فیلم Billy Elliot 2000

از زمان اکران تا وقتی که به‌تازگی در فستیوال فیلم جوانان گلاسگو نمایش داده شد، این فیلم را ندیده بودم. اینکه امروزه نوجوانان آن را انتخاب کردند — در محیطی که برای فیلمی با چنین محتوایی کم‌وبیش نامانوس‌تر از شمال انگلستان بود — نشانگر تأثیر آن در به چالش کشیدن و شکستن کلیشه‌هایی است که طبقهٔ کارگر بریتانیا در اوایل دههٔ ۱۹۸۰ در آن گرفتار...

از زمان اکران تا وقتی که به‌تازگی در فستیوال فیلم جوانان گلاسگو نمایش داده شد، این فیلم را ندیده بودم. اینکه امروزه نوجوانان آن را انتخاب کردند — در محیطی که برای فیلمی با چنین محتوایی کم‌وبیش نامانوس‌تر از شمال انگلستان بود — نشانگر تأثیر آن در به چالش کشیدن و شکستن کلیشه‌هایی است که طبقهٔ کارگر بریتانیا در اوایل دههٔ ۱۹۸۰ در آن گرفتار بود. بیلی (جیمی بلِ بسیار جذاب) که ظاهراً لاغر و نازک‌اندام است، هر هفته به کلاس بوکس می‌رود اما کم‌کم بیشتر مجذوب کلاس رقص مجاور می‌شود که تحت نظر خانم ویلسونِ جدی و صریح (جولی والترز) برگزار می‌شود و او به‌تدریج اجازه می‌دهد بیلی هم در کلاس شرکت کند. او از اینکه پدرش (گری لوئیس) و برادر سرکشش تونی (جیمی دراون) بفهمند، می‌ترسد؛ بنابراین همه‌چیز تا حدی باید مخفی بماند. وقتی پدر معدنچی، که در اعتصاب است، از مربی بوکس می‌شنود بیلی پنجاه پنسش را جای دیگری خرج می‌کند، تقابلی رخ می‌دهد و فیلم وارد مرحله‌ای قدرتمندتر می‌شود. پرداخت شخصیت‌ها قوی است و تمایلی به رشد ساده و خطی آن‌ها ندارد. مشکلات و تروماها حضور دارند — از جمله پدری که با احساساتش دست‌وپنجه نرم می‌کند، با مشکلات مالی مواجه است، یک پسر بزرگ‌تر سرکش دارد و یک پسر کوچک‌تر که می‌خواهد برقصد و بیشتر وقتش را با بهترین دوستش مایکل (اجرای قوی دیگری از استوارت ولز) می‌گذراند که آشکارا همجنس‌گراست. جولی والترز و جیمی بل و همچنین جیمی بل و گری لوئیس در کنار هم بسیار خوب عمل می‌کنند؛ اجازه می‌دهند داستان به‌طور طبیعی و پرانرژی شکل بگیرد و به‌عنوان یکی از فیلم‌های دلگرم‌کننده و امیدوارکننده، واقعاً برجسته است. این فیلم نمونهٔ نهاییِ «هرکسی می‌تواند» است که امروز همان‌قدر طنین‌انداز است که هنگام نخستین نمایش. شاید تنها نکته‌ای که می‌توان در آن دید نیاز به به‌روزرسانی موسیقی متن باشد. فیلمی عالی — و در پایان هم اندکی اشاره به آدام کوپر دیده می‌شود.