی می‌کند. اما شاید وقتی چارلی شروع به گفتگو با «کیپ» افسرده (مارک رِنداِل) می‌کند، وارد قلمروی خطرناکی می‌شود که همه را تحت تأثیر قرار می‌دهد و چارلی را وادار می‌سازد تا اولویت‌هایش را بازبینی کند. شاید طرح جدیدی بتواند برای او و هم‌کلاسی‌هایش هدفی کمتر سمی فراهم کند. یِلچین در نقش چارلی سرشار از جذابیت است؛ کسی که در نگاه اول ممکن است از او بدمان بیاید، کم‌کم تبدیل به فردی می‌شود که دوستش داریم. او پدری ندارد، مادرش چندان از کارها سر درنمی‌آورد و پول برایش مسئله‌ای نیست، پس انتظار داریم کمی مغرور باشد، اما همیشه حس می‌کنید فقط به یک دستِ راهنمای محکم نیاز دارد — و چه کسی بهتر از داونی جونیور که نقش او هم بار و بضاعت خاص خود را دارد. فیلمنامه گهگاه واقعاً بامزه است و حتی وقتی المان‌های رمانتیک وارد می‌شوند، فیلم از مرز احساساتی شدن ناعادلانه عبور نمی‌کند؛ یلچین بازی سرزنده و شوخ‌طبعانه‌ای ارائه می‌دهد که همراه با تلخی‌های واقعیت هم هست. بازآفرینی کامل این نوع درام‌های نوجوانانه دشوار است، اما این فیلم بیشتر بر شخصیت‌ها تأکید دارد و داستان نسبتاً محکمی ارائه می‌دهد که کمتر به موسیقی متن کلیشه‌ای یا بالادهای قدرتمند تکیه دارد. داونی جونیور نقش خود را به‌خوبی ایفا می‌کند و دیگر بازیگران نیز در کنار هم اثری قابل‌تماشا و در عین حال محکوم‌کننده‌ی فرهنگ مصرف بی‌رویه‌ی دارو خلق می‌کنند.