فیلم 1408 2007

دلفین ساندویچ (1408) بر پایه‌ی یکی از داستان‌های کوتاه استفن کینگ ساخته شده و جان کیوسک در نقش مایک انسلین، نویسنده و محقق پدیده‌های ماورایی، بازی می‌کند. او اتاق 1408 در هتل دلفین نیویورک را اجاره می‌کند؛ اتاقی که گفته می‌شود تسخیر شده و محل مرگ‌های زیادی بوده است. شکاکیت او به‌زودی تا حد توانش به آزمون گذاشته می‌شود. فیلم اگرچه به موضوعات عمیقی چون غم...

دلفین ساندویچ (1408) بر پایه‌ی یکی از داستان‌های کوتاه استفن کینگ ساخته شده و جان کیوسک در نقش مایک انسلین، نویسنده و محقق پدیده‌های ماورایی، بازی می‌کند. او اتاق 1408 در هتل دلفین نیویورک را اجاره می‌کند؛ اتاقی که گفته می‌شود تسخیر شده و محل مرگ‌های زیادی بوده است. شکاکیت او به‌زودی تا حد توانش به آزمون گذاشته می‌شود. فیلم اگرچه به موضوعات عمیقی چون غم و فقدان می‌پردازد، در نهایت بیش از همه نمایشگر مردی است که در یک اتاق گرفتار حملات روانی و جسمانی می‌شود. ارائه‌ی ترس‌ها و تکان‌دهنده‌ها بیشتر حالتی سورئال دارد و فیلم پر از پیچش‌ها و معماست؛ به‌طوری که بار دوم دیدن آن تقریباً ضروری به‌نظر می‌رسد. اجرای کیوسک به‌قدری قوی است که خود دلیلی برای بازبینی فیلم محسوب می‌شود. با این حال، 1408 آن وحشت محضی نیست که برخی از آن یاد کرده‌اند؛ بیشتر شبیه بازی‌های آینه‌ای و شوخی‌های ترسناک است تا چیزی واقعاً مرعوب‌کننده. اما نباید از هوشمندی و تسلط نویسندگی و نگرش روان‌شناسانه فیلم غافل شد؛ فیلم می‌خواهد نشان دهد ذهن انسان تا چه حد کنجکاو، شگفت‌انگیز و درعین‌حال آزاردهنده است. شدت و فضاسازی فیلم به‌خوبی به‌تدریج تقویت می‌شود و حس معلق بودن و شکنندگی را حفظ می‌کند؛ گویی فیلم گربه‌ای است که با طعمه‌اش بازی می‌کند. نمایش اتاق که دائما تغییر می‌کند و شخصیت را محبوس نگه می‌دارد، بسیار موفق است و مخاطب را از ابتدا تا انتها در حالت انتظار نگه می‌دارد. برخی صحنه‌ها ذهن را آشفته می‌کنند که عمدتاً مرهون اجرای درخشان کیوسک و ساخت تصویری فیلم است. پایان‌بندی‌ها نکته‌ی بحث‌برانگیز فیلم‌اند. نسخه‌ی اکران پایان‌بندی نسبتاً سرراست و جمع‌وجور دارد، درحالی‌که نسخه‌ی کارگردان تندتر و سختگیرانه‌تر است و اثر تیره‌تری بر جای می‌گذارد؛ حضور لحظه‌های تسخیرشده با دختر شخصیت اصلی در نسخه‌ی کارگردان بهتر با لحن کلی فیلم همخوانی دارد و بیشتر در ذهن می‌ماند. در مجموع، 1408 فیلمی سرگرم‌کننده و روان‌شناختی است که ارزش یک بار دیدن و حتی بازبینی را دارد. اجرای جان کیوسک و طراحی متغیر اتاق از نقاط قوت آن‌اند؛ اگرچه ممکن است به‌عنوان یک فیلم صرفاً ترسناک برای همه کارساز نباشد، اما تماشای آن تجربه‌ای جذاب و تأمل‌برانگیز است.