فیلم Free Fire 2016

من طرفدار بزرگ بن ویتلی هستم. ممکن است نتوان قطعی گفت که Free Fire بهترین فیلم اوست، اما قطعاً سرگرم‌کننده‌ترینِ آثارش است. امتیاز نهایی: ★★★½ — قویاً پیشنهاد می‌کنم به تماشای آن وقت بگذارید. شبی پر از گلوله این فیلم یکی از سورپرایزهای سال است: بازیگران محدود و داستانی که در یک روز رخ می‌دهد. به جز چند دقیقهٔ آغازین، باقیِ فیلم به نوعی تقابلِ آتش متقابل تبدیل...

من طرفدار بزرگ بن ویتلی هستم. ممکن است نتوان قطعی گفت که Free Fire بهترین فیلم اوست، اما قطعاً سرگرم‌کننده‌ترینِ آثارش است. امتیاز نهایی: ★★★½ — قویاً پیشنهاد می‌کنم به تماشای آن وقت بگذارید. شبی پر از گلوله این فیلم یکی از سورپرایزهای سال است: بازیگران محدود و داستانی که در یک روز رخ می‌دهد. به جز چند دقیقهٔ آغازین، باقیِ فیلم به نوعی تقابلِ آتش متقابل تبدیل می‌شود. داستان دربارهٔ دو گروه است که به‌خاطر یک اشتباه پشت سر هم درگیر تیراندازی متقابل می‌شوند و در انبار متروکه‌ای که وسطش محموله‌ای بزرگ و جعبه‌های سلاح قرار دارد گرفتار می‌شوند؛ ورودی یا خروجی واقعی‌ای وجود ندارد و تنها راهِ پیش‌رو جنگیدن است. پس بازی بقا آغاز می‌شود و هر که تا آخر بماند، همه را برده است. ایدهٔ بسیار خوبی است. با خط داستانی ساده، یک دعوای گنگستریِ دلچسب را شاهدیم. اگر از فیلم‌های گانگستری خوشتان می‌آید، حتماً این را ببینید. اما چیزی که مرا آزار داد منطق عمومیِ فیلم بود: مثلاً همه وارد ساختمان می‌شوند پس از آن‌که بررسی کردند مسلح نیستند—هرچند می‌توان باور کرد سلاح‌هایشان را جایی پنهان کرده‌اند و سپس وارد شده‌اند. مسئلهٔ مهم‌تر گلوله‌هاست؛ آن‌ها گلوله‌های فراوانی شلیک می‌کنند مثل درگیری‌های نظامی یا بازی‌های ویدیویی، و همین باعث شد فیلم برای من متوسط گیرد. در غیر این صورت، فیلمی غیرمنتظره و عالی است. بازیگران خوب بودند و سورپرایز مجموعه حضور بری لارسون است؛ دیدن برندهٔ اسکار در فیلمی این‌چنین کم‌مقیاس خوشایند است، هرچند نقش او بسیار کم‌رنگ بود که جای تأسف دارد. بقیهٔ بازیگران هم خوب‌اند؛ شخصیت‌های منحصربه‌فردی دارند و به‌طور نسبتاً عادلانه صفحه را تقسیم می‌کنند. دلیل درگیری خوب توضیح داده نمی‌شود، پس سخت است بگوییم چه کسی کاملاً «خوب» یا «بد» است؛ اما رفتارها و روند داستان نشان می‌دهد قصه به کجا می‌رود. پایان تا حدی قابل پیش‌بینی است و می‌توان انتظار دنباله‌ای را داشت که اگر ساخته شود قطعاً وسعت بیشتری خواهد یافت. امتیاز: 6.5/10 این یکی از آن فیلم‌هاست که قضاوت منصفانه درباره‌اش دشوار می‌شود. از یک سو وقتی اکشن جریان دارد بسیار جذاب است؛ از سوی دیگر در لحظات غیر اکشن سؤالاتی پیش می‌آید. روایت شبیه یک نمایش ساده روی صحنه است: قوس‌ها همان‌طور که انتظار می‌رود می‌آیند و می‌روند و شخصیت‌ها و جزئیات داستان مطابق نیاز معرفی و دوباره معرفی می‌شوند. شخصیت‌ها نقش‌ها و طرف‌های مشخصی دارند اما پشتِ‌پردهٔ کمی بیش از آنچه در همان لحظه می‌بینیم ندارند. خشونت فیلم تا حدی دردناک و گرافیکش از متوسط فیلم‌های اکشن فراتر است؛ با این حال همچنان تا حدی نوعی ستایش از خشونت در آن دیده می‌شود و نه یک تکان‌دهندهٔ واقع‌گرایانه. فیلم در عین حال یک اثر تعلیقی است، پس صحنه‌های خزیدن پس از زخم‌های متعدد گلوله زیاد دیده می‌شود؛ با این حال زخمِ سطحیِ بازو نوعی بازی هوشمندانه با کلیشه‌های فیلم‌های اکشنِ دههٔ هفتاد است. طراحی صحنه و زیبایی‌شناسی چشمگیر است و ریش و سبیل‌ها هم جذاب نمایش داده شده‌اند. غیرقابل اجتناب است که به تارانتینو اشاره کنیم، چرا که وقتی یک درام گنگستریِ نوستالژیک با ارجاعات پاپ‌کالچر می‌سازید، چنین تداعی‌هایی پیش می‌آید، اما خوشبختانه فیلم سطحی زمینی خود را حفظ می‌کند و تلاش نمی‌کند بیش‌ازحد زیرک نشان دهد. البته توسعهٔ شخصیتی زیادی هم در کار نیست؛ بیشتر شاهد پیشروی سخت و موضعیِ جنگِ موقعیت‌ها هستیم. جزئیات دیگری هم هست که از ذکرشان پرهیز می‌کنم تا اسپویل نشود؛ این نکات ارزش بحث دارند، نه لزوماً خوب یا بد، اما وجود دارند. در جمع‌بندی: اگر تحلیل‌های موشکافانه را کنار بگذارید، این فیلم فقط برای «بالهٔ گلوله‌ها» دیدنی است و به‌خوبی ارزش تماشا دارد.