فیلم Clerks III 2022

تماشای اسامی معروفی که گهگاه در این فیلم نسبتاً کودکانه و کم‌طنز ظاهر می‌شوند تا حدودی سرگرم‌کننده است — اما برای من در همین حد ماند. داستان دربارهٔ دانته (برایان اوهلوران) و الیاس (ترور فهرمن) است که یک مغازه در شهر کوچکی دارند. بیشتر روز را صرف نقل‌قول از دیالوگ‌های فیلم‌های موردعلاقه‌شان می‌کنند تا اینکه الیاس دچار حملهٔ قلبی می‌شود. او را به بیمارستان می‌برند...

تماشای اسامی معروفی که گهگاه در این فیلم نسبتاً کودکانه و کم‌طنز ظاهر می‌شوند تا حدودی سرگرم‌کننده است — اما برای من در همین حد ماند. داستان دربارهٔ دانته (برایان اوهلوران) و الیاس (ترور فهرمن) است که یک مغازه در شهر کوچکی دارند. بیشتر روز را صرف نقل‌قول از دیالوگ‌های فیلم‌های موردعلاقه‌شان می‌کنند تا اینکه الیاس دچار حملهٔ قلبی می‌شود. او را به بیمارستان می‌برند و دوستانش تصمیم می‌گیرند فیلمی دربارهٔ زندگی در فروشگاهشان بسازند. آنچه رخ می‌دهد ممکن است نشان دهد که چگونه یک بحران پزشکی ناگهانی می‌تواند تمرکز و انگیزهٔ آدم‌ها را تغییر دهد، اما من ارجاعات فیلم را یا خیلی مستقیم و روی چشم یافتم یا به‌طرز مضحکی مبهم و تصنعی. شاید در آمریکا بهتر پذیرفته شود، اما اینجا در بریتانیا این اثر بیشتر شبیه محکومیتی اندوهناک از زندگی روستایی به‌نظر می‌رسد که همه‌چیز در آن خلاصه می‌شود به مواد مخدر سبک و شوخی‌های بی‌مزه. ترکیب طنز و تراژدی کار بسیار دشواری است؛ از نظر من طنز سیاه سخت‌ترین نوع طنز برای نوشتن و اجراست — و متأسفانه هیچ‌کس در این فیلم آن را با شایستگی اجرا نکرده است. شاید من سرحال نبودم، اما در سینما هم صدای خندهٔ دیگری نشنیدم. برای من نبود، متاسفم. فکر می‌کنم کوین اسمیت امروز بی‌اهمیت شده است. همان‌طور که شوالیهٔ تاریکی گفت: «یا قهرمان می‌میری، یا آن‌قدر زنده می‌مانی که خودت را به‌عنوان قابِ شرور ببینی.» به‌نظر می‌رسد اسمیت آن‌قدر زنده مانده است. Chasing Amy همیشه موردعلاقه‌ام بود، اما Clerks و Mallrats کلاسیک بودند، Clerks II حسابی خنده‌دار بود، Dogma (به‌ویژه اگر مثل من کاتولیک باشی) تیز و درخشان است. Jay and Silent Bob شاید بیش از حد بر شخصیت‌های فرعی تکیه داشت، اما در نهایت همهٔ آثار او یک وجه مشترک داشتند: آن‌ها دقیقاً به همان شکلی وارد فرهنگ طرفداران می‌شدند که خود طرفداران می‌شناسند — کسانی که هر چهارشنبه به فروشگاه کمیک می‌آیند، با نام Diamond Distribution آشنا هستند و می‌توانند با عشقی دیوانه‌وار چیزهایی را که دوست دارند نقد کنند. او حتی به استار وارزِ اصلی هم تاخته بود. این‌ها نوعی فرهنگ ضدـجریانِ گیک بود و ما از هر لحظهٔ آن لذت می‌بردیم. Clerks III هیچ‌کدام از این‌ها را ندارد. اسمیت قبلاً فرهنگ پاپ را نقد می‌کرد، اما حالا که جزو همان فرهنگ شده، فیلمنامه‌هایش کارآیی قبلی را ندارند و نوک تیزی خود را از دست داده‌اند. در نهایت آن چیزی که اوجِ آثار اولیه‌اش را می‌ساخت اکنون در این فیلم غایب است. نیازی به دیدن Clerks III نیست؛ هر آنچه که فیلم‌های او را در گذشته بزرگ می‌کرد در اینجا از بین رفته است. پایان شایسته‌ای برای فرنچایزی که مدتی طول کشید تا جذبم کند. من فیلم اول را خیلی دوست نداشتم، همان‌طور که در نوشته‌ام برای آن اشاره کرده‌ام. با این حال توانستم دنباله‌اش را دوست داشته باشم و هرچند این فیلم به‌اندازهٔ دنبالهٔ قبلی خوب نیست، در نهایت توانسته پایان قابل قبولی برای سه‌گانه فراهم کند: دانته و راندال همچنان فروشگاهشان را اداره می‌کنند و هر دو با مشکلات قلبی ناشی از عادات زندگی نادرست دست‌وپنجه نرم می‌کنند. پس از تجربهٔ یک مشکل قلبی، راندال تصمیم می‌گیرد فیلمی اتوبیوگرافیک بر اساس تجربه‌های حرفه‌ای‌اش بسازد. فیلم عمدتاً برای طرفداران Clerks ساخته شده است؛ از ابتدا مشخص است که هدف جذب مخاطب جدید یا راضی کردن عموم مخاطبان نیست و این فیلم بیشتر تلاشی برای خاتمهٔ یک اثر بزرگ‌تر است تا ادامهٔ آن. شاهد روشن این قضیه حضور مضامین متافیزیکی چون بیماری، دین، مرگ و آنچه پس از آن رخ می‌دهد است. شخصیت‌ها همان‌های همیشگی‌اند و فیلم حتی مانند آثار قبلی چند حضور ویژه دارد، و آنچه می‌گویند یا انجام می‌دهند شگفتی‌آور نیست. بازیگران همان ترکیب همیشگی را حفظ کرده‌اند؛ برایان اوهلوران و جف اندرسون با اجرای قابل‌توجهی فضای فیلم را در اختیار دارند. کنار آن‌ها جیسون میوز و کوین اسمیت در صحنه‌های خنده‌دار نقش مهمی ایفا می‌کنند. و هرچند روزاریو داوسون توانایی خوبی در کمدی دارد، در این فیلم وجهی دراماتیک و عمیق‌تر از شخصیتش دیده می‌شود که به فیلم بار احساسی بیشتری می‌بخشد.